Додека некои се во војна, други се обидуваат да спасат што може да се спаси.
И одеднаш – целиот свет е вклучен. Кина, Европа, Пакистан… сите на иста сцена. Кога се вклучени толку многу големи играчи, јасно е: ситуацијата е сериозна.
Кина во центарот на играта – Санчез испраќа јасна порака
Шпанскиот премиер Педро Санчез отворено го кажа она што многумина го мислат, но ретко го кажуваат:
Кина можеби е единствената што може да ја смири ситуацијата
По средбата со Кси Џинпинг во Пекинг, рече дека му е тешко да види друг глобален актер кој може да помогне во решавањето на конфликтот околу Иран и Ормутскиот теснец.
Ова е голема работа.
Затоа што за прв пат, некој од Европа толку директно ја турка Кина во улога на „медијатор“, и тоа во конфликт каде што Америка е веќе длабоко вклучена.
Пакистан се обидува да ги спаси преговорите
Додека големите сили се караат, Пакистан се обидува да ја игра улогата на „медијатор во сенка“.
Планот е јасен:
Нова рунда преговори меѓу САД и Иран – што е можно поскоро
Други земји се исто така во игра:
– Кина
– Саудиска Арабија
– Египет
– Турција
Сите се обидуваат со истото: да ги вратат разговорите на маса пред ситуацијата целосно да излезе од контрола.
Но, засега – ништо не е потврдено.
Европа станува сериозна – Макрон и Стармер подготвуваат план
Францускиот претседател Емануел Макрон и британскиот премиер Кир Стармер организираат самит во Париз.
Тема?
Безбедност на Ормутскиот теснец
Тие планираат мултинационална мисија за заштита на бродовите и трговијата, но нагласуваат дека тоа нема да биде директна интервенција во војната.
Во превод: Тие сакаат стабилност – но без влегување во конфликт.
Кина испраќа предупредување до Америка
Во исто време, Кина остро реагираше на блокадата на иранските пристаништа од страна на САД.
Тие го нарекоа: „опасно и неодговорно“
И предупредија дека ваквите потези можат само да ја влошат ситуацијата и да го загрозат веќе кревкиот прекин на огнот.
Со други зборови: Тензиите не се само меѓу САД и Иран – тие се шират глобално.
Што навистина се случува? Ова веќе не е локален конфликт.
Ова станува глобална игра каде што:
– Америка покажува сила
– Кина бара дипломатско влијание
– Европа се обидува да ја стабилизира ситуацијата
– помалите држави се обидуваат да посредуваат
Краток осврт:
Кога се вклучени премногу играчи, влоговите се високи.
Што значи ова за обичните луѓе?
Едноставно кажано: колку е поголема нестабилноста – толку се поголеми последиците.
Ова значи:
– поскапо гориво
– трговски проблеми
– економска несигурност
И повторно, како и секогаш – обичните луѓе се првите што го чувствуваат влијанието.
Она што го гледаме не е само конфликт – туку борба за влијание.
Секој се обидува да ја игра својата игра, но сите знаат едно:
ако ова не се смири – последиците ќе бидат глобални.
Затоа не е прашање кој ќе победи, туку: кој ќе биде првиот што ќе ги натера сите да седнат на иста маса.
