Во Турција утре ќе се оддржат предвремените претседателски и парламентарни избори а повеќе од 56 милиони гласачи имаат право на глас. Турските државјани што живеат во странство почнаа да гласаат пред неколку дена во турските дипломатски мисии, по повод првиот почеток на турските избори.
Претстојните избори се различни од сите претходни години во кои Партијата за правда и развој (АКП) учествува од 2002 година и ги надминуваат во однос на нивната релевантност и чувствителност во поглед и рефлексијата, но и во однос на учесниците и очекувањата во иста мера.
Одржувањето на претседателските и парламентарните избори во исто време го зголемува значењето на нивните резултати и го намалува опсегот за преглед и корекција. Исто така, треба да стапи во сила и претседателски систем кој ќе донесе промени и влијание врз Турција, нејзиниот политички систем и надворешната и внатрешната политика.
Турската опозиција нуди поинаква визија од актуелниот претседател Реџеп Тајип Ердоган и владата за разни прашања, почнувајќи од систем на власт што сакаат да се вратат во парламентарните, потоа од образованието и здравството, до надворешна политика за која сакаат да бидат по-традиционални и поконзервативни и помалку вклучува кризи.
Исто така, ова се првите избори во кои изборните сојузи се формираат законски и низ изборниот закон. Ова е важна варијабла што остава трага од политички живот во Турција во догледна иднина, особено во однос на распоредувањето на силите во следниот парламент и односите меѓу различните партии во и помеѓу Алијансата.
Сето ова го зголемува бројот на очекувани сценарија за претседателските избори и модел на следниот парламент, како и односот помеѓу законодавната и извршната власт во светло на претседателскиот систем кој го зајакнува овој, но не ја исклучува централната улога на првиот.
На парламентарните избори присуствуваат осум партии кои потпаѓаат под два главни сојузи. Една од нив е Народниот сојуз (или Републиканската алијанса), која ја сочинуваат владејачка партија на АК партијата и Партијата на националното движење (МХП), а неофицијално ги подржува Партијата за големо единство (ББП), која ќе ги претстави своите кандидати на првата листа.
Друг е “Сојузот на нацијата“, кој се состои од Републиканската народна партија (ЦХП), главната турска опозициска партија, Добрата партија и Партијата на среќата, а неофицијално поддржана од Демократската партија, која ќе ги презентира своите кандидати на првата и втората листа.
Надвор од овие два големи сојузи постојат три партии, турската прокурдска Народна демократска партија (ХДП) и Патриотската партија ЈУРТ-П и партијата Хада-пар.
На претседателските избори, има шест кандидати – претседателот Ердоган пред АК партијата и Народниот сојуз со најголеми шанси за победа, потоа Мухарем Инче, кандидатот на ЦХП, Мерал Аксенер, кандидатот на Добрата партија, и Селахаттин Демиртас, кандидат за ХДП.
Голем број претседателски кандидати зборуваат за стратегијата на опозициските партии во рамките на Алијансата на нациите, кој е формиран откако не успеаја да презентираат силен кандидат избран од консензус, кој би можел да му се спротивстави на Ердоган.
Изборната кампања на Ердоган и неговата партија се заснова на логиката на акумулација на постигнувањата и на потребата од нивниот континуитет и на улогата на лидер кој може да ја води земјата во оваа тешка фаза. Кампањата водена од опозицијата, а особено од ЦХП и нејзиниот кандидат, се заснова на бројните проблеми и кризи со кои се соочува државата. Опозицијата ги обвинува актуелните власти за таква ситуација и затоа се фокусира на потребата од промени во земјата.
Извор:(Vijesti / ФЕНА)
