Израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху се обрати на јавноста со три различни наративи во врска со актуелните напади врз Иран. Додека им се обраќаше на Иранците, тој ја нагласува слободата. За време на состаноците во Соединетите Американски Држави, тој го окарактеризира Иран како најголема закана со нуклеарна енергија. Во своите говори пред израелската јавност на хебрејски јазик, тој го повторува терминот „Амалик“, кој често го користеше за време на геноцидот во Газа, и ги прикажува Иранците како група што мора да се искорени.
До него стои израелскиот министер за национална безбедност Итамар Бен-Гвир, кој привлече внимание поради својата улога во геноцидот што Израел го спроведува од 7 октомври, а сега и како лидер на најновата реторика на Нетанјаху. Како една од најконтроверзните личности што се појавија од израелската политика во последно време, Бен-Гвир ја користи државната моќ за да ги овековечи каханистичките идеи што ги собрал од своето фанатично имигрантско минато, додека продолжува да го ескалира својот радикален дискурс. Издигнувајќи се од крајно десничарските рабови на израелското општество до позиција на моќ, Бен-Гвир се издвојува како некој чии изјави и постапки предизвикаа силни реакции од меѓународната заедница.
Вистински супремацист
Откако отворено се залагал за омраза кон Арапите уште од младоста, Бен-Гвир ги прифатил идеите на ултранационалистичкиот рабин и поранешен член на израелскиот Кнесет, Меир Кахане, кој се залагал за итно протерување на Палестинците од сите територии под израелска окупација и верувал дека употребата на експлицитно насилство е неопходна за постигнување на овие цели. Бен-Гвир се приклучил на младинското крило на партијата Ках, која Израел ја забранил како терористичка организација, кога имал само 16 години. Поради идеите од кои бил под влијание, како и неговата реторика и однесување, израелската војска го сметала за „безбедносен ризик“ и не му било дозволено да служи во задолжителна воена служба.
Тој го имал својот прв јавен настап кога возбудено мавтал со амблем искинат од службениот автомобил на Јицак Рабин – кој ќе биде убиен неколку недели подоцна – пред телевизиските камери, изјавувајќи: „Стигнавме до неговиот автомобил, сега е редот на Рабин“.
Тој негувал таква расистичка омраза што со години на ѕидот чувал фотографија од Барух Голдштајн, терористот кој го извршил нападот врз џамијата Ибрахими во Хеброн наутро на 25 февруари 1994 година, кога биле убиени 29 Палестинци, а повеќе од 150 ранети.
Тој негувал толку расистичка омраза што со години на својот ѕид чувал фотографија од Барух Голдштајн, терористот кој го извршил нападот врз џамијата Ибрахими во Хеброн наутро на 25 февруари 1994 година, кога биле убиени 29 Палестинци, а повеќе од 150 ранети.
Во своите говори, Бен-Гвир гордо истакнува дека првпат бил уапсен на 14-годишна возраст. Со текот на годините, тој успеал да избегне десетици истраги, судења и кривични пресуди, а потоа ги продолжил своите радикални активности користејќи го статусот на адвокат што го стекнал преку жалби.
За да се разбере каква личност е, доволно е да се погледнат клиентите што ги застапувал од 2000-тите. Бен-Гвир, кој самиот живее во Кирјат Арба, една од најрадикалните нелегални населби на Западниот Брег, пред израелските судови го бранел секој радикален, фанатичен и расистички терорист одговорен за најнехуманите напади врз Палестинците во областа.
Од криминалец до министер
Бен-Гвир ја презеде улогата на парламентарен советник на крајно десничарскиот член на Кнесетот, Мајкл Бен-Ари, кој влезе во парламентот во 2009 година, што му овозможи пристап до политичките коридори.
Во 2013 година, тој стана еден од основачите на партијата „Оцма Јехудит“ (Еврејска моќ), формирана врз основа на идеите на Кахане. Партијата не успеа да го помине изборниот праг на првите избори по нејзиното основање.
На изборите во 2019 година, влезот на Бен-Гвир во парламентот повторно беше блокиран поради ветото на Врховниот суд на кандидатурата на Мајкл Бен-Ари поради расистичка реторика, но и поради несогласувања во рамките на десничарскиот блок. Сепак, на изборите во 2021 година, со поддршка на Нетанјаху, „Оцма Јехудит“ успева да влезе во Кнесетот со формирање сојуз со партијата „Ха-Ционут ха-Датит“ (Религиозен ционизам) на Безалел Смотрич.
Откако влезе во Кнесетот, Бен-Гвир ги продолжи своите радикални акции со уште поголема слобода, заштитен со парламентарен имунитет и придружуван од израелската полиција. По отпорот на Палестинците протерани од своите домови во населбата Шеик Џара во Источен Ерусалим, тој ги поттикна радикалите да напаѓаат палестински домови и да палат возила. Тој дури и ја ескалираше ситуацијата обидувајќи се да постави теренска канцеларија таму, а нацрта и пиштол врз палестинските демонстранти пред полицијата и упатуваше закани.
Продолжувајќи ги своите стари навики како член на парламентот, Бен-Гвир се најде на насловните страници низ целиот свет поради мавтање со оружје, закани и напади во Тел Авив и бегалскиот камп Ел-Аруб во близина на Хеброн.
По подемот на крајната десница во Израел, блокот што ја вклучуваше Оцма Јехудит освои 14 места на изборите во 2022 година и одигра клучна улога во формирањето на владата. Бен-Гвир го искористи ова во целост и ја обезбеди позицијата министер за национална безбедност за време на коалициските преговори. Така, Итамар Бен-Гвир – човек познат по вадењето тротоарни плочи за употреба во напади, лидер во секоја провокација и лице отфрлено од израелската армија како „безбедносна закана“ – стана врховен командант на израелската полиција и граничните единици на окупираните палестински територии.
Неговиот министерски мандат, кој започна во услови на скандал, беше обележан со повици за радикални промени во безбедносната политика. Во секоја изјава, тој инсистираше на бескомпромисен став кон Палестинците и игнорирање на насилството извршено од нелегалните доселеници.
Во август 2023 година, за време на гостувањето на Канал 12, тој изјави, користејќи библиски имиња: „Во Јудеја и Самарија (Западниот Брег), моето право, и правото на мојата сопруга и деца, слободно да се движат по патиштата, е поважно од слободата на движење на Арапите“.
Овие изјави беа сметани низ целиот свет како директен доказ за неговиот расизам. Опкружен со радикални групи, од почетокот на 2023 година, тој постојано го напаѓаше комплексот Ал-Акса (Харам ал-Шариф), извикувајќи: „Ние ги поседуваме овие места!“, со што директно ги прекршуваше меѓународните договори за статусот на светите места.
Ескалирајќи ги тензиите со своите провокации, Бен-Гвир активно работеше на етничко чистење на палестинските територии од сите нееврејски елементи и „депопулирање“ на овие територии.
Изјави и злосторства од 7 октомври
По 7 октомври, Бен-Гвир, како министер за национална безбедност, дистрибуираше десетици илјади автоматски пушки М-16 и М-4 на израелски цивили, кои ги нарече „волонтерски безбедносни тимови“, и на нелегални доселеници на Западниот Брег. До 22 октомври 2023 година, беа формирани 527 такви тимови, беа дистрибуирани 20.000 парчиња огнено оружје, а уште десетици илјади беа нарачани.
Иако на палестинските и арапските граѓани на Израел им е строго забрането да поседуваат оружје, Израел донесе закони што им го олеснуваат на Евреите во регионот добивањето дозволи.
Сето ова, заедно со тековниот геноцид во Газа, резултираше со зголемување на нападите врз Палестинците на Западниот Брег, нападите врз нивните села, заканите со смрт и присилното раселување на стотици луѓе.
Пред неколку недели, тој лично учествуваше во напад во Негев. На еден Палестинец кој му рекол: „Ова е мојот дом, ги имам сите документи, живеам тука 40 години“, тој одговори пред камера: „Не ми е гајле! Евреите се над законот. Имате два часа. Излезете од тука или ќе ве апсам! Евреите ја поседуваат оваа земја. Ќе ја оживееме старата еврејска земја. Ви ги зедовме Тел Авив и Бершеба, а вие мислите дека можете да останете тука!“
На 20 август 2025 година, тој повторно ја шокираше јавноста со практики што ги претворија затворите во центри за психолошка тортура. Придружуван од камери, тој влезе во затворите и нареди огромни слики од уништувањето и геноцидот во Газа да бидат закачени на ѕидовите за палестинските затвореници да го гледаат секој ден, велејќи: „Ова е единственото нешто што треба да го гледате секој ден!“
Тој изврши сличен напад во Негев на 2 и 3 октомври 2025 година, откако израелската морнарица нелегално ги притвори активистите на Меѓународната флота. Во пристаништето Ашдод, пред стотици притворени активисти, тој изјави: „Секој што го поддржува тероризмот е терорист и заслужува ист третман“.
На седницата на Кнесетот на 8 декември 2025 година, за време на дебатата за „смртна казна за терористички злосторства“, Бен-Гвир се појави носејќи значка на бесилка. Ова покажа дека не само што може да прогласи секого за терорист, туку и дека го смета убиството за легитимно средство. Неговиот радикализам не застануваше на гробовите.
На 12 август 2025 година, тој побара од градоначалникот веднаш да го сруши гробот на палестинскиот лидер на отпорот Из ад-Дин ал-Касам во Нешер во близина на Хаифа, ветувајќи дека неговиот персонал ќе го обезбеди уривањето. Потоа, на 10 декември 2025 година, тој лично влезе на гробиштата со полицијата, постави шатор, ги отстрани безбедносните камери и знаците и рече: „Гробот на главниот терорист Ал-Касам мора да се отстрани! Вчера го направивме првиот чекор.“
Низ сите свои постапки, Бен-Гвир не се однесува како министер, туку како анархистички актер кој профитира од хаосот и нередот, пишува Абдула Алтунџу за Дејли Сабах.
Неговите постапки предизвикаа глобален бес, поттикнувајќи земји како Шпанија, Велика Британија, Канада, Австралија, Нов Зеланд, Норвешка, Словенија и Холандија да му воведат санкции, вклучително и замрзнување на средства и забрани за патување.
Оваа личност, назначена од Нетанјаху во кабинетот за сопствен опстанок на власт, служи повеќе како „подметнувач на пожар“ отколку како министер за безбедност. За разлика од многу светски лидери, тој стана личност без вистинско дипломатско влијание и знаење, човек кој, наместо почит, само предизвикува омраза и негативни реакции, човек од своето време кој ќе биде осуден од историјата и совеста на човештвото.