Политичарите и економистите индоктринирани со западната манипулативна идеологија имаат само еден збор во устата: конкуренција! Потребна ни е поголема конкуренција на финансиските пазари за да се намали цената на кредитот, потребна ни е поголема конкуренција меѓу добавувачите на енергија за да се намали цената на електричната енергија. Поголема лага никогаш не сме слушнале, ниту сме биле сведоци. Реалноста ги побива сите манипулативни западни економски доктрини. Цената на струјата никогаш не била повисока, иако цената на производството не е променета.
Либералното сценарио не е променето од дерегулацијата на трговијата со жито пред речиси 200 години. Либерализацијата создава хаос, пазарот тоне, а потоа државата мора да интервенира и да ги спаси луѓето од давење. Се разбира, со пари кои повторно и повторно ќе се вадат од напатениот народ. Ова е она што се случува на пазарот на електрична енергија денес.
Приказните за Украина и Русија како причина за денешниот енергетски проблем не држат многу вода. Можеби малку, преку цената на бензинот, но не премногу. Проблемот е покомплексен и предавнички скриен.
Сепак, сето ова немаше да биде толку „успешно“ без либерализацијата на европскиот пазар на електрична енергија, почнувајќи од директивата од 1996 година која го наметна принципот на цена со маргинална цена. Доколку не е самодоволна, секоја европска земја ја увезува потребната струја, а цената ја одредува последната станица што произведува електрична енергија.
ДА СЕ ОДДЕЛИ ПРОИЗВОДИТЕЛОТ ОД ПРОДАВАЧОТ
Европската комисија има само една цел. Раскинете ги националните производители на енергија во секоја нација-држава, лишувајќи им ја можноста за дистрибуција и продажба преку приватизација. Целта е да се одвои производителот од продавачот. Целиот либерален концепт е предводен од Америка опиената и уценета Германија, која сега најмногу страда. Наместо да направи чекор назад и да ја исправи грешката, оваа многу силна земја, како во 1939 година, чекори кон историската бездна.
КАКО СЕ ДЕФИНИРА ЦЕНАТА?
Пример – На заедничкиот европски енергетски пазар, новите шверцери кои не произведуваат ништо, почнуваат да купуваат енергија од оние што произведуваат по 38 евра за мегават час. Потоа, се додека има понуди, од малку поскапиот добавувач, па се до најскапиот додека не се задоволи побарувачката, цената расте. И тоа е последната цена која ги обврзува сите бидејќи му овозможува на последниот добавувач да биде профитабилен. Бидејќи најскапите добавувачи на електрична енергија произведуваат користејќи гас и обновливи извори на енергија, експлозијата на цените на гасот и инвестициите во ветерни и соларни електрани се пренесуваат на цените на електричната енергија. Обичните луѓе ги полнат џебовите на организаторите на Зелената агенда и на шверцерите на струја.
Со наводната пазарна конкуренција струјата може само да поскапи, но не и да поевтини, а државите потписнички на овој криминален договор на ниво на ЕУ ги тероризираат своите граѓани. Со потпишувањето на договорот не смеат да продаваат поевтина струја, иако некои се речиси енергетски самодоволни, а производството на струја по kWh е далеку поевтино од цената по која се продава на крајниот потрошувач.
Шпанија и Португалија веќе го напуштија овој договор, бидејќи на територијата на овие земји се развива индустриско производство. Повеќекратните поскапувања на струјата го убиваат извозот на една земја.
ПЕРФИДИЧНА РЕАКЦИЈА НА ЕУ
Соочена со се, Европската комисија на 7 септември ги направи првите наводно позитивни чекори. Всушност, катастрофалната либерализација продолжува. Се испраќаат пораки „троши помалку“, што во крајна линија значи „цените ќе останат такви какви што се, но ја намалуваш потрошувачката и живееш во илузија дека ништо не поскапело“.
Втората порака треба да ги освести инвеститорите во Босна и Херцеговина и гласи „ограничете го профитот на производителите на обновлива енергија бидејќи со ниски трошоци за производство тие заработуваат богатство по тековните пазарни цени“. Во превод, ќе им се наметне праг на добивка над кој ќе се оданочуваат – дури и ако зборот „данок“ е забранет!
Истото важи и за производителите на нафта и гас. Од нив се бара да дадат „солидарен придонес“ што носи нов скриен данок. Тоа исто така ќе ги зголеми трошоците за транспорт на стоки и ќе ја уништи конкурентноста. Нема да бидат поштедени ниту нашите балкански земји кои се речиси енергетски самодоволни. Сите закони се веќе донесени или се во завршна фаза за пристап до енергетскиот пазар. Корумпираните политичари не смеат да пружат отпор, бидејќи странски фактор преку ноќ преку медиумски скандали за оревите ќе ги тргне од нивните џебови.
Извор:logicno