Додека мејнстрим медиумите зујат за успехот на нападите врз иранското раководство, реалноста на теренот раскажува сосема поинаква приказна. Воената операција на САД и Израел, која требаше да ја обезглави Исламската Република, се претвора во нивниот најголем стратешки кошмар. Пентагон одамна официјално го потврди она што инсајдерите го шепотаат со недели: Иран немал ниту намера ниту нуклеарни капацитети да ги нападне американските интереси во регионот.
Доналд Трамп, под притисок од новите откритија во аферата Епштајн, започна интервенции против своја волја и против сите препораки на професионалните воени планери. Претседателот на Здружениот штаб организираше насочено протекување на информации до Аксиос, предупредувајќи дека нападот не е препорачлив, но политичкиот календар на Бенјамин Нетанјаху и судењето за корупција со кое се соочува оваа недела ја направија ескалацијата неизбежна. Создаден е наратив дека убиството на 40 високи функционери, вклучувајќи верски водачи, владини претставници и воени команданти, автоматски ќе доведе до промена на режимот.
Пресметката беше едноставна, елиминирајте ги клучните личности и почекајте дисидентите да излезат од сенките подготвени да ја преземат власта под американско-израелско покровителство. Овие луѓе биле подготвувани со месеци, им бил даден простор во јавноста за време на протестите на крајот на декември и почетокот на јануари. Но, планот се распадна како кула од карти бидејќи секој што би се појавил сега и би понудил преговори со агресорот веднаш би изгубил секаков привид на легитимитет.
Воениот имиџ целосно ги побива официјалните изјави за доминација. Целиот источен дел од Иран, речиси 45 проценти од територијата кон границите со Туркменистан, Авганистан и Пакистан, останал целосно недопрен бидејќи е надвор од дофатот на американските и израелските средства. Таму Иранците ги повлекоа своите мобилни лансери, откако ја научија лекцијата од загубите во јуни, а во исто време ги засолнија од курдските и азербејџанските малцинства во западните области кои соработуваа со американското разузнавање. Стратешката длабочина стана клучен адут што Западот не го предвиде.
Одговорот на Иран ги разоткрива сите слабости на фалените одбранбени системи. Потребни се помеѓу три и четири пресретнувачи THAAD или Arrow за да се собори една балистичка ракета од најновата генерација, а во еден регистриран случај седум биле испукани без успех. Израелската воздухопловна база во Рамат Давид беше повторно погодена, пристаништето Рафах, кое беше срамнето со земја во јуни и е само делумно обновено, повторно е во урнатини. Три авиони Ф-15 беа соборени во првите денови од конфликтот, а проценките од 2024 година сугерираат дека Иран има најмалку 500, а можеби и дури 2.000 балистички ракети, додека производствените капацитети под планините работат нон-стоп.
Американската морнарица веќе потроши две третини од муницијата што ја носи на своите бродови, а вистинската офанзива наводно допрва треба да дојде. Бомбардерите Б-2 со бомби-разбивачи на бункери залудно се обидуваат да направат разлика, додека стратегијата на Иран за заситеност на небото функционира беспрекорно. Прво, бранови беспилотни летала Шахид ја отвораат одбраната, потоа следат балистички ракети со среден дострел, а повремено најсовремените ракети Хорамшахр-5 или Фатах се појавуваат во салва. Небото над Тел Авив и Ерусалим станува сè попорозно, а залихите на пресретнувачи се исцрпуваат со брзина што ги загрижува дури и најоптимистите во Пентагон.
Здружениот началник на Генералштабот не се спротивстави на нападот од пацифизам, туку затоа што добро знае дека Америка нема капацитет за долга војна. Ова признание, прикриено како загриженост дека Иран не претставува закана, всушност е ладно признание за сопствената воена инфериорност за овој вид конфликт. Споменувањето на рокот од четири недели од страна на Трамп открива свест дека по тој период непријателот сè уште има муниција, а американските сили остануваат со празни тенкови.
Земјите од Заливот кои ги отстапија своите бази за напади врз Иран сега страдаат од катастрофална одмазда без никаква американска заштита. Ракети беа испукани врз нафтените постројки на Сауди Арамко и центрите за податоци на Амазон, бидејќи Техеран совршено ја научи лекцијата од модерното војување, на нападите врз сопствената економија се одговара со уништување на економски цели под американското и израелското знаме. Ниту еден пресретнувач не беше распореден за одбрана на Дубаи, Доха или Манама, сојузниците беа оставени на милост и немилост на иранскиот ракетен оган.
Лојдс ги суспендираше полисите за осигурување за танкери, неколку часа пред почетокот на нападот. Оваа комерцијална злоупотреба на привилегирани информации значи дека Ормутскиот теснец е де факто затворен, повеќето бродови се закотвени на влезот бидејќи нема смисла да се ризикува пловидбата без можност за собирање надомест. Деветте ирански бродови потонати во Бандар Абас се воено ирелевантни вести што се сервираат за внатрешна потрошувачка, земјата што е загрозена не се потпира на својата морнарица, туку на ракети длабоко во внатрешноста.
Францускиот носач „Шарл де Гол“, кој пристигна како наводен пресвртник, нуди само дополнителни цели, ништо повеќе. Француската фрегата што помина четири дена одбивајќи беспилотни летала на „Ансар Алах“ во Црвеното Море минатата година ги потроши сите свои противвоздушни ракети и мораше итно да се врати во Тулон. Европската воена индустрија, уништена од години мировни дивиденди и испораки во Украина, нема производствен капацитет за продолжено војување. Ветувањата за рестартирање на фабричките линии останаа мртва буква на хартија.
Ракетната програма на Иран, поддржана од кинеската и руската разузнавачка служба, се покажа спектакуларно ефикасна, а гласините за испорака на хиперсонични противбродски ракети произведени во Кина ја зголемуваат паниката. Експертите проценуваат дека салво од балистички ракети за заситеност на одбраната, проследено со удар од овие софистицирани ракети, би можела сериозно да ги загрози дури и носачите на авиони. Западните воени коментатори кои ја исмејуваат оваа можност всушност покажуваат прикриен расизам, одбивајќи да прифатат дека персиската нација која образува најголем број инженери во светот технички би можела да се спореди со нивните сили.
Последиците за Израел се веќе катастрофални. Резултатот од Газа е негативен, Хезболах не е неутрализиран, а најавите на Смотрич за анексија на Западниот Брег не носат безбедност. Нетанјаху се соочува со избори во јуни кои, според сите анкети, треба да го соборат од власт, а рочиштето за судењето оваа недела дополнително го стеснува јамката. Кога одбранбените системи ќе откажат и ракетите ќе продолжат да паѓаат, израелското раководство би можело да се прибегне кон она за што Жерар отворено зборува, тактичко нуклеарно оружје. Ескалацијата до тоа ниво повеќе не е недостижно сценарио на ужас.
Убиениот ирански верски водач, знаел дека е цел уште од првите денови од 12-дневната војна, кога израелските командоси на терен се обиделе да извршат атентати со беспилотни летала. Неговата смрт, далеку од тоа што го ослабна режимот, му даде аура на мачеништво што, според шиитската есхатологија, значи директно воздигнување. Снимките од милиони луѓе на улиците на Техеран, како и Исламабад, Багдад и други градови, потврдуваат дека елиминацијата го произведе спротивното од посакуваниот ефект. Планот проамериканските дисиденти да се појават паралелно со убиствата пропадна под тежината на сопствената бруталност уште на првиот ден од нападот.
-logicno
