Пишува: Марван Бишара
Новата фанатичка израелска администрација ги става на тест старите палестински лидери кои макаат – и ова може да биде последниот тест. Нивниот одговор ќе ја одреди иднината на Палестина, Израел и на целиот Блиски Исток.
Израелската коалиција на религиозни ционистички и екстремно десничарски партии ја отфрла палестинската државност и бара ексклузивни права врз цела историска Палестина. Ги гази сите досегашни договори и се подготвува што повеќе да го припои Западниот Брег, кој е столбот на идната палестинска држава.
Овонеделната провокација и влегување на израелскиот министер за национална безбедност Итамар Бен-Гвир во комплексот на џамијата Ал Акса е само почеток на долгата кампања на поттикнување и ескалација на насилството додека оваа пироманска влада не предизвика пожар во Палестина.
Палестинската реакција досега беше блага во најдобар случај. Политички поделени, дипломатски изолирани и неверојатно непопуларни, палестинските лидери се одлучија за истите празни фрази и слогани и заморни маневри. Тие докажаа дека не се способни да одговорат на предизвикот и не се подготвени да го направат она што мора да се направи наспроти заканата.
Што заслужуваат Палестинците?
Нивниот апел до ОН за спас мириса на очај и бегство од реалноста. Не е победа да се моли за друга резолуција кога претходните резолуции креваат прашина во седиштето на ОН. Ако историјата е некаков водич, израелската тврдоглавост и агресија само растеа со секоја резолуција.
Ме боли кога гледам самозадоволни палестински портпароли како зборуваат за претстојниот „крај на апартхејдот“ или „распадот на ционистичкиот режим“ кога, во реалноста, Израел станува најмоќната земја на Блискиот Исток и една од најбогатите во светот додека Палестина станува сиромашен, пропаднат и распаднат ентитет.
По повеќе од седум децении откорнување, пет децении окупација и три децении долготрајни преговори, Палестинците заслужуваат повеќе од намалување на нивните права и слободи на соништа, желби и политички фантазии. Тие заслужуваат работливо, одговорно и обединето лидерство подготвено да се соочи со израелската непопустливост, западната рамнодушност и официјалната арапска ароганција.
Премногу за барање? Можеби.
Но, штом палестинските лидери сфатат дека ОН не се замена за обединета нација, дека меѓународното право не е синоним за меѓународна акција и меѓународните сојузи не се замена за националните врски, тие ќе бидат подготвени да се соочат со израелскиот ураган кој брза кон нив.
Навистина, меѓународната заедница ќе остане во голема мера рамнодушна на нивните апели сè додека Палестинците не направат вистински промени на теренот за кои, пред сè, мора да се помират и повторно да ги обединат своите напори.
Водачите на Фатах од Западниот Брег и лидерите на Хамас од Газа мора да престанат да ја жртвуваат националната борба на олтарот на нивната борба за моќ. Мора да признаат дека кавгата на нивните фракции ја парализираше борбата на народот за слобода и дека националното единство е неопходно за национално ослободување.
Крвави раце не носат спас
Ако треба да се натпреваруваат, тоа не треба да биде за управувањето со отворените затвори што се денес Западниот Брег и Појасот Газа, туку за тоа како заедно да се стави крај на окупацијата на Палестина.
Поминаа повеќе од десет години откако Фатах, Хамас и други групи се состанаа во светските метрополи за да стават крај на конфликтот во 2006 година. Тие постигнаа бројни договори, последниот од нив во Алжир, кои требаше да доведат до вистинска национална хармонија. Но, без успех. Нивните лични, фракционерски и идеолошки разлики продолжуваат да имаат приоритет пред заедничката борба против израелската окупација.
Нивното тежнеење кон конфликтни регионални и меѓународни агенди ги збунува нивните пријатели и ги утешува нивните непријатели. Претседателот Махмуд Абас можеби е горд на својата врска со Вашингтон или на неговата неодамнешна очајна потрага по спас во Москва, но потрагата на Хамас за помош и откуп во Дамаск и Техеран беше кратковидна – прочитајте катастрофа.
Барањето такви односи ги поткопува, дури и ги издава, основните вредности во срцето на палестинската борба, особено борбата за правда. Насилниците со крвави раце и циниците никогаш не се добри спасители. Никогаш.
Двете страни мора да ги надминат своите спротивставени пристапи кон конфликтот – ништо друго освен дипломатија против сè освен дипломатија – во светлината на растечката израелска непопустливост која бара палестинското предавање како предуслов за дипломатија.
Никој не вели дека палестинските лидери не треба да бараат учество на ОН и меѓународна помош за нивната кауза. Дури и спротивното. Сепак, таквата поддршка треба да се канализира и инструментализира преку добро формиран национален план и стратегија за ослободување што е ставена на гласање во јавноста.
Од 2006 година, и Абас и лидерите на Хамас владеат како некомпетентни автократи, претерано зависни од странски сили. Време е тоа да се промени, не со принудување на Палестинците на нови избори под окупација кои ги делат луѓето, туку со формирање и зајакнување на единството преку народното гласање.
Каде што има единство, таму е победата
Кога огромното мнозинство Палестинци поддржат таква обединета агенда, ниту една регионална или меѓународна сила, вклучително и Израел, нема да може да ги игнорира, подели или уценува Палестинците за нивните лицемерни агенди.
Обединетите, национални лидери би можеле да го донесат безграничниот капацитет и волја на Палестинците да се борат за нивната кауза, како и страсната и огромна поддршка на арапскиот народ за Палестина и противењето на Израел. Заедно, тие ќе ги натераат ревнителите на Израел да зажалат за нивната крстоносна војна против Палестина.
Обединети, Палестинците ќе бидат повторно овластени и подобро опремени да се спротивстават на фанатиците кои владеат со Израел со сите потребни средства. Не смееме да заборавиме како палестинското единство во првата палестинска интифада ги принуди и Израел и САД да ја признаат и да преговараат со ПЛО, и дека нивното единство во втората Интифада ги принуди противниците, иако само теоретски, да прифатат решение со две држави.
Обединети, тие можат да градат мостови со Палестинците во Израел и да допрат до другите разочарани Израелци и Евреи кои се противат на фашизмот и ја поддржуваат слободата и правдата за Израел и Палестина.
Заедно, тие се во подобра позиција да соберат меѓународна поддршка сега кога новата влада на Израел се соочува со зголемена контрола од поддржувачите во САД и на други места на Запад. Каде што има единство, таму е победа.
(ТБТ, АЛ ЏЕЗИРА)