Во геноцидот врз Бошњаците од Сребреница, Мевлида Хукиќ (74) го изгуби својот сопруг Хајдин, синовите Сенад, Сејад и Самир, двајцата браќа, десетици блиски и подалечни роднини. Џеназето (погребот) на нејзиниот сопруг Хајдин и синот Сејад ќе се одржи на 11 јули во Меморијалниот центар Поточари. Претходно џеназе (погреб) беше извршено на нејзиниот син Сенад, а се уште е во потрага по најмладиот син Самир.
Нејзиното здравје е влошено. Таа неодамна имаше операција и се уште се опоравува.
„Примам инсулин откако падна Сребреница. Наутро и навечер. По 40 или повеќе единици наутро и 20 навечер. Сега докторот ми ги намали апчињата, но земам и наутро и навечер“, вели Мевлида Хукиќ, која живее заедно со синот Зухд, единствениот што го преживеа маршот на смртта од Поточари до Незук.
Ја тешат синот Зухдо и неговите два сина. Внукот на неговиот син Сенад е во САД, а тој е роден 27 дена пред падот на Сребреница. Со неопислива тага се сеќава на денот кога му купиле камион на нивниот најстар син Сенад и кога тој почнал да работи пред агресијата врз БиХ.
„Ги одгледав моите деца, беа како треба. Народот им се восхитуваше. Секоја чест и тебе и на сопругот, како сте ги воспитувале, колку се добри твоите деца“, се присети Мевлида.
Нејзините синови ја охрабруваа да се сретне повторно, но… Таа ги сретна во овие 27 години тага и болка само во соништата, плачејќи ноќе и молејќи се со денови.
„Сонував за нив, и за се. И сега ги сонувам, плачам, се мачам… Се разболев и се борам за себе. Се борам за мојот син. Имаше и срцев удар, срцев удар. Се мачам…“, вели Мевлида.
„И денес страдам. Требаше да се подигне мало дете, да се воспита и донесе на селамет, а сега кога го нема. Не можам да сторам ништо… Не знам до кога Аллах ќе ни дозволи да живееме“, прашува Мевлида Хукиќ.
Нејзините браќа беа убиени во Братунац, а нејзината мајка загина во Сребреница за време на агресијата врз Босна и Херцеговина. На крајот на краиштата, таа нагласува дека никого не мрази и дека како верник бара од Аллах да им го даде на џелатите тоа што го заслужуваат.
„Пак мора да се живее. Да не се повтори, понатаму, синко. Нека има мир, да не не нападнат пак овде. Живеам со страв, страв ми влезе“, посочува Мевлида.
Таа покрај синот Зухда има и ќерка која живее во Бановиќи и која прва ја родила. Надежта дека нејзиниот сопруг и синовите се живи избледе сè до моментот кога и рекоа дека годинава ќе бидат погребани нејзиниот Хајдин и синот Сејад. Живее за денот кога ќе се најде неговиот најмлад син Самир. Таа повторува дека ги сонува, а последниот го сонувала Сејад кој на 11 јули годинава ќе најде биде погребан.
„Го сонував Сејад, кој сега го најдовме. Сакам да влезам во куќата, и тој се сокри под скалите. Го прашувам што правиш овде. Се будам и почнувам да плачам“, вели мајката Мевлида Хукиќ на крајот од својата болна исповед, чија тага и болка се неописливи.
