Последната неправедна казна изречена на шеихот Раид Салах(Raed Salah) нема намера да го казни човекот лично. Тоа е, всушност, дел од низата последователни мерки преземени против шеикот и исламистичкото движење на палестинските територии окупирани во 1948 година, како и против сите Палестинци на тие територии, заради загриженоста што ја предизвикуваат меѓу оние што стојат зад окупацијата .
Најновата пресуда против шеикот е донесена, по повеќето пресуди против него, така што тој едвај е ослободен од затвор пред повторно да биде затворен. Оваа пресуда дојде неколку години по забраната на Израел врз северниот дел од границата на Исламското движење, а исто така и откако беа донесени неколку дискриминаторски закони, од кои најновиот беше законот за нација-држава, вклучително и законодавството со кое се забранува секаква комеморација на Накба, освоено осум години пред тоа, како ии други инструменти на израелскиот Апартхејд.
Во исто време, израелската окупација пука врз палестинскиот народ на окупираниот Ерусалим, таргетирајќи ги токму остро како што прават Палестинците на териториите окупирани во 1948 година. Ова е и покрај различниот правен статус на двете групи (како окупацијата препознава или следи било какви закони). Окупацијата се фокусира на уништување на градежништвото, насилни упади во џамијата Ал-Акса, образованието, слободата на движење и безброј други работи и активности.
Најверојатно високата фреквенција на овие мерки е водена од два фактори. Првиот е зголеменото влијание на расистичкото десно крило кај гласачите во Израел, што доведува до владини мерки за задоволување на гласачите и за добивање подобри резултати на изборите. Втората е зголемувањето на палестинското население во Ерусалим и териториите окупирани во 1948 година, што се заканува на демографската „рамнотежа“, според израелските гледишта, во историската земја на Палестина.
Додека овие произволни мерки ја покажуваат вистинската слика на окупацијата, тие исто така ја покажуваат важноста на шеикот Раид Салах, и сите активности и присуство на палестинскиот народ на териториите окупирани во 1948 година и во окупираниот Ерусалим. Ако не беа значајно, таквите расистички мерки немаше да бидат преземени против нив, ниту Израел би ги посветил сите свои расистички, безбедносни и правни алатки за да ги гони и да ги направи нивните животи во ,мизерни животи.
Важноста на Палестинците во овие области произлегува првенствено од нивното присуство и стабилност во нивните домови, затоа што тие ја изложуваат ционистичката приказна дека оваа земја немала луѓе и историја освен „историја на еврејското постоење“. Оттука, останувајќи во нивната земја, тие помагаат да се побие оваа пропаганда.

Израелските Евреи го веат израелското знаме пред портата Дамаск во Стариот град на Ерусалим, на 2 јуни 2019 година [Фаиз Абу Рмеле / Агенција Анадолија]
Врз основа на ова, можеме јасно да ја препознаеме важноста на Палестинците кои остануваат во нивната земја, и покрај сите предизвици, и важноста за зачувување на нивниот јазик и религија (без разлика дали исламот или христијанството), во пресрет на отворените напори на „јудаизација и евреизација“ од страна на окупаторската држава. Можеме да ја разбереме и причината за расистичката ционистичка кампања која секојдневно ги таргетира нив.
Шеикот Рад Салах, неговото движење и Високиот комитет за следење за арапските граѓани на Израел, добиваат дополнителна важност затоа што тие го откриваат вистинското лице на окупацијата. Додека другите се обидуваат да го извезат својот лажен наратив дека станува збор за „демократска држава“, мерките на кои Палестинците на окупираната територија од 1948 година се подложени, заради нивниот отпор кон окупацијата, која ги открива невистините и падот на ционистичката пропаганда.
Друг аспект што ја илустрира важноста на шеикот Рад Салах и телата што работат со него на териториите окупирани од 1948 година, е постојаното присуство на активистите во Ерусалим за заштита на муслиманските и христијанските светски места, или индивидуално или преку иницијативи како Ал- Бајарик кои ги охрабруваат луѓето да ја посетуваат џамијата Ал-Акса и се задржат таму на подолго време. Можеме да судиме за важноста на ова, кога ќе сватеме дека нивното присуство во Ал-Акса ефикасно ги спречува израелските окупаторски власти од нивниот план да ја поделат џамијата меѓу муслиманските обожаватели и еврејските доселеници. Можеме само да замислиме колку би било лесно, без напорите на Палестинците од овие области да ја наполнат џамијата и да соработуваат со јорданското Министерство за верски донации (Авкаф) за извршување на оваа задача.
Израел сака да спроведе што е можно поголем дел од својот план за јудаизација на Ерусалим, како и своите расистички мерки за отстранување на домородните луѓе од палестинските територии, во светлината на регионалната арапска слабост и, понекогаш и соучесништво. Тука лежи важноста на оние што продолжуваат да се држат до историјата, идентитетот и каузата на Палестинците. Ова е единствената причина зошто окупаторските власти ги се борат со сите сили.
Ционистичката колонијално-доселеничка држава, сака да ги претвори Палестинците во домородни Американци во сопствената земја, но тие биле и ќе останат Палестинци. Само тие можат да го заштитат своето постоење и да го спречат Израел да ја контролира својата историја и иднината на своите деца. Таква е важноста на шеикот Раид Салах и на Палестинците во Израел.
Dubai-Portal.





