Како што може да се претпостави со оглед на вжештената политичка атмосфера во Турција и големите влогови во игра – главните глобални геополитички играчи всушност станаа навивачи – што е апсурдно ако се земе предвид дека принципот на немешање во внатрешните работи на другите земји е наводно „светилиште “ во која сите тие спремно се колнат.
Така, Западот на чело со САД всушност не ги криеше отворените симпатии и желби за победа на опозицискиот кандидат. Од друга страна, рускиот државен врв формално изрази неутралност преку изјави дека тоа е исклучиво одлука на турските граѓани која треба да се почитува без разлика за што е тоа, бидејќи Турција е демократска земја. Сепак, на сите им беше јасно од почетокот дека официјална Москва и руската јавност во огромно мнозинство ја посакуваат победата на Ердоган. Особено по сè поотворено изразените протурски ставови на кандидатот на опозицијата Кемал Киличдароглу (иако на почетокот на кампањата повторуваше дека сака да одржува добри односи со Русија), како што одминуваше текот на кампањата и сфати дека целиот Западот беше отворено зад него.
Така, Киличдароглу пред неколку дена отворено ја обвини Русија за мешање во турските избори, но и дека, кога ќе дојде на власт, ќе иницира преглед на изводливоста на проектот на првата турска нуклеарна централа Аккују (која ја градат Русите), а чија прва единица неодамна беше официјално пуштена во работа, по што следеше видео конференција, а со свечени говори на гостите и на јавноста им се обрати претседателот Р.Т. Ердоган и Владимир Путин.
