Во текот на 19 век, кај европските Евреи се појавила идејата за национална држава, ветена во библискиот наратив, во која би живееле само Евреи. На таа идеја е родено ционистичкото движење, чиј формален основач е Теодор Херцл во 1897 година. Движењето го добило името по планината Сион, на која се наоѓал Ерусалимскиот храм и имало за цел обединување на Евреите во дијаспората и нивно враќање во митската земја Израел. Бидејќи движењето неуморно работеше за да ја реализира својата идеја и поддржано од силно лоби на влијателни Евреи во Европа и Америка, бројот на Евреите во Палестина се зголеми од 11% во 1922 година на 30% во 1942 година. Во 1947 година, со резолуција на ОН, територијата на Палестина беше поделена на арапски и еврејски држави, а Ерусалим требаше да биде под меѓународна администрација.
Откако Бен Гурион ја прогласи државата Израел во 1948 година, избувна арапско-израелската војна, во која Египет, Сирија, Либан и Јордан испратија воена помош за Палестинците. Меѓутоа, помошта била недоволна, па израелската армија победува по петнаесет месеци војна. Во исто време, Египет го доби Појасот Газа, а Јордан го доби Западниот Брег.
Во 1967 година, Израел ја започна Шестдневната војна, во која за само шест дена ги окупираше Газа, Синајскиот Полуостров, Западниот Брег, Голанската висорамнина и палестинскиот дел од Ерусалим. Тогаш беа воспоставени границите кои и денес важат во Израел како територија на таа држава. Според проценките на ОН, по Шестдневната војна, 711.000 Палестинци биле протерани од своите домови, додека 600.000 Евреи од арапските земји емигрирале во Израел.
Иако Државата Израел беше прогласена во 1948 година, првиот официјален државен документ со кој се повикува на формирање на Израел беше создаден триесет години порано, а беше издаден од Велика Британија. Станува збор за Декларацијата на Балфур, објавена на 2 ноември 1917 година. Со само 117 зборови кристално јасно се поткрепени аспирациите на Евреите за создавање национален дом на Евреите во Палестина.
Декларацијата на Балфур, всушност, беше писмо што Артур Џејмс Балфур, британскиот министер за надворешни работи, го испрати до лордот Волтер Ротшилд, водачот на еврејската заедница во Англија. По воведниот поздрав, Балфорд пишува: „Владата на неговото височество гледа со наклонетост кон создавањето национален дом во Палестина за еврејскиот народ и ќе ги вложи своите максимални напори да го олесни постигнувањето на таа цел, бидејќи јасно е дека ништо нема да да се направи што може да ги наруши граѓанските и верските права на постоечките нееврејски заедници во Палестина, или правата и политичката положба што ги уживаат Евреите во која било друга земја“. Писмото завршува со пораката: „Би бил благодарен доколку ја пренесете оваа декларација до Ционистичката федерација“.
Токму Декларацијата на Балфур – спроведена за време на британскиот мандат во Палестина од 1920 до 1948 година – ги постави темелите за создавањето на Израел во 1948 година и масовното прогонство на Палестинците што следеше. Резултатот од оваа декларација најдобро го сумираше британскиот публицист и новинар Артур Кестлер: „Една нација свечено ѝ вети на друга нација земја на трета нација“. Декларацијата го откажа претходното ветување на Британците за „целосно и конечно ослободување“ на Арапите доколку се спротивстават на османлиската власт, а токму палестинскиот бунт против Османлиите беше важен за слабеењето на Отоманската империја и за исходот од Првата светска војна. Балфур го прекршил своето ветување во писмото до Ротшилд, во кое напишал „дека ништо нема да се направи за да се загрозат граѓанските и верските права на постојните џентилски заедници во Палестина“.
Дека тоа не е грешка, туку намерен план, Балфур експлицитно потврди во 1919 година во меморандум: „Немаме намера да ги земеме предвид желбите на сегашните жители на Палестина… Ционизмот, без разлика дали е точен или не, е поважна од желбите на 700.000 Арапи“, напиша Балфур, а Палестинците сочинуваа речиси 94 отсто од населението во тоа време.
„Не само Ротшилд беше ционист, туку и Балфур. Ционизмот во тоа време, пред со право да стане проклетство, беше политичка позиција со која Европејците беа горди да се поврзат. Всушност, пред да стане премиер, Дејвид Камерон изјави, пред средбата со „Конзервативните пријатели на Израел“, дека и тој е ционист. На некој начин, да се биде ционист е „полнолетство“ за некои западни лидери. Има мали шанси Балфур да дејствувал сам. Навистина, декларацијата го носи неговото име, но во реалноста тој беше лојален агент на империјата со огромни геополитички планови кои се однесуваа не само на Палестина, туку и на Палестина како дел од пошироката арапска област“, пишува публицистот Рамзи Баруд, посочувајќи дека палестинската поддршка за Пан-арапскиот конгрес, што се однесува до делегатите со право на глас во јули 1919 година, и нивната континуирана поддршка за Шариф Хусеин од Мека, беа израз на палестинската желба за долго посакуваниот суверенитет.
Кога намерите на Британците и нивниот однос со ционистите станаа премногу очигледни, пишува Баруд, Палестинците се побунија, а тој бунт продолжува и денес. Лошите обиди да се смири палестинскиот гнев не успеаја, особено откако Советот на Друштвото на народите ги одобри условите на британскиот мандат на Палестина во јули 1922 година – првично доделен на Велика Британија во април 1920 година, без никакви консултации со Палестинците.
И покрај повремените уверувања за спротивното, британските намери да се обезбеди формирање на исклучиво еврејска држава во Палестина станаа сè појасни со текот на времето, а Декларацијата на Балфур ги постави темелите за целосно етничко чистење што следеше три децении по нејзиното пишување.
Во својот есеј со наслов Вистина и помирување, Едвард Саид напиша: „Ниту Декларацијата на Балфур, ниту Мандатот никогаш конкретно не признаа дека Палестинците имаат политички, наспроти граѓанските и верските, права во Палестина. Идејата за нееднаквост меѓу Евреите и Арапите, според тоа, беше вградена во британската – а потоа и израелската и американската – политика од самиот почеток.
