Авторска анализа
Во Македонија одамна престанавме да живееме во држава. Живееме во театар. И тоа не било каков театар, туку претстава што се игра со децении, со исто сценарио, исти реплики и речиси исти актери. Единствено што се менува се фотелјите и имињата на оние што седат во нив.
Народот секој ден брои денари за леб, струја, лекови и школување на децата. Младите ги бројат деновите до заминување во Германија, Австрија, Словенија или каде било каде што трудот се вреднува повеќе од партиската книшка. Пензионерите пресметуваат дали прво да купат лекови или храна. А политичарите? Тие пресметуваат кој директор кого ќе смени и кое министерство кому ќе му припадне.
Најновата реконструкција на Владата повторно ни беше претставена како историски чекор. Демек, едни министри не работеле доволно добро, па сега други ќе работат подобро. Истите партии, истите политики, истите ветувања, само нов распоред на фотелјите. Народски кажано – „Сјаши Мурто, да се качи Курто.“
Гледаме прес-конференции, свечени примопредавања на функции, нови директорски кабинети, нови советници, нови службени автомобили… А народот сè уште чека подобри патишта, поквалитетно здравство, поефикасно судство и плати со кои може достоинствено да се живее.
Во меѓувреме, речиси секоја недела слушаме за нови афери, сомнежи за злоупотреби, тендери, судски постапки или истраги. Некои случаи добиваат институционална разрешница, други остануваат предмет на јавни дебати и медиумски написи. Но впечатокот кај голем дел од граѓаните е ист – одговорноста ретко стигнува до оние на највисоките функции.
На телевизија владее економски бум. На терен владее економски „бумеранг“ – колку повеќе работиш, толку потешко стигнуваш до крајот на месецот. Според официјалните соопштенија, инвестиции доаѓаат од сите страни. Според автобуските станици и аеродромите, од сите страни си заминуваат младите.
Секој нов функционер почнува со истата реченица: „Работиме во интерес на граѓаните.“ После неколку месеци, граѓаните се прашуваат – за кои граѓани станува збор?
Во меѓувреме, политичките партии продолжуваат со својата омилена дисциплина – меѓусебни обвинувања. Додека се во опозиција, зборуваат за правда. Кога ќе дојдат на власт, зборуваат за наследени проблеми. Кога ќе ја изгубат власта, повторно ветуваат правда. И така кругот се затвора, а народот останува на истото место.
Македонија има природни богатства, вредни и способни луѓе, плодна земја и огромен потенцијал. Но најразвиена индустрија ни стана индустријата на политички ветувања. Таа не познава кризи, не зависи од временските услови и секогаш е во експанзија – особено пред избори.
И додека младите си ги пакуваат куферите, а селата остануваат сè попразни, политичарите си ги пакуваат кабинетите. Едните заминуваат од државата барајќи иднина, другите се селат од една во друга фотелја барајќи функција.
На крајот, останува само надежта дека еден ден ќе гледаме поинаква претстава. Претстава во која главната улога нема да ја имаат фотелјите, туку резултатите. До тогаш, останува најпознатата македонска политичка изрека:
„Сјаши Мурто, да се качи Курто.“
Само што билетот за оваа претстава, за жал, повторно го плаќа народот.
