Читајќи разни написи за настани потврдени со документација во историски архиви и сведоштва, вниманието ми го привлече приказната за службеничка и нацистика секретарка од висок ранг, убавата Лиселот Мајрет, кој според садистичките постапки се изедначувала со нејзините шефови. Лизел Вилхаус, сопругата на командантот на кампот, вежбала пукање со огнено оружје од балкон кон логорашите кои и` служеле како мета. Таквата глетка беше забележана во познатиот филм “Шиндлеровата листа”, само таму актер на сулудата забава беше Амон Готе, командант на кампот, кој подоцна беше обесен од Пољаците.
Според податоците на тогашното германско Министерство за правда, над целата окупирана територија во функција биле над 1200 кампови и под-кампови, или помали кампови под административна управа на поголемите. Еврејските академици и историчари проценуваат дека бројот на кампови е неколку пати поголем, или околу 15.000, тврдејќи дека многу логори се затворени и отворени по потреба. Која и бројка да се земе, таа е подеднакво страшно.
Но, неверојатно е дека народот која речиси ќе исчезнеше од тлото на Земјата во Европа во Втората светска истиот народ тоа му го прави на Палестинците.
Да се потсетиме само на неодамнешните настани кога на граничната бариера со Појасот Газа изрелеските генерали доведоа стотици снајперисти, кои вежбале гаѓање на Палестинците како живи цели.По што од младата германка Лиселот Мајрет се разликува младата Ребека Рум од Бостон, која дошла во земјата на предците за да се приклучи кон израелската армија и со снајпер на границата со Газа, ја уби палестинската медицинска техничарка Разан Ал-Најџар (21), виновна што се приближила кон израелската територија за да им помогне на повредените?
ФОТО: Снајперистот Разан Ал-Најџар Ребека Рум
Освен тоа, кога станува збор за нацистичките логори на смртта, што е злосторство кое не може и не треба да се правда ниту заборави, како да го опишете најголемиот концентрационен логор во светот – појасот Газа.
На ова тесно крајбрежја од 365 км², живе нешто помалку од 2.000.000 луѓе. За споредба, хрватскиот дел од Барања покрива површина од 1147 квадратни километри.
Појасот Газа отприлика може да се спореди со Варшавското гето или Терезиенштат, сега Терезин во Чешка, кого нацистите го дотерала како би ги поканиле претставниците на Црвениот крст за да видат што се случува таму. Меѓународната делегација пристигнала во Терезин летото 1944 и во пролетта 1945 година, а делегацијата, нацистите ја увериле дека станува збор за “најобични бањи”. Една зграда нацистите средиле да изгледа како банка, а илузијата за да биде потполна отвориле и детска градинка, неколку продавници, дури и кафе во центарот на градот. Тие реновирале фасади на куќи, засадија зеленило во паркот во средината на градот и изградиле павилјон во кој оркестарот свирел пријатна музика.
Иако не е баш исто , слично може да се каже и за Појасот Газа, освен што сеуште не е донесена одлуката за “конечно решение” на палестинското прашање.
Засега Палестинците имаат право на самоуправување, локални институции, полициски, здравствени и образовни системи и што уште не. Ама, каде? Речиси два милиони луѓе, збиени во 365 км², живеат под воена и економска блокада, иако тие, според израелските власти, се делумни и се однесуваат на набавка на стоки и материјали што можат да служат во воени цели, така што жителите на Газа имаат проблеми дури и со набавка цемент, со кој Хамас “гради подземни тунели”.
На море, израелскиот режим на палестинските рибари им “дозволи” излов на 6 наутички милји од брегот. Целата област е опкружена со висок ѕид, бодликава жица, воени пунктови и има само три премини на границата, две што доведуваат до “израелска територија” и една во Египет. Безбедниот пат до западниот брег беше затворен во 2001 година.
Самиот поглед на скицата на безбедносните бариери, ѕидови, бодликава жица и забраната е доволно да се свати дека Појас Газа е најголемиот концентрационен логор во светот во 21 век.
Нацистите ги класифицираа своите кампови како: државни кампови, заробеници како приведени лица, главно криминалци, потоа работни кампови каде што затворениците работеле во робовски нечовечки услови. Логорите на воени затвореници биле логори каде што се држеле воени затвореници. Имачп и кампови за преодгој и нацистичката индоктринација на неистомислениците, транзитните кампови биле за привремено сместување за категоризацијата на притворениците за да се одреди кој во кој камп треба да оди и на крај во логорот на смртта. Од крајот на Втората светска војна поминаа повеќе од 70 години, денешните кампови се менуваат по изгледот, ама не и по нивната функција и крајна цел, а Појас Газа е најдобриот пример.
Слика која зборува илјада зборови и ја раскринкува “израелската самоодбрана”
ФОТО – Појасот Газа денес / 365 км² и официјално 1 816 000 жители.
Извор:logicno.com
