Меѓутоа, за разлика од БРИКС, кој повторува дека не води антиамериканска политика, туку политика која докажува дека може без Америка (што и да значи тоа, а значи да не се признаваат САД како доминантна сила), Западот , се чини, не остава простор за каква било соработка, тој веќе го избра патот на конфронтација, т.е. на создавањето на класичната блок-поделба на светот и враќање на Студената војна. Тоа го потврдува и Тони Блер.
Соединетите Држави и нивните сојузници ќе применат санкции доколку Иран испорача беспилотни летала (дронови) на Русија, изјави на 18 јули портпаролот на Стејт департментот Нед Прајс.
„Веќе изразивме загриженост за обезбедувањето беспилотна технологија од страна на Иран. Ќе продолжиме да ја следиме ситуацијата. Сите наши санкции остануваат на сила. Секоја ваква операција ќе резултира со серија санкции што ги подготвуваме, а веројатно и серија санкции од други земји во светот“, рече Прајс.
Неодамна, само еден ден пред минатонеделното патување на американскиот претседател Џо Бајден на Блискиот Исток, неговиот советник за национална безбедност Џејк Саливан изјави дека Иран планира да и достави на Русија околу 100 беспилотни летала, вклучително и ударни, за војната во Украина.
Рускиот и иранскиот државен лидер веќе следниот ден ги отфрлија тие тврдења како невистинити, поврзувајќи ги со пропагандата на Вашингтон пред пристигнувањето на Бајден во Саудиска Арабија – со намера да го исплашат со Иран и да ја прикажат Русија како ирански сојузник.
И иранското Министерство за надворешни работи вчера повтори дека нема збор за испорака на беспилотни летала во Русија, иако, како што наведоа, Иран и Русија веќе подолго време соработуваат во одбранбената сфера и дека сакаат да направете го тоа – таков аранжман не би бил невообичаен. Сепак, ставот на Иран е дека никогаш не испорачува оружје на која било земја која е во воен конфликт, се наведе Техеран во своето соопштение.
Руско-турско-ирански самит во Техеран
Инаку, рускиот претседател Владимир Путин и турскиот лидер Реџеп Таип Ердоган денеска пристигнуваат во Техеран на трипартитна средба во рамките на т.н. Астана формат за решавање на сирискиот конфликт. Една од темите ќе биде најавата на Турција за нејзината ограничена воена операција на северот на земјата против „курдските терористи“. Москва и Техеран формално цврсто се залагаат за сириски територијален интегритет (формално тоа го прави и Анкара) и не гледаат со симпатии на оваа објава на Анкара, па ќе биде интересно како ќе се реши ова важно прашање. Истовремено, од Москва се слушаат ставови дека Русија ја разбира загриженоста на Турција за нејзината безбедност.
Не помалку важни билатерални средби меѓу рускиот и турскиот, рускиот и иранскиот и турскиот и иранскиот претседател ќе се одржат и во Техеран, каде, според некои руски медиуми, се очекува конечно Русија и Иран да го потпишат долгоочекуваниот договор. за стратешко партнерство (Иран и Кина го потпишаа пред околу две години).
Москва долго време се двоумеше со ова во време кога нејзините односи со Запад беа во фаза на прифатлива соработка. Но, оваа соработка одамна е со сосема спротивен карактер, а од почетокот на руската воена интервенција во Украина меѓусебните односи дефинитивно се прекинати – најверојатно веќе подолго време. Ако некогаш се обноват (во светот никогаш ништо не може да се исклучи со сигурност), тоа ќе се заснова на сосема поинакви правила во споредба со оние што важеа порано, дури и кога Москва, со сите свои специфичности, сè уште функционираше во рамките на кои го дефинираше Западот.
Така, во име на одржување на партнерството со Западот, во 2010 година, Москва исто така, одби да му достави на Техеран веќе договорените и платени системи за противвоздушна одбрана С-300 (на што Вашингтон се спротивстави, се разбира, поради Израел и неговата безбедност, но и поради безбедноста на американските воени бази во регионот, како и како силите на американската петта флота стационирани во Бахреин). Тие беа доставени до Иран дури многу подоцна (кога односите меѓу Москва и Вашингтон веќе беа доволно затруени и кога Русија воено интервенираше во Сирија на покана на Асад), кога Техеран се закани дека ќе поднесе тужба против Москва пред меѓународниот суд за прекршување на договорните обврски. Сега ништо не ги спречува Русија и Иран да воспостават стратешка соработка. Имено, двете земји се под силни западни санкции од политичка и економска природа – и така ќе бидат уште долго време.
Проширување на БРИКС на „непријатни“ членки
Потсетувам и дека Иран очекува целосен прием во Шангајската организација (ШСО), што најверојатно ќе се случи на претстојниот самит на врвот на таа организација следната година, како што неодамна објави Узбекистан – актуелниот претседавач со таа организација, во кој , меѓу другите, членки се и Русија, Кина, Индија и Пакистан. Потсетуваме и дека Иран неодамна поднесе барање за членство во групата земји БРИКС (Бразил, Русија, Индија, Кина и Јужна Африка), заедно со Аргентина.
Наводно, Саудиска Арабија, Египет и – Турција имаат намера наскоро да поднесат барања за членство во тој формат! А Пекинг наскоро ја очекува и Индонезија во него.
Сè на сè, не чека никогаш поинтересна, но и поризична глобална геополитичка игра, во која, очигледно, веќе се формираат два доминантни пола – т.н. колективниот Запад предводен од САД од една страна и еден вид мултиполарен или полицентричен „остаток од светот“ без формален лидер, но со јасно нагласени главни играчи – Кина и Русија, на кои им се придружуваат главните регионални земји надвор од т.н. – западен круг.
Тони Блер беше првиот што ја призна реалноста
Пред само неколку дена за оваа нова конфигурација зборуваше и поранешниот британски премиер Тони Блер, кој рече дека во светот се создаваат два моќни пола, каде Западот веќе првпат во историјата нема да има предност. Тој конкретно ги спомна БРИКС како еден од нив. Сепак, за разлика од БРИКС, кој повторува дека не води антиамериканска политика, туку политика која докажува дека е можно без Америка (што и да значи тоа, а веројатно значи непризнавање на САД како доминантна сила) Западот, се чини, не остава простор за каква било соработка, туку го избра патот на конфронтација, односно создавање класична блоковска поделба на светот, односно враќање во времето на Студената војна од минатиот век. Токму таков пристап на Западот (читај САД) го поддржува Тони Блер – за да нема забуни. Блер дефинитивно е првиот висок (дури и поранешен) политички функционер кој отворено зборуваше за новата глобална геополитичка реалност, но во исто време остана верен на британскиот поглед на светот, кој ја вклучува потребата од постојана борба за одржување на глобалната Западна доминација.
Ризична политика
До каде ќе успее Западот во ова е друго прашање. Сега, пред се, се потпира на својата висока технологија како „залог на иднината“, но и во таа сфера „остатокот од светот“ (мислам првенствено Кина, но не само Кина) се помалку заостанува. , а во одредени сегменти на високата технологија, Кина е веќе доминантна сега.
Директните воени конфронтации, се разбира, се исклучени, но никако не се оние прокси војни – војни „во туѓи раце“ – како што, несомнено, станува украинската – во која Русија сè повеќе војува со Западот, што не само ја снабдува Украина со оружје, но и разузнавачки податоци, а инструкторите и офицерите на НАТО отворено му помагаат на Киев во спроведувањето на воените операции, за што деновиве отворено пишуваа и некои германски медиуми. „Играта“ продолжува, а нервозата очигледно расте со оглед на тоа дека ризиците се поголеми од кога и да било – вклучувајќи ги и оние од познатите кризи од периодот на Студената војна меѓу САД и СССР – како што е кубанската.
geopolitikanews
