Колумна на Шериф Ајрадиноски

Во пресрет на годишнината од преселувањето на Ахирет (23.02.2021 г.) на нашиот драг роднина, пријател, сограѓанин и пред се колумнист и дописник на Дубаи Портал, Шериф Ајрадиноски, Дубаи Портал на 23.02.2022 год во 20.00 часот ќе емитува кратка 30 минутна емисија, насловена како “ Така размислуваше и зборуваше Шериф “ како потсетување за тоа како размислуваше, зборуваше и пишуваше нашиот Шериф (шеко). Нека Возвишениот Аллах џ.ш го награди со Џеннет, за сето она што тој се залагаше и бореше за зачувување на Торбешкиот идентитет и воопшто, својот народ..

Линк: Dubai Internet TV

КОЛУМНА: СРЕБРЕНИЦА

Рамазан, 11 јули, 2015 година, дваест години по најголемиот геноцид во поновата историја, се најдов на „местото на злочинот“, во меморијалниот центар Поточари во Сребреница. На покана на моите пријатели, Неџад Мехмедовиќ, Адмир Фазлагиќ и претседателот, проф. др. Зеќир Рамчиловиќ, од здружението за култура, заеднички вредности и одржлив развој „Диван“ од Скопје, заедно со Иса Демишоски од „Дубаи Портал“ и со уште педесетина други граѓани на Македонија, Македонци, Албанци, Турци, Роми, Торбеши и најмногу Бошњаци, се придружив на Маршот на мирот Скопје-Сребреница, со една единствена цел. Со учење на Фатиха да им изразам почит на оние 8372 шехиди, прерано овенати сребренички цветови и да им клањам џеназа намаз на „новодојдените“ 136 шехиди, чии посмртни остатоци, по дваесет години, ќе го најдат својот мир и ќе бидат „посадени“ во, со шехидска крв натопената сребреничка земја, на мезарјето во Поточари.

А Поточари тој ден, како бајрам за шехидите. Ги чекаат оние новите сто триесет и шестмина, кои ќе им се придружат и за на век ќе останат меѓу нив до Судниот ден. Ги чекаат на зијарет нивните најблиски, бабовци и мајки, браќа и сестри, синови и ќерки, внуци и други роднини и пријатели, кои ќе положат букет свежо свеќе, ќе проучат Ја-син, Фатиха и по некоја друга дова за рахмет на нивните племенити души а, Бога ми, и по некоја солза ќе пуштат над нивните мезари. Не чекаат и нас, нивните непознати браќа и сестри, од цела Босна и Херцеговина и бивша Југославија, од Вардара па до Триглава.

Ме чекаат и мене. И јас сум една капкаа во реката од педесетината посетители од Македонија која се влеа во морето од педесетината илјади души дојдени да ги зијаретат. Преходниот ден, пред тргнувањето од моето Подгорци, спроти џума, им проучив Ја-син, ќе им проучам и дова за рахмет, многу Фатихи… Ќе им клањам и џеназе намаз. Имав и нешто друго како хедија за нив. Нешто многу мало, но со голема љубов. Единаесет цветови, три рози и осум златни лилјани, собрани во мојата бавча како махсус селам за шехидите. Поприкладен избор не можев да направам. Златниот лилјан за мене, а верувам и за многу други, е симбол на надчовечкиот отпор, страдањето, но и на херојските подвизи и победи на голоракиот Бошњачки народ, симбол на богомилството и на средновековната босанска држава на кралот Твртко и Кулин бан, симбол уклесан на средновековните босански стеќци и, на крајот на краиштата, симбол на знамето под кое Босна во 1992 год., постана самостојна и независна држава.

Ги чекаат и официјалните делегации од речиси стотина земји од целиот свет. Да го спомнам само бившиот претседател на САД, Бил Клинтон и актуелниот премиер на Турција, Ахмед Давутоглу. Сите тие ќе кажат по некој збор за мртвите, ќе го осудат геноцидот и ќе искажат по некоја порака за мир. Потоа некои ќе застанат во став мирно, ќе ја наведнат главата и со минута молчење ќе ја изразат својата почит кон жртвите и осуда кон џелатите, други ќе ги дигнат рацете и со проучување на Фатиха ќе го сторат истото. Поточари мирно, тивко и тажно. Сите сме тажни, ама најмногу „Мајките на Сребреница“. Нивната тага никогаш нема да престане, но денес таа тага е малку намалена, затоа што поделената тага е помала тага. А тој ден тагата ја делеа околу педесет илјади луѓе. На јарболите се веат државни знамиња на Босна, но најмногу ги има оние со лилјаните. Тишина и тага! Што рече журналистот Фазлагиќ, “никогаш поголема тишина, а погласна тага истовремено„. Тишина нарушена од говорите на званичниците, илахиите и сурето Ја-син, проучувани од огромниот број оџи, имами, хафизи и друга улема на чело со почитуваниот Реис, Хусеин еф. Кавазовиќ.

Помислата дека наскоро ќе клањам полден и икиндија намаз, како и џеназа намаз, во џемат од педесет илјади нуфузи, намаз кој лично ќе го предводи и имами Реисот Кавазовиќ, предизвикуваше посебни чувства во мене. Чувства кои не можат да се опишат и да се споредат со ништо. Некој чуден, немирен спокој, обеспокоен само од еден голем транспарент на кој беа испишани зборовите: „Убијте еден Србин и ние ќе убиеме сто Муслимани“, искажани пред дваесет години од говорницата на Парламентот на Србославија, од устата на еден тогаш малад, аџамија и непресметлив националист, радикал и четник, Александар Вучиќ, сега еволуиран, прерушен и, дали ќе бидам циничен ако кажам, маскиран „напредњак“, кој ја обавува функцијата премиер на Србија.

И тој беше тука тој ден, на местото на злочинот. Декларативно, за да пружи рака на помирување. Но ако се анализираат неговите јавни настапи, непосредно пред комеморацијата, а поврзани со тн. Британска предлог декларација за геноцидот во Сребреница, лепењето плакати на улици со името на крвникот Ратко Младиќ и други негови шовинистички изјави и активности, никој нормален и мислечки човек не беше уверен во тоа. Не бев ни јас. Дека бев во право, набргу се уверив уште тие моменти на самото место, како непосреден жив сведок, потоа од експресно свиканата прс-конференција во Београд и се она што следуваше деновиве потоа. Онаа несреќна парола која потсетува на фашизмот на Хитлер (и тој така се закануваше со сто убиства за еден убиен германски војник), можеби можеше да се прости ако Вучиќ еволуираше и, наместо на Хитлер, заличеше на големиот Вили Бранд, кој смогна сили да го признае геноцидот врз Евреите и другите жртви на фашизмот, да ја наведне главата пред нивните меморијални центри и да побара опрост во име на неговиот народ. Но една народна вели:„ Волкот влакното го менува ама уќот не“! Вучиќ ниту го признава геноцидот во Сребреница, ниту ја наведна главата во знак на почит кон жртвите, ниту се извини во име на неговиот народ. Напротив! Лут на протоколот, затоа што седел во вториот ред, затоа што Бакир Изетбеговиќ не го поздравил, „се претварал дека не го видел“ и гневен на илјадните грла кои учеа текбир „Аллаху Екбер“! Тоа за Вучиќ било „урлање“…! Е, па драги мои, тоа е сериозен проблем кој Вучиќ ме може или не сака да го разбере. И на Вучиќ и на секому треба да му стане јасно дека, додека за Вучиќ „Аллаху Екбер“ е „урлање“, никој муслиман, а уште помалку оние Бошњаци кои ги изгубиле најмилите во Сребреница, нема и не треба да ја прифатат неговата рака на помирување! Со тоа тој сее омраза, а тој што сее омраза ќе жнее гнев! Таков гнев пожнеа Вучиќ во Сребреница.

Неговите приказни за „долго припреман и инсцениран напад“, за „навивачите од некој фудбалски клуб од Србија“- алузија на Бошњаците од Санџак, приказните за атентат, скршените наочари, распуканата буза, гаѓањето со камења и флаши и другите небулози искажани од негова уста деновите потоа, се лага, гнасна лага и сеење на омраза во негов препознатлив стил и по урнек на Добрица Ќосиќ. Би било многу подобро за Вучиќ и за Србија, да го батали идеологот на српскиот национализам, академикот, Добрица Косиќ кој велеше: „Лагата многу пати во историјата ја спасувала Србија“, дека „Лагата е форма на српски патриотизам “ и дека „Лагата е српски државен интерес“, да го батали и најголемиот злосторник Ратко Младиќ, кој непосредно по геноцидот во Сребреница рече: „Им се осветивме на „Турците“. Младиќ не заслужува коментар. Меѓународниот суд во Хаг го „коментира“ него. Но она што го велеше Ќосиќ. Токму тоа е најголема лага! Лага која Србија, а Богами и целиот Балкан, скапо го чинеше. Не може лага да биде патриотизам и интерес. Уште помалку спас! Не лагата и осветата, туку вистината и правдата требаат, можат и мораат да бидат форма на патриотизам, интерес, мир, спаас и селамет. И за Србија и за Босна и за Балканот и за Европа и за целиот свет. Само вистината и правдата! Тоа, на своите Бошњаци, на Балканот, на Европа и на целиот свет, го порача првиот претседател на БиХ, рахметли Алија Изетбеговиќ од болесничката постела, само два три дена пред да ја напушти оваа Дуња и да се пресели на Ахирет, кога рече: „Барајте правда, а не освета“! Ако лажеме и бараме освета ќе ни се повтори Сребреница и(ли) ќе имаме нови „Сребреници“, а ако бараме вистина и правда, можеме да се надеваме на еден подобар Балкан во кој никому и никогаш повеќе нема да му се повтори Сребреница.

Пишува: Шериф Ајрадиноски

„Јас (не)мислам така, јас имам ст(р)ав“

„Торбеш за премиер на Македонија“

Од мојата се уште не довршена и не објавена книга „За Торбешите-рекле, напишале“.
„Ние Торбешите сме многу лоши луѓе, сите ја злоупотребуваат нашата добрина“. (Шериф Ајрадиноски)

„Го почитувам чувството како и правото, секој човек да си се определува како што сака. Со една напомена дека чувствата се сентиментална а не рационална категорија. Ако пак тоа е мотивирано од интерес, тогаш станува и утилитарна категорија. Ама љубовта од интерес не е вистинска љубов. Ова како препорака до сите вистински Македонци (истото може да важи и за Албанците, Турците и другите), да не се радуваат на Торбешките натрапници кои „не љубе вас због бијелог врата, веќ вас љубе због ваших дуката“- како што вели една елегична севдалинка. И една препорака до вистинските Торбеши. “Тоа што виси, нека отпадне“. ( Шериф Ајрадиноски )

Почитувани пријатели! Како што можете да забележите на мојот профил, во последно време се помалку пишувам, воопшто не патувам (иако сум канет) на разни семинари, тркалезни маси, симпозиуми и други манифестации. Се поретко пишувам и статии и колумни за разни списанија и портали од Македонија, Балканот и пошироко, во кои сум објавувал порано и т.н. Останаа недовршени и неколку започнати книги. Би ги издвоил две кои се речиси пред завршување и спремни за печатење. Првата е, „Торбешите од Струшки(Горни)Дримкол-Традиции и адети“, во која ги опишувам традициите и адетите на Торбешите од овој крај, од раѓање па се до смрт. Обичаи и адети кои, за жал, веќе се изчезнати или се во фаза на изчезнување и осудени на заборав. Верував и верувам дека една таква книга би ги сочувала од заборав тие убави торбешки адети и би послужила како добар материјал за историчарите, социолозите, антрополозите, етнографите и особено за етнолозите. Втората е, „За Торбешите-рекле, напишале“, во која имам собирано многу реченици, извадоци и цитати на многу, познати, помалку познати и непознати луѓе од различни профили и од различни националности, кои нешто напишале или рекле за Торбешите. Ако биде кисмет, насип, ако даде Бог, да бидат финализирани, редактирани, печатени и објавени, мислам дека ќе биде нешто добро и корисно, не само за Торбешите, туку и за сите љубители на науката и на пишаниот збор.

Како што реков, причина за оваа моја пасивност, пред се, е моето нарушено здравје, но тоа и не е единствената причина. Румелија, Торбешкиот Културно-Научен Центар, чиј идеен творец, иницијатор претседател бев, веќе подолго време е „ни жива ни мртва“, вегетира ама не заживеа. Нешто слично се случува и со Партијата за Европска Идина(ПЕИ), која одамна „ја има фатено удолницата“ и ја губи довербата кај Торбешите. А Торбешите, такви какви што сме, со криза на идентитетот, со комплекси на пониска вредност, во длабока летаргија, некои „трбухом за крухом“, во јабана по европските земји ја нашле својата егзистенциија и сега се „гости-јабанџии“ во својата земја, други мака мачат со немаштија и едвај преживуваат. Има еден мал број на Торбеши кои помалку или повеќе, успешно се упикале во разни поголеми партии, но притоа го смениле „торбешкиот дрес“ со етничките бои на партиите во кои членуваат, воглавно „турски“, „македонски“ или „албански“ и се одродиле, но и партиите ги менуваат во зависност од тоа која е посилна или која ќе дојде на власт. Таму можеби ги полнат стомаците со по некоја трошка, залак или „дебела храна“, ама душата им е празна. Но, има една народна мудрост која вели: „Ништо полошо од полн стомак а празна душа“!

Имало и такви Торбеши кои благодарејќи на „вишокот на лојалност“, да не речам полтронство кон одредени политички субјекти, дебело се збогатиле, постанале моќни, угледни или влијателни луѓе, ама за нивна жал, тоа не траело долго. Политичките околности се варијабилни, политичките партии се менливи, особено во плурализмот, и наместо да се борат за подобро на граѓаните и напредок на земјата, тие се напријателски расположени и се јадат како кучиња меѓу себе натпреварувајќи се кој повеќе ќе го уништи „непријателот“ – политичкиот опонент или конкурент и кој повеќе ќе украде од државата, од продажбата на нејзините природни ресурси и од парите кои на разни начини влегуваат од другите земји и меѓународни финансиски институции преку разните фондови и т.н. Во Македонија тоа се двете најголеми партии СДСМ и ВМРО-ДПМНЕ. Сите други партии на помалубројните етнички заедници се нивни трабанти и како сателити се вртат околу нив, во зависност од тоа која од нив е на власт, а со тоа таму се вртат парите,силата и моќта. Во тие немилосрдни и недемократски пресметки на овие два блока некои „итреци“ од помалубријните заедници успеваат навреме да го фатат последниот воз и експресно да преминат во победничкиот табор и да си ја спасат кожата, некои не. Сведоци сме сите колку од поранешните „лидери“ и моќници на ситните партии „лојални“ и послушни на Груевски, сега се „лојални“ и послушни на Заев! Но, исто така сведоци сме како и колку скапо сето тоа го „плати“ и како помина Велија Рамкоски! Тој беше меѓу најмоќните и најбогатите луѓе во Македонија. сопственик на повеќе моќни фирми и развиени бизниси. Дури и на свои медиуми и влијателен тв. бренд како Тв. „А.1.“, ама немаше кој да го заштити. Никаков отпор, никаков бунт. А што можеше да се очекува од „меките, газени и контролирани“ Торбеши? Згора на тоа исплашени, кротки и разединети! Полни со комплекси, а многу од нив Бога ми и поткупливи и корумпирани! Многу од нив како сончогледи се свртеа и како крлежи се упикаа во ВМРО кај Груевски, кога тој направи специјален фонд за да ги деторбешизира, за да ги одроди Торбешите, создавајќи свои партиски јадра по торбешките села. И да не излезеа на видело криминалите на Груевски, „бомбите“, притисокот на т.н „меѓународна заедница“ и особено притисокот на амбасадата од Скопското кале, огромен број Торбеши ќе беа во прегратката на Груевски како овците во прегратката на волкот. Но се случија нови избори на кои пак победи Груевски, ама од познатите причини Влада направи Заев. Во почетокот тенка, лабава и нестабилна а покасно кога голем број пратеници од помалубројните заедници вклучувајќи ги и Торбешите, дури и шест мина од неговите „комити“; од прегратката на Груевски се сместија во скутот на Заев, неговата Влада стана постабилна.

Тогаш, како претседател на „Румелија“, добивав многу прашања, како „За кого да гласаме ние, Торбешите“ и „Кој ќе победи на изборите“. Тогаш, во неможност да одговарам поединечно, напишав едно „Обраќање до Торбешите во Македонија“. Тогаш на Торбешите им препорачав да не гласаат за оние партии кои сакаат „името да ни се реси“, да не ни се споменува, да не нема, а напишав дека „не знам кој ќе победи, ама знам дека Македонија ќе загуби“! За жал, се испостави дека сум бил во право! Пеи остана со еден пратеник кој не се прослави. Ниту еднаш не најде за сходно, барем да го спомне името Торбеш, а „се прослави“ и стана рекордер по инкасирање пари за патни трошоци! Но она што е уште потрагично, Македонија наместо да излезе од криза, вртоглаво тоне во се поголема криза. Наместо искоренување на криминалите, се појавија нови криминали, поткупи, рекети и тн., и тоа токму од тие што требаа да го сопрат криминалот. СЈО и Катица Јанева на пример. Бројчаникот кој така триумфално го постави премиерот Заев на „Триумфалната капија“ кој требаше да брои вратени пари од криминалните дејанија, не проработи… и да не набројувам.

Дојдоа и поминаа и новите избори. Видовме као поминаа. Сите, освен ДУИ и Алтернатива во коалиција со Алијансата на Албанците, со смален број на пратеници, Торбешите буквално изчезнаа од Парламентот и од политичката карта, иако се трети според бројот на население, а Македонија е во уште поголема криза. Џабе НАТО, џабе ЕУ, ако внатре ни е расипана работата. А нас ни е расипана и тоа многу. Немаме лидери, со поштење, чесност, храброст, знаење, демократски капацитети и други доблести. Македонија и натаму останува поделено општество, бинационална држава, а јазот се зголемува. Ниту „Можеме“ „Едно општество за сите“, ниту можеме да направиме „Обнова на Македонија“, ниту со Заев, ниту со Мицкоски, ниту со „Албанец за премиер“(Насер Зибери), вака рскарани и до уништување спремни, разтрчани по белосветските центри на моќ и коленичејќи во Амбасадата на САД на Кале, а запоставувајќи ги своите граѓани, од немакедонските и неалбанските заедници, особено Торбешите кои се, ем една од нај автентичните, најлојалните заедници, ем трета, според бојот на население, ем дале големи и славни државници и визионери на кои овие можат „вода да им носат“!

Имало многу такви торбешки великани, но овде сакам да ги спомнам само тројца. Првиот е Мехмедалија од Лабуништа, попознат како Мехмед Али паша Кавалали, кој бил основач на модерниот Египет и чија кралска династија владеела од 1804 год., се до последниот крал Фарук кој бил симнат од претстолот во 1953 год. во револуцијата на Насер. Вториот е Мустафа Кемал од Голо Брдо, попознат како Ататурк, кој успеал од рушевините на големото и славно Османско царство да ја создаде модерната и силна Турција. И третиот е Енвар Патровци, помалу пазнат Торбеш од Преспа, за кого нешто повеќе пишува познатиот писател и академик Божин Павловски во својот роман „Подвижни гробови“. Енвер, пред Балканските војни, се обидел да создаде војска за да ја спаси Македонија од асимилаторските апетити и аспирации на соседите и од штетните влијанија на големите сили во тоа време. Наместо подршка за тоа, тој наишол на потсмев, подбивност, негодување и не прифаѓање на неговата идеја. Изговорот бил: „Ех, еден Торбеш ќе ја спасува Македонија!“ Набргу потоа, со Букурешкиот договор, во 1913 год. Македонија била поделена! Мислам дека Македонија и сега се наоѓа во слична состојба и мислам, колку тоа некому да му звучи претенциозно, невозможно, смешно, сулудо и утопистички, дека само Торбеш може да ја спаси Македонија од некоја нова поделба и од тие причини, предлагам Торбеш за премиер на Македонија!

Пишува: Шериф Ајрадиноски

Јас (не)мислам така, јас имам ст(р)ав

Не паѓа снегот да го покрие брегот

Една стара босанска мудрост вели; „Не пада снијег да би покрио бријег, него да свака звијер покаже траг.“ Немилите настани, обидот за воен пуч во Анкара, главниот град на Турција и Истамбул, главниот град на Византија, Османската империја и, би рекол, главниот град на светот ја потврдија вистинитоста на оваа мудрост. Минатиот петок(15 јули), додека очите на европската јавност беа вперени во Ница, а на балканската во Сарајево кон „Звездите на Гранд“, звездите и небото над Турција беа затемнети од авионите и хелокоптерите на Турската армија(поточно на дел од Армијата) кои од небото, како и тенковите и пушките на земјата, се впуштија во темна авантура со ниет да го бомбардираат Парламентот, Владата и другите институции на Р. Турција, да го ликвидираат, легално избраниот и легитимен (избран со над 50 проценти од гласачите) председател Реџеп Тајиб Ердоган и да пролеваат крв на граѓани чиј што леб го јадат, токму со оружјето купено од парите на тие исти граѓани,  многу ситни, а Бога ми и крупни „зверки“ ги покажаа и своите траги, своите рогови… Го покажаа своето право лице, своето лицемерие и хипокризија и своето (не)познаванње и своите двојни стандарди и аршини…Со еден збор, ја покажаа својата непринципиелност и својата „доследна недоследност“.

Прерано се израдуваа, односно го прижелкуваа падот, на неприкосновениот лидер на Турција и, пред многу аналитичари, неформален лидер на сите муслимани на Дуњалук(од Машрик до Магриб), Реџеп Тајиб Ердоган. Како увертира на се, беше затворањето на конзулатот на Франција. Коинциденција или нешто друго…? На почетокот „мудро молчење“ од страна на западните „демократски“ и „либерални“сили, официјални лица, граѓански асоцијации и медиуми. На социјалните мрежи меѓу првите се огласија во Бугарија, со желби пучот да успее. Ништо чудно за поупатените.  Огромен број Бугари сеуште не се ослободени од својот анимозитет кон Турците. Но има уште една важна причина. Тие Торбешот(Помакот) Мустафа Ататурк го сметаат за „гољам балгарин“,(спротивно на нивниот генерал Стилијан Ковачев, чија ќерка била вљубена во младиот Мустафа, а тој не сакал да ја омажи за Турчин) а војската за „чувар на Кемаловите принципи“.  Во Македонија, некои политичари, новинари и други опозиционери, фрустрирани од немоќта во сопствената замја со лошо организираната и од СДСМ и Лидерот Заев злоупотребена „шарена револуција“, злурадо и морбидно посакуваа да падне крв, со пораки „и на ваша глава“, споредувајќи го „диктаторот“ Ердоган со Груевски. Колку и да се труди човек да ги разбере сите овие фрустрации, како моменталните така и оние од историските анти-турски и анти-исламски комлекси, тешко ќе може да се разбере. Да се споредува еден Ердоган, кој Турската држава ја води кон друштвото на најразвиените земји во светот, со еден Груевски кој Македонија ја бувна на најниското ниво меѓу најсиромашните земји во светот и ја води кон амбисот на изчезнуванње , тоа е како да се споредува еден лав со една мачка! Оние пак другите од власта го поистоветуваа нивниот „вожд“ со Ердоган, а себе си со храбриот турски народ, порачувајќи „како се брани лидерот“! Еден мој пријател (новинар, Македонец), ироночно забележа дека „Македонците навиваат за турскиот аскер“ и тн. Парадокс до парадокс, апсурд до апсурд!

Светските медиуми, наместо да го осудат непопуларниот и недемократски воен пуч против една демократски и со огромно мнозинтво избрана власт, тие се потрудија да го обвинат, спред нив, „автократскиот исламистички лидер“, Ердоган дека, внимавајте „предизвикал немири во Турција“!. Други објавија дека „кукавички се обидел“ да побегне ама не добил азил од Берлин и Лондон! Побегнал во Техеран! Само неколку држави веднаш и недвосмисленио дадоа подршка на легалната власт во Турција. Катар, Мароко и некои други, ама само од Блискиот исток и Магребот. Ниедна европска земја! Образот на Европа го обели само предсетателот на претседателството на БиХ, Бакир Изетбеговиќ! Каков е, таков е ама сепак е син на големиот Алија кој не калкулираше, секогаш принципиелно и доследно да застане на страната на вистината и правдата.

Молкот и очекувањето да падне Ердоган и Владата ги прекина токму Ердоган, кој на нацијата и се обрати од мобилен и мујезините од џамиите кои го повикаа турскиот народ да излезе на улица и да се спротивстави. Тогаш се покажа духот на народот кој голорак излезе на мета на „челичните птици“ кои го бомбардираа од небото, а на земја лежеше пред челичните тенкови за да го спречи нивниот смртоносен поход, ги обиколи и на крај се искачи на нив, разоружувајќи ги кутрите и злоупотребени од некои нивни препоставени генерали верни на велеиздајникот Ѓулен, до заби наоружани војници. Турскиот челичен дух го победи бездушниот челик. „Духот е појак од челикот“- по кој знае кој пат, деновиве низ глава ми се вртат овие зборови на Алија Изетбеговиќ. Во тие моменти многумина сватија што е дух, патриотизам и спремност да се брани татковина. На изненадување на мнодумина со своја подршка до Лидерот се огласи, не само сменетиот премиер Давутоглу, кој можеби имал причини да посакува пад на Ердоган, не само Калиџароглу, лидерот на најголемата опозициона партија CHP, туку сите опзициони партии свесни за последиците по нивната земја. Тоа се вика патриотизам.

Кога по неколку часови неизвесност, кога “кукавичкиот бегалец“ не испадна тоа што тие посакуваа, туку остана тоа што е, храбар орел, кој ризикувајќи го животот, со својот авион прелета од Мармарис до Цариград за да биде раме до раме со својот народ.

И кога бунтот беше угушен, „ветерот ја смени насоката“! Тогаш и Обама и Кери и Меркел и многу други државници „изразија подршка на легалната и демократски избрана власт“. Тоа се вика хопокризија. Дека е тоа така и дека се работи за класично лицемерие, се покажа многу брзо кога Обама и Кери, наместо да го испорачаат нивниот штитеник, ционистот под маска на исламски верски лидер Фетулах Ѓулен, тие се закануваат на Турција со исклучување од НАТО, ако не постапувале благо со апсените пучисти. Белки нема да предложат електрични столици(смртна казна без пролевање крв) и третман како оној во Гвантанамо!?  Слично постапи и Меркел. Дури и официјална Франција која заради терористички напади веќе подолго време има прогласено вонредна состојба. Морбидна иронија или нешто друго, но и покрај тоа на денот на прославата нанивната државност еден камион со сладолед во Ница им уби стотина граѓани! Други почнаа да плетат сплетки дека тоа не било вистински воен пуч, дека Ердоган го измислил целото сценарио за да ја зацврстел својата авротитарна власт. Трети жалат што пучот не успеал како оној „успешен“ во Египет! Четврти велат дека „диктаторот“ Ердоган, „научил нешто“ од диктаторот Милошевиќ, изведувајќи ги тенковите на улица, (не)свесни дека Милошевиќ ги вадеше тенковите против народот кој протестираше заради украдените гласови, а тој и неговите соработници беа на безбедно, Ердоган и неговите соработници беа мета. Нека ги видат снимките од џеназето(погребот) на еден од неговите најблиски соработници кој загинал заедно со синот, на кои се гледа како Големиот Лидер, а според нив „големиот диктатор и сценарист“ Ердоган, липа и плаче како мало дете. Не беа тоа крокодилски солзи. Крокодилски солзи често гледаме на лицето на еден друг „исламски кидер“ од турско потекло, кој живее во Пенсилванија и кој, според сите индиции, стои зад сева оваа ујдурма. Неговото име е Фетулах Ѓулен. Контраверзна личност која повеќе од две децении има направено широка мрежа на свои присталици ширум регионот, а особено на Балканот. И тој ги покажа своите издајнички трагови иако вешто се крие под маската на исламот. Интересно, неговите следбеници низ Македонија, „полни усти“ пофалби за Ердоган, ама „полни џепови“ пари од Ѓулен, не знаат кој пат да фатат и чија страна да заземаат во моменти на ваква поларизација кога никој не остана рамнодушен и неутрален. Затоа што во овој случај, не е прашањето дали си за Ердоган или Ататурк, дали си за Едроган или Ѓулен и тн. Прашањето е дали си за демократија или за хунта? Дали си за дух или за челик? Дали си се ставил на оваа или онаа страна заради должност, убедување и принцип или заради интерес, фрустрации, кпмплекси, непринципиелност и доследна недоследност? Прашањето секој сам нека си го постави и секој себе си нека си одговори.

…..

Мини Колумна: Погледај дом свој анѓеле…..!

Напад на Кулите близначки во САД! 14 години потоа.

На денешен ден пред 14 год. се случи терористички напад на Њујорк и Америка. Ден после кој светот не е ист. “Борбата против тероризмот сеуште трае”: Така велат протагонистите на “Новиот светски поредок” и лажните борци за човекови права.

Јас не мислам така, јас имам ст(р)ав. И ачик, отворено ќе го кажам тој ст(р)ав!
Борбата против тероризмот всушност е борба против исламот и муслиманите!

Тероризмот од тогаш навака “цвета” и расте како печурки после дождот, а муслиманите и таканаречените исламски држави ги снемува од лицето на зењата како еднодневните мушички пред зајдисонце-пред акшам.
Има ли уште некоја будала која верува дека оној “брадати старец” Осама Бин Ладен, кого го гледавме по медиумите како со стап се крепи низ камењата во некои вукојебини по авганистанските планини беше кадар да изврши таков софистициран напад?

Има ли уште некоја будала која мисли дека неговиот “наследник”, Ал Багдади е вистински Халифа а неговата монструозна организација со Име “Исламска дрžава” има нешто заедничко со исламот?

Ако има такви би им препорачал едни стихови кои гласат:
Погледај дом свој анѓеле, скини паучину с очију

Наша Колумна :Јас (не)мислам така, јас имам ст(р)ав

 Мелек со име Ајлан и Ајван со име Орбан

Овие септемвриски денови кога сите дечиња во светот, особено првачињата, се радуваат на звоното кое треба да го означи првиот училишен час, на тригодишниот Ајлан и на неговото три години повозрасно братче морските бранови на Белото (Егејското) море им ги „одзвонија“ последните мигови од нивниот тукушто започнат живот.

Егзодусот на страдалниците од Сирија и другите земји од Блискиот Исток и Магребот трае веќе неколку години и сведоци сме на секојденвни вести за потонување на разни пловни средства во Средоземното и другите околни мориња кои од пат на спасот за овие страдалници се претворија во гробница, а нив ги претворија во храна за ајкулите и другите морски зверови. За некое чудо, за да се сетат некои други „зверови“, телото на малиот Ајлан исплови на брегот на едо од најмонденските летувалишта во Турција за да биде видено од целиот свет. А тој со главчето во песокта, не како нојот за да го избегне стравот, туку гневен за да избегне да ни го види страмот, милуван од морските бранови кои, според митовите и легендите, некогаш во дамнешни времиња ја изнедриле убавата Афродита, како да сака да ни каже дека овие бранови не се како тие од митовите и легендите кои изнедруваат убавини „божества“, туку се како суровата сегашност на овој свет, бранови кои изнедруваат грдотија, ајвани-зверови и шејтани-ѓаволи!

Сликата од малиот мелек(ангел) Ајлан го преплави светот кој веројатно го доживува најголемиот страм. Велам страм затоа што сум уверен дека оваа слика е страм за целото човечанство, од Машрик до Магриб (Исток и Запад) од Север и Југ, независно дали се христијани, муслимани, евреи, будисти или било што друго. Независно на кои идеологии и идеали веруваат, зошто како што рекол Фјодор Достојевски: „Сите идеали на светот не вредат колку солзата на едно дете“. Овде станува збор, не за една солза туку за смрт на едно дете, и во овој случај сите идеали се поразени и безвредни. Поразена е совеста на човечанството која, пак да го цитирам Достојевски: „За човекот нема ништо попримамливо од слободата на неговата совеси, но и ништо потешко од тоа.“

Дали оваа слика ќе ја разбуди заспаната совест останува да се види, но веќе видено е и може да се констатира дека на испитот на хуманоста паднаа многу. И влади и народи и (не)луѓе, и кралеви и цареви и премиери и претседателеи и самонаречени борци за човекови права и хуманитарци и тн! Секоја чест на поединци и ретки исклучоци!. Америка одамна е падната и во спрега со ционистите е инспиратор на речиси сите кризни жаришта и егзодуси, Европа, како што и приличи на „старата дама“, или како што ја нарекуваше професорот Маријановиќ „старата ороспија“ одамна игра двојна улога, мери со два аршини, покажува две лица и најчесто паѓа на тој испит. Балканските „христијански држави“со значително муслимански население, Србија, Македонија, Бугарија и Грција исто така паднаа на испитот на хуманоста. Премиерот на Македонија дури и прогласи кризна состојба, постави бодликава жица и на полицијата и нареди да употреби шок бомби против бегалците. Но најмногу од сите други на испитот на хуманоста паднаа блискоисточните „муслимански“ држави, Саудиска Арабија, Кувајт, Катар, Обединетите Арапски Емирати и Бахрејн. Бројките се немилосрдн. Наспроти 5% примени бегалци во „христијанска„ Европа, едноцифрен број со кој Европа мафта и пере милијарди „хуманитарни пари“, поразително делува имагинарните 0 % !!!, примени бегалци во споменатите богати, Арапски и „муслимански“ земји! Мизерија, беда, мрак!

Единствена светла точка во сиот овој мрак е, кој би друг ако не Турција. Според статистиките на О Н и други организации кои се занимаваат со ова прашање најголемата бројка (од неколку милиони) и најголемиот процент (од над 20%) од бегалците, своето уточиште го нашле токму во Турција, сместени во најдобри услови. Турција не прави од тоа драма, не бара пари од никого и не манифестира ни верска ни национална ни расна омраза кон овие страдалници. Некакви зли јазици ќе помислат: „Да, ама Турција е муслиманска земја!“ Јас ќе им речам: „Не“! Турција е муслиманска земја ама голема, со голем дух, со голема традиција и историја и иншаАллах со голема иднина. Османска Турција била единствената империја во која заедно со векови опстојувале и муслимани и христијани и евреи и многу други етнички верски и иделошки различни народи. Таа Османска империја, кон крајпт на 15-от и почетокот на 16-от век, великодушно ги прими, не само муслиманите туку и евреите и ги спаси од прогонствата на конквистадорите во Ендалуз(денешна Шпанија). Ова е ноторен факт и вистина пред која треба да молчат и демоните и „боговите“ и инсаните и ајваните!

За разлика од свтлата точка Турција во Европа има една друга темна и мрачна точка. Таа се вика Унгарија! Таму бегалците се третирани како евреите во Втората светска војна. Се дигаат зидови од жици, бегалците се бележат како ајвани во рацете, се прават обиди на секој начин да се спречи нивниот пат до беспаќето. И тие, нивните лидери, како и некои од споменатите балкански земји, се плашат бегалците да не им останат тука и да им го нарушат нивниот и онака во намалување расен(бел) и верски(христијански) идентитет, иако добро знаат дека во такви земји бегалците не би останале ни за жива глава. Од такви, ситни и темни земји, бегаат и нивните поданици и граѓани а камо ли не богатите Сиријци кои патем се опљачкани од некои несовесни нелуѓе во таквите земји. Најголем фашизам, расизам и верски шовинизам манифестираше Унгарскиот премиер Виктор Орбан со изјавата дека

„бранот бегалци во Европа се заканува да ги поткопа нејзините христијански корени и оти поради тоа е потребно владите да ги контролираат своите граници пред да се одлучат колку емигранти можат да примат“

Кои христијански корени бре ајван еден неписмен и необразован!? Кои нејзини христијански корени ќе ги поткопа бранот бегалци, бре зверу фашистички? Кога Сирија и Палестина биле христијански и цивилизирани земји, твојата земја и Европа биле на ниво на диви, нецивилизирани племиња кои се сотирале помеѓу себе и го сотреле од корен Римското царство. Колевката и корените на христијанството, како и на исламот, се на Блислиот исток! Не во Европа. Инквизицијата, нацизмот и фашизмот имаат корени во Европа! Исус (Иса а.с.) Мухаммед а.с., ниту некој друг од поранешните Божји гласници, никогаш не стапнале на европско тло. Од муслиманските корени во Европа (Сицилија и Шапнија) од 8- от до 15-от век израсна стеблото на Ренесансата и Просветителството кои го поразија мракот калта во која, меѓу другите и твојата Унгарија се давела со векови.

Ама таквите ајвани како Орбан не го знаат или не сакаат да го знаат тоа. Нека ми биде простено- халал, од демократаки ориентираните луѓе и од благородните ајвани на ваквата отвореност и дрскост и на овие тешки зборови. Овој не е ниту човек ниту ајван. Овој е звер кој заслужува тешка казна или да се најде зад решетки. Во спротивно, тешко на Европа со таквите како Орбан. Европа тежнее, барем декларативно, кон еден мултикултурен, мултурасен и мултиконфесионален конгломерат на народи. Нешто слично како Османска Турција во минатото. Такво општество заговарале и Исус (Иса .а.с.) и Мухаммед а.с. Тоа веројатно не го знаел ни малиот мелек со име Ајлан ни злобниот фашист, ајван со име Орбан.

КОЛУМНА: СРЕБРЕНИЦА

Рамазан, 11 јули, 2015 година, дваест години по најголемиот геноцид во поновата историја, се најдов на „местото на злочинот“, во меморијалниот центар Поточари во Сребреница. На покана на моите пријатели, Неџад Мехмедовиќ, Адмир Фазлагиќ и претседателот, проф. др. Зеќир Рамчиловиќ, од здружението за култура, заеднички вредности и одржлив развој „Диван“ од Скопје, заедно со Иса Демишоски од „Дубаи Портал“ и со уште педесетина други граѓани на Македонија, Македонци, Албанци, Турци, Роми, Торбеши и најмногу Бошњаци, се придружив на Маршот на мирот Скопје-Сребреница, со една единствена цел. Со учење на Фатиха да им изразам почит на оние 8372 шехиди, прерано овенати сребренички цветови и да им клањам џеназа намаз на „новодојдените“ 136 шехиди, чии посмртни остатоци, по дваесет години, ќе го најдат својот мир и ќе бидат „посадени“ во, со шехидска крв натопената сребреничка земја, на мезарјето во Поточари.

А Поточари тој ден, како бајрам за шехидите. Ги чекаат оние новите сто триесет и шестмина, кои ќе им се придружат и за на век ќе останат меѓу нив до Судниот ден. Ги чекаат на зијарет нивните најблиски, бабовци и мајки, браќа и сестри, синови и ќерки, внуци и други роднини и пријатели, кои ќе положат букет свежо свеќе, ќе проучат Ја-син, Фатиха и по некоја друга дова за рахмет на нивните племенити души а, Бога ми, и по некоја солза ќе пуштат над нивните мезари. Не чекаат и нас, нивните непознати браќа и сестри, од цела Босна и Херцеговина и бивша Југославија, од Вардара па до Триглава.

Ме чекаат и мене. И јас сум една капкаа во реката од педесетината посетители од Македонија која се влеа во морето од педесетината илјади души дојдени да ги зијаретат. Преходниот ден, пред тргнувањето од моето Подгорци, спроти џума, им проучив Ја-син, ќе им проучам и дова за рахмет, многу Фатихи… Ќе им клањам и џеназе намаз. Имав и нешто друго како хедија за нив. Нешто многу мало, но со голема љубов. Единаесет цветови, три рози и осум златни лилјани, собрани во мојата бавча како махсус селам за шехидите. Поприкладен избор не можев да направам. Златниот лилјан за мене, а верувам и за многу други, е симбол на надчовечкиот отпор, страдањето, но и на херојските подвизи и победи на голоракиот Бошњачки народ, симбол на богомилството и на средновековната босанска држава на кралот Твртко и Кулин бан, симбол уклесан на средновековните босански стеќци и, на крајот на краиштата, симбол на знамето под кое Босна во 1992 год., постана самостојна и независна држава.

Ги чекаат и официјалните делегации од речиси стотина земји од целиот свет. Да го спомнам само бившиот претседател на САД, Бил Клинтон и актуелниот премиер на Турција, Ахмед Давутоглу. Сите тие ќе кажат по некој збор за мртвите, ќе го осудат геноцидот и ќе искажат по некоја порака за мир. Потоа некои ќе застанат во став мирно, ќе ја наведнат главата и со минута молчење ќе ја изразат својата почит кон жртвите и осуда кон џелатите, други ќе ги дигнат рацете и со проучување на Фатиха ќе го сторат истото. Поточари мирно, тивко и тажно. Сите сме тажни, ама најмногу „Мајките на Сребреница“. Нивната тага никогаш нема да престане, но денес таа тага е малку намалена, затоа што поделената тага е помала тага. А тој ден тагата ја делеа околу педесет илјади луѓе. На јарболите се веат државни знамиња на Босна, но најмногу ги има оние со лилјаните. Тишина и тага! Што рече журналистот Фазлагиќ, “никогаш поголема тишина, а погласна тага истовремено„. Тишина нарушена од говорите на званичниците, илахиите и сурето Ја-син, проучувани од огромниот број оџи, имами, хафизи и друга улема на чело со почитуваниот Реис, Хусеин еф. Кавазовиќ.

Помислата дека наскоро ќе клањам полден и икиндија намаз, како и џеназа намаз, во џемат од педесет илјади нуфузи, намаз кој лично ќе го предводи и имами Реисот Кавазовиќ, предизвикуваше посебни чувства во мене. Чувства кои не можат да се опишат и да се споредат со ништо. Некој чуден, немирен спокој, обеспокоен само од еден голем транспарент на кој беа испишани зборовите: „Убијте еден Србин и ние ќе убиеме сто Муслимани“, искажани пред дваесет години од говорницата на Парламентот на Србославија, од устата на еден тогаш малад, аџамија и непресметлив националист, радикал и четник, Александар Вучиќ, сега еволуиран, прерушен и, дали ќе бидам циничен ако кажам, маскиран „напредњак“, кој ја обавува функцијата премиер на Србија.

И тој беше тука тој ден, на местото на злочинот. Декларативно, за да пружи рака на помирување. Но ако се анализираат неговите јавни настапи, непосредно пред комеморацијата, а поврзани со тн. Британска предлог декларација за геноцидот во Сребреница, лепењето плакати на улици со името на крвникот Ратко Младиќ и други негови шовинистички изјави и активности, никој нормален и мислечки човек не беше уверен во тоа. Не бев ни јас. Дека бев во право, набргу се уверив уште тие моменти на самото место, како непосреден жив сведок, потоа од експресно свиканата прс-конференција во Београд и се она што следуваше деновиве потоа. Онаа несреќна парола која потсетува на фашизмот на Хитлер (и тој така се закануваше со сто убиства за еден убиен германски војник), можеби можеше да се прости ако Вучиќ еволуираше и, наместо на Хитлер, заличеше на големиот Вили Бранд, кој смогна сили да го признае геноцидот врз Евреите и другите жртви на фашизмот, да ја наведне главата пред нивните меморијални центри и да побара опрост во име на неговиот народ. Но една народна вели:„ Волкот влакното го менува ама уќот не“! Вучиќ ниту го признава геноцидот во Сребреница, ниту ја наведна главата во знак на почит кон жртвите, ниту се извини во име на неговиот народ. Напротив! Лут на протоколот, затоа што седел во вториот ред, затоа што Бакир Изетбеговиќ не го поздравил, „се претварал дека не го видел“ и гневен на илјадните грла кои учеа текбир „Аллаху Екбер“! Тоа за Вучиќ било „урлање“…! Е, па драги мои, тоа е сериозен проблем кој Вучиќ ме може или не сака да го разбере. И на Вучиќ и на секому треба да му стане јасно дека, додека за Вучиќ „Аллаху Екбер“ е „урлање“, никој муслиман, а уште помалку оние Бошњаци кои ги изгубиле најмилите во Сребреница, нема и не треба да ја прифатат неговата рака на помирување! Со тоа тој сее омраза, а тој што сее омраза ќе жнее гнев! Таков гнев пожнеа Вучиќ во Сребреница.

Неговите приказни за „долго припреман и инсцениран напад“, за „навивачите од некој фудбалски клуб од Србија“- алузија на Бошњаците од Санџак, приказните за атентат, скршените наочари, распуканата буза, гаѓањето со камења и флаши и другите небулози искажани од негова уста деновите потоа, се лага, гнасна лага и сеење на омраза во негов препознатлив стил и по урнек на Добрица Ќосиќ. Би било многу подобро за Вучиќ и за Србија, да го батали идеологот на српскиот национализам, академикот, Добрица Косиќ кој велеше: „Лагата многу пати во историјата ја спасувала Србија“, дека „Лагата е форма на српски патриотизам “ и дека „Лагата е српски државен интерес“, да го батали и најголемиот злосторник Ратко Младиќ, кој непосредно по геноцидот во Сребреница рече: „Им се осветивме на „Турците“. Младиќ не заслужува коментар. Меѓународниот суд во Хаг го „коментира“ него. Но она што го велеше Ќосиќ. Токму тоа е најголема лага! Лага која Србија, а Богами и целиот Балкан, скапо го чинеше. Не може лага да биде патриотизам и интерес. Уште помалку спас! Не лагата и осветата, туку вистината и правдата требаат, можат и мораат да бидат форма на патриотизам, интерес, мир, спаас и селамет. И за Србија и за Босна и за Балканот и за Европа и за целиот свет. Само вистината и правдата! Тоа, на своите Бошњаци, на Балканот, на Европа и на целиот свет, го порача првиот претседател на БиХ, рахметли Алија Изетбеговиќ од болесничката постела, само два три дена пред да ја напушти оваа Дуња и да се пресели на Ахирет, кога рече: „Барајте правда, а не освета“! Ако лажеме и бараме освета ќе ни се повтори Сребреница и(ли) ќе имаме нови „Сребреници“, а ако бараме вистина и правда, можеме да се надеваме на еден подобар Балкан во кој никому и никогаш повеќе нема да му се повтори Сребреница.

Потсетување наместо честитка

          Почитувани Торбеши! Денес 21.05.2015 год., се навршуваат пет години од Основачкото собрание на Румелија Торбешки културно-научен центар. Како претседател на здружението чувствувам потреба да се обратам на Торбешите во и надвор од Македонија, како и на сличните на нас, нашинците(Бошњаци, Горани и Помаци) со кои делиме едно заедничко културно-истириско наследство. Богомилското, османско-исламското, балканското, словенојазичното и др. Како што може да се забележи од насловот, наместо честитка ова мое обраќање го насловив како потсетување. Не заради тоа што нема место за честитање. Румелија и луѓето ангажирани во нејзините активности имеме со што да се пофалиме во овој петгодишен период. Благодарение на Румелија, а тука морам да ја спомнам и Партијата за Европска Иднина (ПЕИ) , торбешкото прашање се актуелизира на политички план, како во Македонија, во Парламентот(преку пратеничката група), во Агенцијата за Остварување на Правата на Заедниците(АОПЗ) и тн., така и пошироко со наше организирање или учество на разни тркалезни маси, трибини и симпозиуми и други средби и манифестации. Исто така и надвор од Македонија и не само на политички туку и на научен и културен план.

Огромен е интересот на разни научници и истражувачи кои се занимаваат со торбешката кауза и проблематика, соработуваат со нас и веќе се издадени неколку дипломски, магистерски и докторски студии кои на директен или индиректен начин се поврзани со актуелните прашања, како и со историјата и етногенезата на Торбешите. Со посебно задоволство сакам да истакнам дека на тој план веќе никнат и се појавуваат и наши студенти кои во своите дипломски и магистарски трудови ја третираат торбешката проблематика и, ако даде Бог, наскоро ќе имаме можност да ги имаме и првите магистри и доктори.

Авторот на овие редови, покрај Торбешката декларација и многу статии и колумни на тема „Торбеши“, со свои трудови учествувал и на многу дебати, тркалезни маси, семинари и симпозиуми од кои би ги издвоил два. Меѓународниот симпозиум во Измир-Турција(март, 2014), со труд на тема: „Торбешите во Македонија-Потекло и етимологија на етнонимот Торбеш“ и оној неодамна(април 2015), во Баку-Азербејџан со труд на тема: „Геноцид над богомилите“.

Велат, културата е најсилното оружје на една заедница, еден милет. Ако така, тогаш дострелот на тоа наше оружје го погоди целиот Балкан. Нашиот фолклор, нашата торбешка песна, нашата прекрасна женска народна носија, освен Македонија го освои целиот балкан и пошироко. Ќе ги споменам само настапите на Меѓународниот фестивал „Да играме и пееме заедно“,во Гармен, Р.Бугарија , „Денот на планетата земја“, во најголемото помашко село Брезница, Р. Бугарија, коломијата во Битола каде што ја промовиравме торбешката народна носија, како и нашите настапи на манифестацијата „Македонија наш дом“ во организација на АОПЗ и ОБСЕ.

Сите овие активности и ангажмани ја постигнаа целта. Таа цел беше, е и останува и натака една. Промоција на Торбешите и торбешката култура. Денес ние како во Македонија така и пошироко, слободно можеме да кажеме, без страм, гласно и гордо дека сме Торбеши. Тоа е синоним за скромност, чесност поштеност. Така не доживуваат пријателите. За непријателите да не ви е гајле. Тие и онака не не прифаќаат макар и да постанеме исти како нив. Што рече еден мој и наш пријател на првиот Торбешки форум во Струга: „Подобро да не мразат заради тоа што сме, отколку да не сакаат заради тоа што не сме“. Бидејќи, ако не сме тоа што сме(Торбеши), тогаш сме едо големо ништо.

За жал во политиката сеуште некој сака да не претвори во едно такво големо ништо. Да направи од нас објекти кои само на хартија ќе бидат како нив(додуша, малку поинакви) и слепо ќе гласаат за нивните теснопартиски и националистички концепти кои не само Торбешите, ами и нивните заедници ги донесоа до работ на амбисот, а Македонија на дното од ранг листата на земјите. И не само тоа. Деновиве сведоци сме на една од најтешките кризи во историјата на Македонија. Македонија е нан работ на граѓанска, меѓуетничка и меѓурелигиска војна. Да се надеваме дека граѓаните, заедниците и народот ќе бидат над нивото на политичарите и политичките партии, посвесни и помудри од тие што на наш грб, со начи пари и во наше име си прват криминални зделки, тендери и други активности, кои само ним им ностат некакви поситни, а Бога ми, и покрупни добивки. Тие, политичарите, лишени од свеста дека седат на „буре барут“, во своите задимени канцеларии ја кројат(читај оцрнуваат) нашата судбина.

Нашиот-Торбешкиот претсавник во политиката, Партијата за Европска Иднина(ПЕИ), не е исклучок од тоа. По, речиси еуфоричното појавување на политичката сцена во 2006 г. и учеството во Владата, и ангажманот и залагањето за Торбешката кауза се создаде оптимизам кај Торбешите. Кулминацијата на тој оптимизам се случи на изборите во 2011 год., кога Пеи, предводена од двоецот Фијат Цаноски(како претседател) и Мевмет Џемајлоски(како генерален секретар) го доживеа својот најголем успех. Тројца пратеници Торбеши и пратеничка група од пет члена. За жал коалицијата на чело со СДСМ не успеа да ја освои власта. Следуваше одмазда од ВМРО, апсење на Рамковски, укинување на А1, рушење на Космос, врбување и отимање на Торбешите од страна на владеачката партија и тн. Тоа се покажа како погубно и за Партијата за Европска Уднина и за Торбешите. Наместо да се консолидира, партијата ја избра опцијата „спасувај се кој може“(овој пат со додворување и шетање по можни партнери) во насока на зачувување на некакви позиции и бизнис интереси. Претседателот постана „пишман аџија“ неколкупати поднесувајќи оставка па пак враќајчи се. Телата и органите речиси не можеа да се состанат а камо ли да донесат некави насоки во делувањето. На локалните избори му свртеа грб на СДСМ, настапувајќи каде самостално каде во тајни коалиции со ДУИ и ВМРО доживувајќи неуспех и земајќи ја удолницата. Дното на сето тоа беа минатогодишните предвремени парламентарни избори на кои ПЕИ доживеа тежок дебакал. Помалку од 3000 гласови на ниво на цела Македонија. Сето тоа резултира и со внатрешна нетрпелеивос и меѓусебни обвинувања кои не даваат многу надежи за некаква консолидација на редовите. На последниот собир на членовите и симпатизерите на ПЕИ во Струга, од страна на претседателот Цаноски беше најавено и атерирање, односно ставање ad akta на торбешкото прашање. Сперед мене, а верувам дека тоа мислење го делат поголемиот број Торбеши, тоа е уште еден автогол на партијата кој ќе го зголеми негативното салдо на Торбешите.

Во такви околности нема место за еуфорија оптимизам и честитки. Од тие причини и денешново мое обраќање по повод петгодишнината на Румелија го насловив како потсетување. И Румелија има многу неостварени планови и пропусти во работењето. Некои од нив се од објективен, некои од субјективен карактер. Најголемиот проблем во работењето на здружението, се финансиите, нашата пословична лежерност и летаргија, јавашлук што би рекле Турците. Тоа се субјективните фактори. Од објективните би ги споменал глобалната економска криза која се одразува на секој сегмент од општеството и најмногу односот на Властите( сите досегашни, а најмногу актуелната Влада), кои кон Торбешите се однесуваат како злобна маќеа. Оваа Влада отиде дотаму што го оживеа концептот на Комунистичката партија и злогласната и контраверзна манифестација на „Македонците муслимани“од седумдесеттите год на минатиот век. (Не)свесна дека всусшност тоа беше причината за конфузијата и разделбите и талкањето на Торбешите. Или можеби тоа намерно го прави? Но да не ја бараме вината во Владата и во другите фактори. Од нас зависи.

Во иднина, на нас Торбешите, ни претстојат многу напори како на културен, научен, така и на политички план. Во таа смисла Румелија треба што поскоро да одржи Собрание на кое би се донеле планови и насоки за понатамошно делување, би се избрале нови луѓе во органите и телата на здружението. За таа цел ги повикувам сите заинтересирани Торбеши да се вклучат со своите интелектуални политички и други капацитети и со свои идеи и предлози да допринесат во работата која ни претстои. Нека ни е за многу години, да се потсетиме на минатото, да ја издржиме сегашноста и да се организираме за подобро да ја дочекаме иднината. Борбата е долга и тешка, но вистината и правдта се на наша страна и, ако даде Господ, ќе извојуваме победа во таа борба. Таа победа се вика еднаквост и рамноправност на Торбешите со сите други заедници во нашата земја, Р. Македонија

Со почит ваш!

Почитувани, со гордост сакаме да ја споделиме оваа вест со вас, односно успехот на нашиот колумнист и сограѓанин г-дин Шериф Ајрадиноски, кој со своето дело “ Геноцид над Богомилите“ се претстави на овогодинешниов симпозиум во Баку, Азербејџан.

На покана на представници на организацијата на оваа манифестација :

1st INTERNATIONAL SYMPOSIUM ON GENOCIDES OF HISTORY: FACTS, REALITIES, FALSIFICATIONS

MIRAS Social Organization in Support of Studying of Cultural Heritage

Во присуство на представници на повеќе организации беше прочитано и неговото дело поврзано со геноцидот над Богомилите.

Делото е пишувано на Македонски и Англиски јазик, и веќе од понеделник ќе го има во печатена форма.

Во прилог на оваа наша вест Ви го презентираме неговото дело, како и линкот поврзан со одржувањето на ова манифестација.

 Делото на г-дин Шериф Ајрадиноски  ( Македонска верзија ) : Геноцид-над-богомилите

Интернет страна на симпозиум : 1st INTERNATIONAL SYMPOSIUM ON GENOCIDES OF HISTORY

Мини колумна  Јас (не)мислам така, јас имам ст(р)ав

Меки, газени и контролирани Торбеши

Шо напрајфте Мартин…Шо напрајфте Гордана..?
Албанците ги фативте за гуша, циганите за уши…Човечињата од Пустец рака за рака фатени ги шетате…А Торбешите?

Ќе ставате забелешки во Подгорци, Октиси и Боровоец кај што се „Македонци муслимани“…таму се нели Торбеши? Таму се Торбеши кај што имате база на гласови од кај што може да нагазувате при евентуално прегласување. Тоа се меки луѓе и Фијат во голем дел ги контролира. (Затоа Космос му го рушивте со „модерен вол„? Да и плус и вие ќе нагазите со забелешките за Лабуништа, Велешта и Радолишта кои ги ставате за трампа… Со кого и за што ќе ја трампате таа стока? Така ли сакате да владеете? Со газење? Абе , не да сте забегани…циркус сте. Ама од оние циркузи, не за смеење туку за плачење. Во Подгорци, Лабуништа, Боровец и Октиси се Торбеши. Меки ама Торбеши.

А што сте вие таму во Скопјето? Јаки Скопјанчиња.. Егејчиња, Еврејчиња, масончиња, циончиња, полтрончиња, вмровчиња. Македончиња? Што ве лаже вашето фрустрирано егејче на привремена работа премиер на Р Македонија. Не сте биле македончиња туку Македонци!

Прашање е дали вие сте Македонци. Македонецот никогаш не посакал да гази врз некого и да трампа никого. Вие патолошки горите од желба за тоа, да газите и трампате небаре народот е стока. Од авион, како Кинескиот зид од месечината, ви се гледа ционистичката желба и инструкциите на Мосад, да газите по лешеви.

Можете Албанците да ги држите за гуша и да ги трампате како стока. Ахмети и Тачи ви го овозможија тоа. Торбешите се меки и можете да ги газите. Фијат во голема мера ги контролира(ше). Ама на локалните избори таа „стока за трампање“ и газените Торбеши ви избегаа од контрола и од вашата чизма со која ги газите и, наместо вашиот и кандидатот на вашиот послушник Ахмети, на власт во Струга го устоличија пироманот Села.

Газите вие колку сакате, но не заборавајте. Издржале тие и многу повеќе „трампи“ и многу поголеми газења. Ама преживеале. Не знам дали и како вие ќе го преживеете овој резил, овој невиден безобразлук и криминални, од кои најмногу ќе трпи Македонија! Свесни ли сте дека токму со ваквите ваши дејанија на Македонија и ја е…те мајката? Продолжите така ПАРТИОТИ, додека не ја закопате нашата патрија – татковина(нашата а не ваша) Македонија.

За крај, една пофалба и една препорака за министерката Гордана Јанкуловска. Се гледа дека е пообразована и поинформирана  и од Мартин Протугер и од оној од Центарот за комуникации, Илија Димовски и од сите во ВМРО. Да не говорам за оние „наши“ – торбеши кои кај нив се трампани како „Македонци“ со „погрешна религија“, да ја парафразирам нивната новинарска перјаница Миленко. Честитки за неа што сепак знае дека во Подгорци, Лабуништа, Октиси и Боровец живеат Торбеши а не „Македонци со погрешна религија“. Би било добро да му напише една смс порака или по телефон да му се јави и да го информира шефот Груевски. Ваму се Торбеши. Меки, газени и контролирани Торбеши!