„Перформанс“, а во суштина груба и примитивна навреда на чувствата на верниците скриени зад т.н. на целосна слобода на поединецот во искажувањето на своите ставови во општества каде што, реално, ставовите и мислењата за многу теми кои се непријатни за власта се повеќе и полесно се потиснуваат – тие веќе ги надминуваат сите мерки. Такви „перформанси“ има во однос на сите големи религии во светот, без исклучок – и ги осудувам сите без исклучок – без да навлегувам во нивната можна политичка или идеолошка позадина.
Така, откако тамошниот екстремист вчера во Холандија јавно го запали Куранот пред турската амбасада во Стокхолм, Шведска, извесен радикал јавно ја искина истата света книга за муслиманите, и се разбира, уредно ја сними и ја пушти во јавност.
Прашање е кој стои зад ваквите постапки и со која цел се прави ова, со оглед на тоа што сите однапред знаат каков ефект и последици ќе предизвикаат? Не помалку важно е прашањето зошто властите толерираат нешто такво, редовно во име на некакви општи слободи и човекови права?
Дали е поважно правото на некој идиот или екстремист (често тие само сакаат да привлечат внимание на себе затоа што во спротивно никој во општеството не ги забележува или не им дава важност) кој ќе предизвика конфузија, бунт, протести, немири со кршење продавници , палење автомобили, судири со полицијата, можеби дури и човечки жртви – или правото да се заштитат чувствата на огромен број луѓе кои се грубо навредени од нивното однесување и со тоа ги поттикнуваат да прават зло во име на заштита на нивните светилишта?
Зошто политичарите не можат или не можат да повлечат линија кон ваквите појави и да им кажат „НЕ“ со оглед на повеќе од доволно претходни негативни искуства поврзани со нив? Затоа што тоа „НЕ“ сигурно не би значело враќање на некаков тоталитаризам, а малкумина би го сфатиле како таков, освен болните умови кои на екстремистичко-правен начин ја штитат само десницата во вакви екстремни случаи, често исклучиво за лична корист. или самопотврдување, а не за заштита на поединецот чиишто формално го штитат правото.
Има премногу прашања, конкретни одговори од никаде. Само „мантри“ за заштита на слободата на изразување во име на не знам што и кој, пропратени со задолжителни изрази на „жалење“, понекогаш „осуда“ на ваквите дела од политичарите, како да не знаат што тие би доведоа до, или како нивните изјави – во искреноста во која малкумина веруваат – дури и да им помогнат на оние чии чувства се длабоко повредени.
Темава секако заслужува детална анализа, но на овој коментар ме поттикна уште една вест директно поврзана со оваа. Таа, како што ќе видите, јасно потврдува дека гореспоменатиот „перформанс“ од Стокхолм не резултира само со навреда на чувствата на стотици милиони, дури и на милијарди луѓе (вклучувајќи ги и немуслиманите, т.е. вистинските христијани и припадниците на другите религии, туку исто така, атеисти).тоа може да има и далекусежни политички последици, што пак подразбира негово политичко потекло.
Имено, според вчера објавеното истражување на турската државна агенција Анадолу, повеќе од 90 отсто од турските граѓани се изјасниле против членството на Шведска во НАТО алијансата. Истражувањето е направено на страницата на турската агенција на Твитер, а прашањето било: „Дали го поддржувате влезот на Шведска во НАТО?
Според агенцијата Anadolu, 92,5 отсто од учесниците во истражувањето биле против пристапувањето на земјата во Организацијата на Северноатлантскиот договор. Во истражувањето учествувале 50.155 луѓе.
Овие резултати се наменети да бидат претставени на шведската влада, која веројатно е веќе свесна за тоа, исто како што е запознаена и со сликите од палењето на шведските знамиња низ целата земја, но и на други муслимански земји или градови во светот. каде што живеат повеќе муслимански заедници.
Потсетувам дека Шведска заедно со Финска поднесоа барање за членство во НАТО алијансата во мај минатата година. Турција го блокираше нивниот прием, барајќи прекин на поддршката на Шведска за радикалните курдски организации и давање засолниште на нивните членови, и побара екстрадиција на лицата кои ги бара турското обвинителство под обвинение за тероризам. На јунскиот самит на НАТО минатата година во Мадрид, лидерите на трите земји потпишаа меморандум со кој земјите кандидати се обврзаа да ги исполнат повеќето услови поставени од Анкара, а Анкара за возврат ќе ја укине блокадата.
Меѓутоа, Анкара не сакаше да се држи за збор и побара прво да се исполнат потпишаните услови, по што блокадата ќе биде укината. Другата страна очигледно мислеше поинаку и ја одложи имплементацијата на договорот, добро свесна дека тоа може да прекрши некои од основните вредности во нивното општество кои се однесуваат на заштитата на човековите права. Сето тоа доведе до долгорочна политичка „напнатост“ и нервоза и каде различните „настапи“ секако нема да бидат во прилог на постигнување решение.
Турција, заедно со Унгарија, сега е единствената земја која го нема ратификувано пристапниот договор на Шведска и Финска и тешко е да се поверува дека после сето ова тие ќе го сторат тоа наскоро. Бидејќи, покрај палењето на Куранот, Шведска од неодамна е и поддржувач на Курдската работничка партија – ППК, забранета во Турција (но и низ цела Европа), исто така со