Саудијците внимателно ја следат ситуацијата во Алжир и Судан и се плашат од враќањето на Арапската пролет. Тие се особено загрижени за можните последици од оставката на остарениот алжирски лидер, растечките демонстрации и барањата за поотворен политички систем, кој особено ги плаши владетелите на апсолутната монархија во Саудиска Арабија.
Ријад беше ужаснат од Арапската пролет во 2011 година и му понуди азил на соборениот претседател на Тунис. Во исто време, саудиските власти испратија војници во Бахреин во крв да го задушат реформското движење насочено против локалниот крал. Потсетуваме дека саудиската армија се уште е во Бахреин. Ријад беше исплашен и од соборувањето на Хосни Мубарак и потроши значителни средства за поддршка на египетската војска, што во голема мера му помогна на генералот Абдел Фатах ал-Сиси да ја преземе власта. Во времето на падот на Мубарак, генералот Ал-Сиси беше египетско воено аташе во главниот град на Саудиска Арабија, а денес е сојузник на Ријад. Единственото нешто што Ал-Сиси не се согласува е започнување на арапска кампања против Иран и се воздржува од суровата реторика против Исламската Република.
Тогаш дома, поранешниот саудиски крал Абдулах потроши околу 130 милијарди долари за да спречи можни немири. Парите од златото и девизните резерви се фокусираа на зголемување на платите, изградба на станови и зголемување на животниот стандард. Иако се појавиа првите повици на бунт во Саудиска Арабија, кралот Абдулах се чини дека го запре овој општ бунт.
Алжир е најголемата арапска земја и има најголем воен буџет во Африка. Алжирските власти успешно ја уништија Ал-Каеда во Магреб, која се ширеше на територијата на Тунис, Алжир и Мароко, исто како што Саудијците не ја сакаат оваа терористичка организација во нивните граници. Иако саудиските шеици ја финансираат Ал-Каеда и ја вооружуваат во другите земји, таа дома грубо се пресметува со нејзините членови, а властите, исто така, ги забранија активностите на Муслиманското братство, кое во кралството е прогласено како терористичка организација. Монополот на фундаментализмот и екстремизмот ја има династијата на Ал Сауд и нејзините институции, вклучувајќи ги и судството, полицијата и тајните служби.
Кога алжирската војска ја презеде функцијата во 1992 година по победата на исламистите на парламентарните избори, Саудијците ја убедија администрацијата на Џорџ В. Буш да ја поддржи армијата. Пристигнувањето на генералот на власт доведе до долга граѓанска војна, ужасен настан кој, всушност, му помогна на Алжир мирно да ја преживее Арапската пролет во 2011 година. Алжирците имаа свежи сеќавања за ужасните злосторства и конфликти, па затоа не ја видоа смислата за нова дестабилизација.
И покрај разликите меѓу апсолутистичката вахабистичка монархија и социјалистичката влада на алжирската Демократска Република, Саудијците се среќни што постои слична држава во Магреб. Поранешниот саудиски принц Мохамед бин Најеф имал палата во главниот град Алжир, каде што сакал да се одмора. Неговиот наследник, актуелниот престолонаследник Мохамед бин Салман, во декември го посети Алжир, но претседателот Абделазиз Бофтефлика бил премногу болен и не можел лично да го прими.
Според мислењето на набљудувачите, саудистите тешко можат да му помогнат на алжирското раководство да остане на власт, бидејќи златните резерви на кралството е многу помало отколку во 2011 година. Покрај тоа, Мохамед бин Салман е олицетворение на безмилосните диктатори, против кои алжирската опозиција наводно денеска протестира. Неговата посета ќе биде осудена од алжирската јавност.
Ријад, најверојатно, ќе изврши притисок врз администрацијата на Доналд Трамп да ја поддржи алжирската војска да ја преземе власта, но Вашингтон има мало влијание во Алжир. Алжирската војска долго време сериозно се дистанцираше од Американците.
Во меѓувреме, кризата во Алжир може да придонесе за приближување на Саудиска Арабија и Мароко, двајца стари сојузници чии односи неодамна набрзо се влошија.
Минатата година мароканскиот крал Мохамед одби да се сретне со Мохамед бин Салман заради убиството на новинарот Џамал Кашогги. Мароко, исто така, објави повлекување од коалицијата предводена од Саудиска Арабија во воена операција во Јемен, една од главните иницијативи во надворешната политика на саудискиот принц.
Сепак, минатата недела двата кралеви одржаа телефонски разговор, на кој разговараа за билатералните разлики. Официјалната изјава нагласува дека овие две кралства остануваат “братски” и “постојните разлики се мали”. Сосема е јасно дека кралот на Саудиска Арабија, Салман бин Абделазиз Ал Сауд, како кралот Мохамед VI, е вознемирен од нестабилноста во Алжир.
Денес Саудиска Арабија нешто подобро е подготвена за сите внатрешни превирања отколку пред осум години. Мохамед бин Салман воспостави невиден степен на строга контрола. Убиството на Кашоги е само врвот на ледениот брег на оваа репресија.
Поранешниот моќен принц и министер за внатрешни работи, принцот Мохамед бин Најеф, е во домашен притвор две години, а онлајн активностите во земјата внимателно ги следат безбедносните служби.
Ама, денешното кралство е повеќе подложно на можни шокови, бидејќи резервите на злато, како и приходите од нафта постојано опаѓаат. Апсењето на многу истакнати граѓани, вклучувајќи ги и членовите на кралското семејство, го зголеми незадоволството на саудиската елита, кое го немаше во 2011 година. Саудискиот режим со право се плаши од вториот бран на Арапската пролет. Нема сомневање дека секој масовен испад на улиците ќе биде крвава репресија. Сепак, принцот на круната Мохамед бин Салман сé уште не е во можност да ја реши стигмата на крвниците за ликвидација на Џамал Кашогги и сè повеќе и повеќе се обвиненијата упатени на неговата сметка и заради хуманитарната криза во Јемен. За саудискиот режим, идеална опција е Алжир и Судан да ја преживеат кризата и армијата да воспостави ред во овие две земји, со што ќе ги потиснат страстите и меѓу Саудијците, каде што младите луѓе сочинуваат две третини од населението, а меѓу нив со години тлее незадоволството, што кралот Салман и неговиот син Принцот Мохамед многу добро го знаат.
Извор:logicno
