Издвоено

Турскиот претседател Реџеп Таип Ердоган во неделата изјави дека за неговата земја се отвора вратата кон нова ера и дека визијата за „Векот на Турција“ станува реалност.
– Нова ера се раѓа за нашата земја. Чекор по чекор, ја претвораме нашата визија за Векот на Турција во реалност, рече Ердоган на 32-от консултативен и евалуативен состанок на Партијата за правда и развој (АК Партија) во Анкара.
Во врска со процесот „Турција без тероризам“, претседателот рече дека „гледаме дека нашите пораки, кои ги смируваат нашите пријатели и браќа, а воедно влеваат страв кај нашите противници и ривали, ја достигнуваат својата цел“.
Тој рече дека Анкара внимателно го следи процесот на разоружување на терористичката група ПКК на терен преку механизам воспоставен од Националната разузнавачка организација и Турските вооружени сили.
– Свесни сме против кого и со кои центри на моќ се бориме. Нашите противници не се самите марионети, туку марионети кои ги контролираат, рече Ердоган, додавајќи:
– Тие нема да можат да ја спречат оваа земја да се ослободи од полувековните окови на тероризмот. Цената на сепаратистичкиот тероризам за нашата земја е приближно два трилиони долари.

Сириски и „израелски“ функционер треба да одржат директна средба во Баку, главниот град на Азербејџан, пренесуваат дипломатски извор во Дамаск, цитиран од АФП во саботата.

Се очекува средбата да се одржи на маргините на официјалната посета на сирискиот претседател Ахмад ал-Шара на Азербејџан, потврди изворот.

Иако претседателот Шара нема лично да присуствува на состанокот, дискусиите наводно ќе се фокусираат на нововоспоставеното „израелско“ воено присуство во Сирија. Ова се однесува на областите во јужна Сирија каде што „израелските“ сили напредуваа по падот на владата на Башар ал-Асад пред повеќе од седум месеци.

Изворот, кој зборуваше под услов да остане анонимен поради чувствителноста на разговорите, не откри дополнителни детали.

Поранешниот британски премиер Тони Блер е поврзан со контроверзен план за трансформирање на повоената Газа во „ривиера“. „Фајненшл тајмс“ дознава дека неговиот Институт за глобални промени (TBI) бил вклучен во размена на идеи со група израелски инвеститори и консултанти од Бостонската консалтинг група (BCG), кои го развиваат проектот со поддршка на Доналд Трамп.

Иако TBI тврди дека не го изготвил ниту одобрил конечниот план, признал дека бил вклучен во дискусиите и разгледал различни сценарија. Институтот, исто така, тврди дека не предложил ниту поддржал преселба на палестинското население од Појасот Газа.

Блискоисточна ривиера

Планот предвидува економско оживување на Газа преку приватни инвестиции, изградба на вештачки острови, специјални економски зони и плаќање до 500.000 Палестинци за да ја напуштат енклавата. Во презентацијата се наведува дека 25 проценти од населението веројатно би заминале доброволно, повеќето од нив трајно, доколку им бидат понудени дигитални токени во замена за нивното земјиште. Во пракса, ова би значело дека жител би го предал своето земјиште на фондација контролирана од Израел во замена за токен што би можел да се користи, на пример, за добивање станбена единица или дел во новосоздадена населба. Останува нејасно дали Палестинците би имале избор во однос на преселбата, а постои и реална можност Палестинците да завршат без ништо, бидејќи токените немаат правна заштита што ја имаат традиционалните форми на сопственост.

Јавното земјиште, исто така, би било ставено во фондација контролирана од Израел без прашање, а потоа Газа би била отворена за приватни инвеститори за да ја претворат окупираната, опустошена енклава во профитабилен инвестициски центар. Проектот би вклучувал специјални економски зони со ниски даноци, пристаниште во длабоко море, вештачки острови моделирани на оние во Дубаи и производствени погони. Некои од инфраструктурните делови на проектот се именувани по лидерите на Саудиска Арабија и ОАЕ („MBS Ring“, „MBZ Central“), со цел да се привлечат големи инвеститори и компании како што се Тесла, Амазон и Икеа. Исто така, би ја вклучувал и таканаречената паметна производствена зона на Елон Маск, каде што американските компании би произведувале електрични возила за извоз во Европа.

BCG процени дека „вредноста на Газа може да порасне од нула на 324 милијарди долари“. Проектот беше презентиран на претставници на САД и Заливот, но беше широко критикуван од меѓународната заедница, која го опиша како софистицирана верзија на етничко чистење.

Иако тинк-тенкот на Блер се обиде да се дистанцира од проектот, негирајќи дека имал каква било директна улога во неговото создавање или одобрување, Financial Times документираше дека неговите претставници присуствувале на клучни состаноци и дигитални комуникациски канали на групата што го предлага моделот за преместување на населението. Првичните категорични негирања за нивната вмешаност подоцна беа заменети со признанија дека тие „само ги слушале“ предлозите на иницијативата и дека документот бил „еден од многуте“ сценарија за Газа по војната што се анализирале.

Исто така е значајно што Тони Блер лично се сретнал со Фил Рајли, поранешен офицер на ЦИА и долгогодишен советник на BCG, кој го промовирал проектот „Газа Ривиера“. Додека канцеларијата на Блер тврди дека Рајли го побарал состанокот, фирмата на Рајли тврди дека канцеларијата на Блер го побарала состанокот за да дознае за неговата работа.

Искористување на хуманитарните кризи

Ова не е прв пат Блер да биде поврзан со Блискиот Исток на начин што предизвика обвинувања за инструментализирање на хуманитарните кризи. Како почесен покровител на британската гранка на Израелскиот еврејски национален фонд, организација која финансираше израелски милиции и ја бришеше Палестина од официјалните мапи, Блер веќе беше цел на критики. TBI, исто така, добиваше пари од донатори поврзани со нелегални израелски населби и американски исламофобни мрежи.

Откако се повлече од премиерската функција во 2007 година, Тони Блер изгради профитабилна советодавна и политичка мрежа. Преку „Тони Блер Асошиејтс“ (2008-2016) и подоцна Институтот за глобални промени „Тони Блер“ (од 2016 година), поранешниот премиер ги советуваше владите во Казахстан, Азербејџан, Египет и низ целиот Балкан, вклучувајќи ги Косово, Албанија и Србија. Неговиот институт генерираше приход од повеќе од 81 милион долари во 2021 година, што е зголемување од 78 проценти во однос на претходната година, според „Гардијан“.

Во 2023 година, само од Фондацијата Лари Елисон (ко-основач на Оракл) доби повеќе од 50 милиони фунти и повеќе од 9 милиони фунти од Саудиска Арабија. Институтот сега вработува повеќе од 800 вработени во 40 земји низ целиот свет и го направи Блер можеби помоќен и повлијателен отколку што беше за време на неговиот мандат како лабуристички премиер на Велика Британија.

Израелскиот министер за одбрана, Израел Кац, откри план за преместување на сите Палестинци од Газа во голем камп во урнатините на градот Рафа, во она што правните експерти и академиците го опишаа како оперативен план за извршување злосторства против човештвото.

Според израелскиот весник „Хаарец“, Кац ѝ наредил на војската да започне со подготовки за изградба на таканаречен „хуманитарен град“, кој би бил под целосна израелска контрола. Влезот би бил можен само по безбедносни проверки, а излегувањето од зоната би било забрането.

Според него, планот вклучува почетно преместување на околу 600.000 Палестинци, претежно оние кои моментално се раселени во областа Ал-Маваси, со крајна цел да се концентрира целото население на Газа во таа зона. Во обраќање до новинарите, Кац, исто така, најави спроведување на план за „емиграција на Палестинците“, нагласувајќи дека тоа „ќе се случи“.

Планот доаѓа непосредно пред израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху да пристигне во Вашингтон на разговори со американскиот претседател Доналд Трамп, за време на кои ќе се разговара за евентуално прекин на огнот во 21-месечната војна.

Израелскиот адвокат за човекови права, Мајкл Сфард, предупреди дека ова е сериозно кршење на меѓународното право:

„Кац презентираше оперативен план за злосторство против човештвото. Трансферот и депортацијата на населението во овие околности претставува воено злосторство, а во голем обем, злосторство против човештвото.“

Сфард рече дека присилната „емиграција“, иако опишана како „доброволна“, се одвива под таков притисок што никакво заминување од Газа не може законски да се смета за слободна одлука.

Историчарот за холокаустот, Амос Голдберг, рече дека планот на израелскиот министер наликува на модел на концентрационен логор:

„Ова не е ниту хуманитарен ниту град. Тоа е логор каде што нема живот, нема работа, нема образование, нема слобода на движење. Ова е етничко чистење, маскирано како хуманитарна иницијатива.“

Кац објави дека работата на кампот би можела да започне за време на прекинот на огнот. Нетанјаху, зборувајќи од Белата куќа, рече дека Израел и САД се консултираат со други земји кои би биле подготвени да ги „прифатат Палестинците“ и „да ја подобрат нивната иднина“.

Во меѓувреме, Ројтерс објави дека претходно на администрацијата на Трамп ѝ бил презентиран план од 2 милијарди долари, спонзориран од Хуманитарната фондација за Газа (GHF), кој предвидува изградба на „хуманитарни транзитни зони“ во и надвор од Газа. Иако GHF негира дека е автор на документот, планот предизвика дополнителни загрижености.

Британскиот весник „Гардијан“ истакнува дека резервистите на израелската армија веќе поднеле жалби во судовите против наредбите за преместување на цивилите, но канцеларијата на началникот на Генералштабот Ејал Замир претходно тврдеше дека „раселувањето на населението не е цел на операцијата“. Изјавите на Кац директно се спротивставуваат на неговите тврдења.

Критичарите предупредуваат дека планот не предвидува што ќе се случи со Палестинците кои одбиваат да влезат во кампот и дека секој отпор би можел да биде брутално потиснат.

Се очекуваат меѓународни реакции на планот, додека правните експерти предупредуваат дека неговото спроведување би претставувало флагрантно кршење на Женевските конвенции и темелите на меѓународното хуманитарно право.

Како е можно рускиот напад со беспилотно летало врз празна воена касарна во Киев да ги исполнува насловите во сите поголеми западни медиуми, додека во исто време бруталното убиство на 50 палестински цивили кои чекаат хуманитарна помош во Газа едноставно „не е вест“?

Драги читатели, уште еден ден во сферата на „објективното“ новинарство – тој свет грал на западната медиумска сцена кој, како што нè уверуваат, не прави разлика помеѓу жртвите. И сепак, некако, секој пат кога ќе ги отвориме насловните страници на CNN, BBC, Index, Klix, Večernji… или New York Times, нè пречекуваат драматични извештаи за експлозија во барака во близина на Харков, каде што – во најдобар случај – беше уништен прашлив воен контејнер, а можеби и еден војник со полесни повреди.

Во меѓувреме, во Газа: 50 мртви цивили, вклучувајќи деца, жени и стари лица, кои чекаа вреќа брашно. И што вели насловната страница за тоа? Ништо. Можеби маргинална вест на дното од порталот. Можеби една реченица од трагедија спомената мимоходом пред полноќ кога повеќето луѓе спијат, но секако без големи наслови, интервјуа, политички реакции и солзи од аналитичарите во пренос во живо.

Да не бидеме наивни – знаеме зошто. Смртта, сиромаштијата, крвта и гладот ​​ја растргнуваат Газа со децении. Но, трагедијата во Палестина очигледно не ги исполнува потребните новинарски критериуми за западните уредници. Кога израелските ракети погодуваат цивили, тоа е „сложена ситуација“, „легитимен одговор на терористичка закана“ или „штета што тешко можеше да се избегне“. А кога Русија лансира ракета што уништува празен магацин во близина на бојното поле – тоа е напад врз самата суштина на демократијата! Зошто? Зошто?

Затоа што украинското бојно поле е, според сите извештаи, медиумски блокбастер. Има сè: тенкови, хеликоптери, воени мапи, „добри момци“ во маици со совршени фризури, зли „агресори“ чии јазици звучат како филмски негативци и, секако, едноставна, бинарна приказна – црно-бел свет во кој знаеме кои се хероите и кои се негативците. Нема место за Газа во таков наратив.

А Газа? Таму нема збунувачки софистицирана технологија, само тела закопани под урнатини и семејства кои тагуваат по изгорени остатоци. Таму, луѓето се – како што рече еден новинар – „заглавени во историски тешки околности“, што е фенси начин да се каже: „Нема да навлегуваме премногу во тоа, тоа ја „комплицира сликата“.“ Зошто? Зошто?

И не е дека новинарите се некомпетентни. Повеќето се човечки отпад. Но, проблемот е системски. Уредничките избори, политичките директиви и спојот со воено-индустрискиот наратив создаваат свет во кој не сите смртни случаи се третираат подеднакво. Педесет убиени Палестинци? Тоа е бројка. Еден украински војник? Тоа е приказната. Со слика, вклучувајќи мајка во солзи и куче кое го чека да се врати дома.

Некои се обидуваат да известуваат за трагедиите во Газа – и треба да им се оддаде признание за тоа – но сè доаѓа со повеќе „но“: „сè уште не е потврдено“, „Израел тврди дека целите биле милитанти“, „можеби цивили биле користени како човечки штитови“… Накратко, сè што просечниот читател треба да заклучи: „Не е толку јасно“.

Но, знаете што навистина не е јасно? Каде исчезна чувството за правда во новинарството, она што нè учат да не правиме разлика помеѓу крв и крв, помеѓу човек и човек. Луѓето убиени во Газа се исто така луѓе. Тие не се споредни фусноти или идеолошки проблеми.

И така, следниот пат кога ќе видите уште еден драматичен наслов за „нов руски злостор“ со црвен извичник, а никаде не можете да најдете вести за децата убиени во конвојот за помош во Рафа – запомнете дека ова не е случајност. Тоа е системот.

Затоа што, во свет каде што селфињата од рововите вредат повеќе од плачот на гладните пред складиштето за храна, вистината очигледно не е првата жртва на војната. Таа беше убиена одамна, само беше заборавена некаде помеѓу редакциските приоритети.

Се поставува логично прашање. Зошто, зошто наши драги читатели?

Конечно! Светот чекаше некој со насмевка и целосно отсуство на срам да предложи „генијално“ решение за деценискиот конфликт – преселување (читај: протерување) на цел народ. И кој друг би можел да го направи тоа подобро од политичарите кои мислат дека „целосрдната грижа за Палестинците“ е всушност кодно име за – па, отстранување на Палестинците од лицето на земјата. Секако, сето ова под покровителство на хуманоста, безбедноста и други благородни термини што можат да се злоупотребат кога вашите тенкови веќе ги уништуваат населбите со полн капацитет.

Министерот за одбрана на Израел, Израел Кац – човек чие име толку соодветно се римува со зборот „циркус“ – решително предлага „хуманитарен град“ во кој, би можело да се каже, Палестинците конечно ќе се чувствуваат безбедно. Во оградена област. По безбедносна проверка. Без излез. Значи, нешто помеѓу концентрационен логор и одморалиште со се вклучено… секако, без храна, електрична енергија, вода и какви било права. Па кој вели дека Израел не знае како да инвестира во иднината?

Бидејќи знаете како оди тоа – кога бомба ќе ви ја уништи куќата, бизнисот, училиштето и болницата, крајно време е државата што го организирала тоа „љубезно“ да ви понуди да се преселите во „поубав“ дел од урнатините, подалеку од очите на јавноста. И сето тоа додека „примирјето“ е сè уште на сила. Бидејќи што е подобро од изградба на нов камп за време на примирје кое самите постојано го саботирате?

Целата оваа операција ја претставува со отворени раце Бенјамин Нетанјаху – познат и како мајстор за односи со јавноста во произволните толкувања на меѓународното право – како визија за иднината. И не би било шоу ако неговиот стар пријател, Доналд „заштитник на човековите права“ Трамп, не се вмешаше. Г-дин Трамп, во својот препознатлив стил на балансирање на незнаењето и ароганцијата, предлага САД „да го преземат проектот Газа“ и да најдат некоја среќна земја на планетата што би била среќна да увезе неколку милиони луѓе раселени против нивна волја. Можеби Марс?

Трамп го нарекува ова злосторство „слободен избор“. Бидејќи знаеме дека луѓето под урнатините, без вода и храна, навистина имаат луксуз на избор – да останат во пеколот или да одат некаде каде што никој не ве сака. Боже, каква брилијантна идеја! Ако некој предложеше нешто слично на Евреите од Европа во 1940-тите, денес ќе го наречевме злосторство. И интересно, сега кога Израел се обидува со нешто слично – тоа се нарекува „хуманитарно решение“.

Секако, меѓународно право, ОН, човекови права? Кој се замара со тоа повеќе! ОН е само група ситни луѓе со изјави како „етничкото чистење е забрането“ и „присилното преместување на цивили е злосторство против човештвото“. Старомодно, нели? Кој би ги слушал тие инертни бирократи кога имате покровители како Сад… извинете, Трамп – со него сте на вистинскиот пат, дури и ако тој пат води директно до Меѓународниот кривичен суд во Хаг.

Во меѓувреме, додека арапските земји (па дури и Египет!) јасно ставија до знаење дека не сакаат да учествуваат во колективното злосторство на раселување – затоа што, имајте предвид, тие сè уште веруваат дека Палестинците, како и сите луѓе, заслужуваат право на дом – САД и Израел елегантно ги отфрлија овие опции. Затоа што, знаете, ако не е ваш план да ја исчистите областа за летно одморалиште, тогаш тоа не е доволно „конструктивно“.

И потоа тука е „Накба“, историска траума што Палестинците не можат да ја заборават и која сега се репродуцира во HD, со беспилотни летала над глава. Но, да не го расипуваме големото отворање на нов камп каде што „секој може да живее среќно засекогаш“ – под услов да заборави кои се, што се и каде ја наводнувале својата градина до вчера.

Па што научивме од оваа брилијантна стратегија? Дека етничкото чистење и колонизацијата денес доаѓаат спакувани како „хуманитарен урбанизам“. Со бетонски ѕидови високи четири метри, безбедносни контролни пунктови и шестмесечна дозвола за дишење.

Но, не грижете се. Сè е под контрола. Трамп вели дека „нешто добро ќе произлезе од тоа“. Ако ништо друго, историјата ќе има уште еден монументален пример за тоа како цинизмот, насилниот апартхејд и ПР триковите можат да се претстават како државна дипломатија.

Израел создава иднина. Само не за Палестинците. Тие треба да одат. И каде, не е важно. Се додека совеста е смирена со зборови како „човештво“, „безбедност“ и „визија за слобода“.

Затоа што во овој театар на апсурдот, кои сме ние да се сомневаме во добрите намери на оние што бомбардираат – но со емоции?

Крај на претставата. Завесата паѓа. А под неа – уште едно дете бегалец, уште едно срамнето училиште и уште еден министер кој тврди дека сè е – за нивно добро.

Американските финансиски агенции се подготвени да поддржат проекти за нуклеарна енергија во Турција, особено мали модуларни реактори (SMR), но чекаат конкретни и одржливи предлози, изјави висок советник на американскиот Стејт департмент.

„Чекаме да дојдат проекти за да можеме да ги усогласиме со пари“, изјави Џастин Фридман за агенцијата Анадолија на маргините на 11-тиот Самит за нуклеарна енергија, што се одржа во Истанбул на 1 и 2 јули.

Писма за намери

„Финансирањето е подготвено, ни требаат само добри проекти“, додаде Фридман.

Советникот рече дека Американската банка за извоз и увоз (EXIM) и Меѓународната корпорација за финансирање на развој (IDF) веќе издале писма за намери во вредност од повеќе од 17 милијарди долари за реактори во Романија и Полска и сега ги разгледуваат можностите во Турција.

„Знам дека тие истражуваат можности тука во Турција, особено за да им помогнат на проектите за SMR да напредуваат“, рече тој.

Турција во моментов ја гради својата прва нуклеарна централа, проектот со четири реактори Аккују на својот медитерански брег, во партнерство со руската државна агенција Росатом. Се очекува реакторите да бидат пуштени во употреба еден по еден секоја година, а откако ќе бидат завршени, тие треба да обезбедат околу 10 проценти од потребите на земјата за електрична енергија најмалку 60 години.

Анкара, исто така, планира големи електрани во Синоп на брегот на Црното Море и во Тракија, со цел да достигне вкупно 20 гигавати инсталиран нуклеарен капацитет до 2050 година. Мали модуларни реактори, исто така, се разгледуваат како дел од долгорочната енергетска стратегија.

Природна и органска соработка

Коментирајќи ја потенцијалната соработка во SMR, Фридман, кој беше политички советник во Амбасадата на САД во Анкара од 2014 до 2017 година, рече:

„Можеме да очекуваме природна и органска соработка меѓу американските и турските компании.

„Турските компании веќе снабдуваат делови, опрема и услуги за нуклеарни проекти надвор од Турција“, додаде тој.

– Сосема е природно што американските компании би сакале да го искористат тоа искуство и знаење при развивање проекти во Турција – рече тој.

Зборувајќи за пошироките цели, Фридман нагласи дека заедничката работа на нуклеарната енергија може дополнително да го зајакне партнерството меѓу двете земји.

Тој ја нарече сегашната фаза „возбудливо време“ за глобалниот нуклеарен сектор, потсетувајќи дека американскиот претседател Доналд Трамп поставил цел од 400 гигавати нуклеарен капацитет во САД до 2050 година.

– Ова е многу амбициозна цел, поради што САД се светски лидер – рече тој.

„Длабоки пријатели“

Тој додаде дека Вашингтон ја гледа нуклеарната соработка како клучен столб на пошироко стратешко партнерство со Анкара.

– Нуклеарната енергија е дел од тоа. Се надеваме дека преку заедничка работа во оваа област дополнително ќе го прошириме нашето партнерство.

Фридман заклучи дека САД и Турција се „длабоки пријатели и добри партнери“ и изрази надеж дека соработката во нуклеарната област ќе продолжи да се шири.

– Гледаме желба кај двете страни да се движиме напред, и среќен сум што сум дел од тој процес тука – рече тој.

Кога беше прашан за можен билатерален договор за нуклеарна енергија, Фридман одговори:

– Се надевам на договор наскоро. Се надевам дека ќе бидам дел од тимот што ќе го обликува. Но, не можам да зборувам за тоа во моментов.

Бранот критики што го погоди Би-Би-Си од 7 октомври 2023 година станува сè посилен одвнатре. Група од 107 вработени во Би-Би-Си, заедно со 300 истакнати медиумски личности, напишаа писмо до менаџментот на Би-Би-Си, обвинувајќи ја мрежата за „цензура“ поврзана со Израел и „промоција на израелската влада и војска“.

Писмото е објавено во Deadline, почитуван медиум во индустријата за забава, музика и уметност. Поточно се однесува на неодамнешната одлука на Би-Би-Си да не го емитува документарецот „Газа: Медицински лица под оган“, нагласувајќи дека овој пример е „само една од многуте одлуки мотивирани од политички, а не од уреднички причини“.

Би-Би-Си го нарача, но потоа го отфрли документарецот, тврдејќи дека „ризикува да создаде впечаток на пристрасност“. Во писмото се тврди дека одлуката за откажување од филмот „уште еднаш докажува дека Би-Би-Си не известува „без страв или наклонетост“ кога станува збор за Израел“.

Бранот критики што го погоди Би-Би-Си од 7 октомври 2023 година станува сè посилен одвнатре. Група од 107 вработени во Би-Би-Си, заедно со 300 истакнати личности од медиумскиот сектор, испратија писмо до менаџментот на Би-Би-Си, обвинувајќи ја мрежата за „цензура“ на Израел и „промоција на израелската влада и војска“.

„Голем дел од медиумското известување на Би-Би-Си за оваа тема е обележано со антипалестински расизам“, тврдат вработените.

Тие, исто така, нагласија дека Би-Би-Си не успеала да обезбеди никаква значајна анализа за вмешаноста на британската влада во војната против Палестинците, особено за продажбата на оружје и нивните правни импликации.

„Од октомври 2023 година, на нашата публика ѝ станува сè појасно дека известувањето на Би-Би-Си за Израел и Палестина не ги исполнува нашите сопствени уреднички стандарди. Постои јаз помеѓу известувањето на Би-Би-Си за настаните во Газа и Западниот Брег и она што нашата публика може да го види од повеќе веродостојни извори“, истакнаа тие.

„Уредничките одлуки на Би-Би-Си сè повеќе изгледаат исклучени од реалноста. Принудени сме да заклучиме дека овие одлуки се донесуваат со цел да се задоволи политичката агенда, а не потребите на јавноста“, додадоа тие.

Сите вработени во Би-Би-Си кои го потпишаа писмото го сторија тоа анонимно, додека нивниот повик беше поддржан од актерите Халид Абдала и Миријам Марголјес, меѓу другите истакнати личности во професијата.

Барање за отпуштање на Роби Гиб

Во писмото, потписниците, исто така, бараат отстранување на Роби Гиб од одборот на директори на Би-Би-Си. Тие тврдат дека „недоследниот начин на примена на упатствата фрла светлина врз улогата на Гиб во одборот на директори на Би-Би-Си и во комитетот за уреднички стандарди“, бидејќи „загрижувачки е што лице со блиски врски со „Џуиш Кроникл“… има право да одлучува за уредничките одлуки на Би-Би-Си во кој било капацитет, вклучително и одлуката да не се емитува документарецот „Газа: Медицински лица под оган“.

Затоа, во соопштението се смета дека Гиб има „конфликт на интереси“ што „ги истакнува двојните стандарди за креаторите на содржини на Би-Би-Си кои самите биле цензурирани во име на „непристрасност“.

Гиб, поранешен советник за комуникации на Тереза ​​Меј и поранешен шеф на политичкиот тим на Би-Би-Си во Вестминстер, го водеше конзорциумот што го купи „Џувиш кроникл“ во 2020 година и, до август 2024 година, беше директор на „Џувиш кроникл медиа“.

(TBT)

Иранско-израелската војна помина без глобална ескалација што лесно можеше да се случи доколку Русија и Кина интервенираа на страната на Иран, а Иран одлучеше поагресивно да ги таргетира американските бази или Петтата флота. Иако војната со Иран престана, барем привремено, борбите продолжуваат во Газа, но сè повеќе на Западниот Брег, кој често е засенет од други конфликти на Блискиот Исток.

Конфликтите во оваа област од околу 5.700 квадратни километри, која го вклучува и спорниот свет град Ерусалим, постојат уште од пред сегашната војна меѓу Израел и Хамас. Како и Газа, Западниот Брег долго време е жариште во деценискиот израелско-палестински конфликт и останува главен извор на сегашната криза во регионот. Сепак, зголемените упади на Израелските окупаторски одбранбени сили (ИДФ), активностите на палестинските милитанти и насилството од страна на израелските доселеници во обид да ја прошират територијата, што се смета за нелегално според меѓународното, а понекогаш и израелското право, се закануваат да ја доведат оваа напната ситуација преку работ.

Во изминатите неколку дена, израелските доселеници запалија палестински села, па дури и се судрија со израелските безбедносни сили на Западниот Брег, предизвикувајќи ретки критики од премиерот Бенјамин Нетанјаху и неговите крајно десничарски сојузници, кои генерално ги поддржуваат активностите на доселениците, објавува Newsweek. Меѓу организациите што го следат зголемувањето на насилството во оваа област е организацијата Вооружени конфликти и податоци за настани на локацијата (ACLED). Амене Мехвар, виш аналитичар за Блискиот Исток во ACLED, слика мрачна слика за тоа што претстои.

„На долг рок, дури и во оптимистичкото сценарио за продолжување на мировните преговори во некоја непозната иднина, што во овој момент изгледа сè помалку веројатно, актуелните настани сугерираат дека израелската влада ќе се соочи со сериозни предизвици во повлекувањето и евакуацијата на приближно 200.000 идеолошки доселеници што живеат длабоко во Западниот Брег“, рече Мехвар. Таа додаде дека вооружените израелски доселеници ќе одбијат да го напуштат Западниот Брег, кој според меѓународното право припаѓа на идната палестинска држава, па дури и граѓанска војна не може да се исклучи.

Историја на конфликтот

Западниот Брег падна под палестинска контрола по израелско-арапската војна од 1948 година. Сепак, реалноста на Западниот Брег денес е во некои аспекти дури и посложена отколку во Газа. Двете територии првично паднаа под арапска власт по војната во 1948 година, која избувна откако Израел прогласи независност од неуспешната британска колонијална власт. Газа тогаш беше под администрација на Египет, додека Западниот Брег беше анексиран од Јордан. Проблемот се појави по Шестдневната војна во 1967 година, кога Израел ги победи Египет, Јордан и Сирија и ги окупираше Газа и Западниот Брег.

Судбината на Западниот Брег беше едно од клучните прашања за време на преговорите за Осло договорите во 1990-тите, со кои се воспостави и Палестинската национална власт (ПА). Договорите ја поделија територијата на три зони – А, Б и В – кои беа под целосна контрола на ПА, заедничка израелско-палестинска контрола и целосна израелска контрола, соодветно. Сепак, Осло наиде на жесток отпор од тврдокорните од двете страни, што на крајот доведе до избувнување на Втората интифада, масовно востание во кое загинаа над 1.000 Израелци и 3.000 Палестинци на почетокот на 21 век. Ситуацијата беше дополнително влошена од постојаното населување на Израелци кои се вратија од дијаспората во својата татковина. Според некои проценки, на Западниот Брег живеат над 450.000 Израелци, кои градат населби и населби и ги протеруваат Палестинците и често влегуваат во конфликти со нив.

Неодамна, бедуините тврдеа дека израелските доселеници им ги крадат овците, од кои заработуваат за живот како овчари. Грабежот, кој се случи на 11 март оваа година, го опиша жител на Западниот Брег, Хани Зајед, за Ројтерс.

„Ова беше најголемиот напад од ваков вид. Полицијата не прави ништо, никогаш не ни помогнале со ништо. Ако им кажете дека доселениците ви ги земаат овците, тие ве прашуваат: „Дали сте сигурни дека се ваши?“, се пожали Зајед, додека другите овчари рекоа дека Израелците им украле 1.500 овци и кози. Иако во Осло во 1993 година, Израелците ја признаа Палестинската управа контролирана од Фатах како авторитет на Западниот Брег, израелската колонизација само се влоши. За разлика од Хамас, кој го протера Фатах од Газа во 2007 година, Фатах се залага за мирно решение на палестинското прашање од втората половина на 1980-тите и се согласи на решение со две држави, за разлика од фундаменталистичкиот Хамас кој се залага за уништување на Израел.

„Насилството на Западниот Брег постојано се зголемува од 2021 година, а овој тренд значително се забрза од настаните од 7 октомври. Оваа ескалација произлегува од три поврзани динамики: интензивирање на насилството на доселениците; оживување на вооружената палестинска активност – особено во северниот дел на Западниот Брег; и израелските контра-милитантни операции“, објасни Мехвар.

Операција Железен ѕид

„Кампањата на Израелските одбранбени сили (ИДФ) од почетокот на операцијата Железен ѕид на крајот успеа да ја потисне милитантната активност, иако резултираше со присилно раселување на околу 40.000 Палестинци. Сепак, изолираните напади од палестинските милитанти веројатно ќе продолжат, како што се случи минатиот месец кога беше убиена бремена доселеничка“, објасни Мехвар. Мехвар се осврна на Цели Гез, 37-годишна израелска мајка на три деца, која беше застрелана во близина на нејзиниот дом во населбата Бручинин во мај додека таа и нејзиниот сопруг се возеле кон болница за да се породат. Гез почина, но детето преживеа. Израел го окарактеризира пукањето како терористички напад.

Шаул Ариели, пензиониран полковник на ИДФ кој ја водеше привремената администрација на Западниот Брег во 1990-тите, посочува на два главни фактори кои ги поттикнуваат немирите на Западниот Брег.

„Прво, израелските воени операции против разни терористички групи, првенствено Хамас. Израел ја гледаше војната во Газа како неопходност и можност да го нападне Хамас каде и да е, особено на Западниот Брег, во непосредна близина на Газа. Вториот е насилството на доселениците врз Палестинците, кое се манифестира во палестински пожари, уништување на имот, физички повреди и други злосторства со цел да ги провоцираат Палестинците, кои потоа започнуваат немири, што потоа ги активира ИДФ, кои почнуваат да ги протеруваат Палестинците – отворено призна Ариели.

(TBT)

Дали е можно војната да заврши така што секоја страна тврди дека добила? Ова не е фикција. Ова е реалноста на која сме сведоци во моментов. Во Техеран масите на улиците го слават она што го нарекуваат „големата победа на Иран“.
Во Тел Авив еуфорија како и Израел да изнесе одлучувачка победа. А во позадина? Трамп се насмевна и вели: „Америка победи. „
Кој всушност ја кажува вистината? А кој го продава наративот?
Зошто Израел влезе во конфликтот?
Мотивите беа јасни и стратешки:
Удар директно во срцето на иранската нуклеарна програма. Оневозможете клучните научници. Да го парализира капацитетот на ракетата. И, ако е можно, тресете го режимот одвнатре.
Што се случило? Целите се делумно остварени, но без стратешки пробив. Режимот не паѓа. Нуклеарната програма не е уништена. Ракетите не се неутрализирани. Покрај тоа, информациите за исчезнатиот високо збогатен ураниум ги загрижуваат и
Иран?
И покрај внатрешните тензии, властите ја консолидираа моќ
Изненадувачки, опозицијата го поддржа одговорот на државата.
Ударниот бран на ракети, за првпат, проби во одбраната на централниот Тел Авив. За израелската јавност тоа беше психолошки шок.
Еврејските медиуми отворено го поставуваат прашањето: „Дали навистина победивме, или само откривме колку сме ранливи? “
Што е со Соединетите Американски Држави? Активиран политичкиот инстинкт на Трамп: Тој нареди ограничени напади само откако ќе бидат
Авионите се вратија без загуби. На домашен терен се заработија изборни поени.
Нема жртви, нема нови војни, туку со наративот: „Покажавме моќ и го чувавме мирот. „
Тато… зошто сите слават?
Бидејќи победата, денес, не е само прашање на тенкови и територија. Во ерата на информациите, наративот е оружје. Секоја страна мора да го покаже својот народ: „Победивме. „
Нетанјаху се обидува да го одвлече вниманието од политичките скандали.
Трамп го гради својот пат кон реизбор.
Иран го крева моралот во време на санкции и внатрешни кризи.
А вистинската ситуација на теренот?
Кој навистина се засили?
Иран покажа способност за стратешки штрајк.
Нуклеарната инфраструктура остана функциона
Внатрешната кохезија е, барем привремено, остварена.
Кој стана послаб? Израел не ги постигна своите декларирани цели. Неговата технолошка супериорност е доведена во прашање. Економските индикатори почувствуваа шок. Улиците се под тензија и чувство на ранливост.
Дали војната заврши?
Не, не. Ова беше само круг во поширокиот конфликт. Сегашниот прекин на огнот е повеќе тактичка пауза отколку мир. И конечно, прашањето: Ако секој актер тврди: „победивме“, дали некој навистина победи? И уште поважно:
Кој ќе ја плати цената на својата победа?

Извор:фацебоок: Удружење Турка у Србији