Кога претседателот Ердоган ја изговара познатата реплика од класичната турска песна „Може да дојдам ненадејно една ноќ“ (ја става во множина – Bir gece ansızın gelmızıl), добриот совет до светот, а особено до оние на кои се однесува, е да го сфатете сериозно.
Светот имаше „само“ речиси четврт век да се убеди дека Реџеп Тајип Ердоган не е политичар што блефира. Доказ за тоа се антитерористичките акции на северот на Сирија и Ирак од 2016 година до денес, кои редовно предизвикуваа противење и потсмев од Западот (а во помала мера и од Истокот), а им претходеше гореспоменатиот стих.
Успехот на револуцијата во Сирија отвори единствен историски момент за Турција во кој може да се стави крај на четириесетгодишната борба на турската држава против сталинистичко-ултра-шовинистичката терористичка Курдистанска работничка партија (ПКК и нејзиниот сириски огранок ЈПГ). Новите сириски власти инсистираат на територијалниот интегритет и интегритет на државата. За разлика од претходниот, тие им гарантираат политичка еднаквост на Курдите (баатистичкиот режим не им издаваше ниту лични документи, но тоа не ја спречи ПКК да соработува со режимот против Турција), но новите власти отфрлаат секаква можност за посебен статус , федерација, конфедерација, автономија и слични потенцијални идни пукнатини во организацијата на државата.
Од интервјуто што турскиот министер за надворешни работи Хакан Фидан го даде за Си-Ен-Ен Турк на 7 јануари, јавноста дозна дека сириската администрација е во преговори со ПКК/ЈПГ, кои се столбот на т.н. Сириските демократски сили (SDF) – американските полномошници, кои соодветно ја кријат американската соработка со организацијата на листата на терористички организации. „Преговори“ е можеби погрешен збор за ултиматумот што беше поставен пред споменатите организации, а кој се сведува на „доброволно разоружајте се за да не ве разоружаме со сила“. Идентичен ултиматум што го даде претседателот Ердоган пред неколку недели (а кој, непотребно е да се каже, беше искривен во западните медиуми како „закана за Курдите“).
Фидан за овие „преговори“ вели: „Сириските власти еднаш им кажаа, втор пат ќе им кажат и трет пат… Кој не учи со совет нека биде казнет, тој што не учи. со совет заслужува да биде тепан.“ користејќи ја поговорката на Зија-паша (Абдулхамид Зијаеддин), отомански интелектуалец, новинар и поет од деветнаесеттиот век.
Сепак, факт е дека ПКК/ЈПГ/СДФ овие контакти со сириската преодна влада ги гледаат како преговори, па затоа предлагаат секакви работи, како што се приклучување како корпус или дивизија во официјалната сириска армија или споделување на нафтата (како да беше нивно) пола-пола со Дамаск. Со оглед на тоа дека се терористи/криминалци, логични се овие, суштински патетични, обиди да се измисли нешто, било што, врз основа на мината терористичко-криминална работа. Тие донекаде потсетуваат на крадци на автомобили кои се обидуваат да го продадат назад на сопственикот. Сириската администрација ги отфрли сите овие понуди и не им понуди друга опција освен разоружување.
Друг „адут“ што мислат дека го имаат е фактот што имаат т.н коалицијата против ИСИЛ ја довери (не)грижата на десетици илјади затвореници директно или индиректно поврзани со ИСИЛ во затворите и притворските центри управувани од СДФ. Легална црна дупка, како заливот Гвантанамо, каде што мажи, жени и деца се држат без никакво судење и без никакви изгледи дека некогаш ќе бидат ослободени. За да биде целосно изопаченоста, европските земји одбиваат да ги преземат (и гонат) сопствените граѓани, па затоа многу се грижат овој аранжман да продолжи. ПКК/ЈПГ/СДФ со години уценува по оваа основа, но само Западот паѓа/се согласува на овие уцени. Од претходно споменатото интервју со Фидан дознаваме дека Турција е подготвена да го преземе тој товар, а не самата, што веројатно би било голема промена.
Накратко, повеќе нема оправдување за вооружената банда ПКК/ЈПГ/СДФ да опстојува во Сирија (или на кое било друго место на планетата), особено ако посакуваните цели се одржување на територијалниот интегритет и интегритет на таа земја. Но, министрите за надворешни работи на Германија и Франција, чиј мандат ќе истече, за време на нивните посети на Дамаск поставија барања за продолжување на постоењето на ПКК/ЈПГ. Ќе ги има Наполеон, Макрон, кои се држат за власта како заби до ветер, џагорат за „не напуштање на борците за слобода“ (чии?), но тешко е да се сфати сериозно. Освен што ќе ги гази нозете на подот, што ако на неговите омилени терористи не им пречи? Се спротивстави на интеграцијата на деловите од земјата што терористите ги држат под окупација со сите неколку стотици војници, колку Франција има таму? Кога Макрон блефира, што го прави често, тој е многу лош во тоа.
Израел, за кого распуштањето на ПКК/ЈПГ/СДФ ги руши сите експанзионистички планови, е најлош. Владината комисија предводена од поранешниот шеф на Советот за национална безбедност Џејкоб Нагел објави хистеричен извештај во кој „предупредува дека амбициите на Турција да го врати своето влијание од отоманската ера може да доведат до зголемени тензии со Израел, што може да ескалира во конфликт“. Извештајот го привлекува вниманието на ризикот сириските групи кои формираат сојуз со Турција да претставуваат нова и посилна закана за безбедноста на Израел и советува зголемување на воениот буџет и купување воена опрема како подготовка за војна со Турција. Владата, од своја страна, се обиде да ја направи „вонредна вест“ во Jerusalem Post, што мириса на блеф во овој момент (акцент на „во овој момент“) и повик за повеќе американско оружје.
Никој во Анкара нема да изгуби сон поради оваа агресивна проекција на геноцидниот режим во Тел Авив. А изјавите како „Меѓународната заедница мора да ја повика Турција да ги запре овие агресии и убиства“, на генералниот директор на израелското Министерство за надворешни работи, Еден Бар Тал, за конфликтите со ПКК/ЈПГ звучат надреално кога доаѓаат од устата на функционерот на државата која 15 месеци врши геноцид и покрај повиците на „меѓународните заедници“ минус Западот да престане.
Изјавата на претседателот Ердоган „можеби една ноќ ненадејно да дојдеме“ е исто толку насочена кон терористите колку што е насочена и кон западните земји кои се обидуваат да го заштитат постоењето на ПКК-ЈПГ.
– За земјите кои имаат планови за Сирија, вклучувајќи ги Иран, Франција и Германија, би било корисно внимателно да се анализира секоја реченица на Ердоган – пишува Абдулкадир Селви во Хуријет.
Во основа, Турција досега беше трпелива чекајќи решение без вооружен конфликт. Ќе биде трпелива уште некое време. Но, овој период не е неограничен, а одлуката дали решенијата ќе бидат без крв или крвави останува на терористите и нивните спонзори. Ако не ја прифатат раката во „кадифена ракавица“, ќе се соочат со „железната тупаница“ на турската држава, уште една метафора од изјавите на Ердоган на оваа тема. Во тој случај, спонзорите на терористите ќе го изгубат моралното право да го земат територијалниот интегритет (било каде) како аргумент за било што. Но, ние живееме во време на неопеано лицемерие и политички тефлон, затоа не треба да очекуваме доведување во прашање на (не)доследноста на Западот.
Така предупреди Ердоган. Доколку ПКК/ЈПГ/СДФ не го положат оружјето, ако продолжат да инсистираат на поинаква структура за Сирија и ако западните земји продолжат да поставуваат барања во оваа насока, тогаш голема воена операција заедно со сириската држава ќе биде неизбежна.
Предупредувањето на Хакан Фидан дадено претходно е упатено и до западните земји, особено до САД:
– Ако вашите цели во регионот се различни, ако сакате да ѝ служите на поинаква политика користејќи ја ИСИЛ како изговор за зајакнување на ПКК, нема начин ниту за тоа. Ние сме во позиција да го расипуваме секој натпревар.
Решеноста на Турција да го направи векот на Турција век без тероризам е силна и не е препорачливо да се провери.
