Израелската влада штотуку го стави на маса најголемиот план за проширување на населбите во окупираниот Западен Брег во последните неколку децении, објавуваат западните медиуми.
Нацрт-законите што протекоа во јавноста предвидуваат издвојување на повеќе од 350 милиони долари за изградба на инфраструктура за дури 61 нова населба. Овој потег не само што ја менува демографската карта на териториите, туку систематски ги потиснува и последните траги од идејата за палестинска држава.
Клучна улога во операцијата за преземање на земјата игра Безалел Смотрих, крајно десничарскиот министер за финансии и доселеник кој исто така има надлежност во Министерството за одбрана за цивилни работи во областа. Во вторник, Смотрих еднострано ги поништи деловите од клучниот израелско-палестински договор од 1997 година, лишувајќи го Хеброн од општинските овластувања за планирање, зонирање и изградба во делови од градот.
Парите што се планира да се инвестираат во следните неколку години не се наменети само за бетон и асфалт. Средствата се користат за создавање неповратна ситуација на терен каде што систем од ѕидови, патишта меѓу населбите и контролни пунктови од страна на израелските одбранбени сили ќе ги раздели палестинските заедници. Село по село е отсечено од својот сосед, а неговите жители тонат во сè подлабока изолација без слобода на движење.
Новинарката Шарлот Дубенскиј известува од местото на настанот дека постои растечки страв меѓу Палестинците дека селата ќе бидат целосно отсечени едно од друго. Во ова сценарио, израелската контрола врз земјата станува апсолутна бидејќи фрагментираните заедници не можат да функционираат како политички, економски или социјален организам. Тоа е планирана дезинтеграција на општеството под маската на развој на инфраструктурата.
Во последниве години, исто така, имаше драматично зголемување на насилството на доселениците, придружено со забрзана политика на уривање на палестинските домови во селата низ Западниот Брег. Локалните жители повеќе не се плашат само од губењето на своите домови, туку и од трајното раселување и наметнатите ограничувања што го претвораат секојдневниот живот во невозможна мисија.
Меѓународната заедница, вклучувајќи ги и Соединетите Американски Држави како најголем сојузник на Израел, веќе се изјасни против таквата анексија. Претседателот Доналд Трамп јавно вети дека нема да дозволи анексија, но во моментов нема конкретни последици за забрзаната изградба на населбата. Силната реторика без механизми за имплементација остава простор за тивко завршување на проектот.
Она што се одвива пред очите на светот не е обично ширење на градежништвото. Секој нов камен во населбата директно ја поткопува веќе несигурната надеж за воспоставување палестинска држава на Западниот Брег. Патиштата што ги поврзуваат израелските населби ги сечат палестинските територии како артерии наменети исклучиво за едно население, додека на другото му наметнуваат статус на постојани субјекти без право на територијален интегритет.
Одлуката за Хеброн дополнително ја разоткрива стратегијата. Со укинувањето на палестинската административна контрола врз просторното планирање во делови од градот, Израел вели дека дури и постојните договори не се пречка кога постои политичка волја. Правните рамки стануваат еднократна декларација што важи само доколку не се меша во пошироките територијални амбиции.
Средствата од 350 милиони долари се значајни на многу начини бидејќи не доаѓаат како еднократна инјекција, туку како долгорочна буџетска линија што гарантира континуитет на населбата. Таквата финансиска брзање го обезбедува инфраструктурниот скелет, кој подоцна е многу тешко да се расклопи преку политички преговори. Откако патиштата, водоводните цевки и електричните мрежи ќе го отворат патот за доселениците, враќањето во претходната состојба станува фикција.
Палестинските села денес постојат во еден вид сендвич помеѓу растечките населби и воените зони. Рушењата се забрзуваат, насилството на доселениците ескалира, а механизмите за заштита на населението речиси и да не постојат. Она што властите го претставуваат како легитимно проширување на животниот простор е во суштина проект на присилна територијална трансформација што брише секоја трага од идниот палестински суверенитет.
Плановите со 61 планирани населби не се апстрактен плански документ. Тие веќе ги обликуваат стравовите и очекувањата на терен. Палестинците гледаат иднина во која патеката од нивната куќа до нивната маслинова градина води низ три израелски контролни пунктови, а нивните соседи од другата страна на долината одеднаш стануваат недостижни затоа што меѓу нив се издига ограда за населби што не требало да се гради.
