САД извршија воздушни напади врз милитантите на Исламска држава во северозападна Нигерија, изјави во четврток американскиот претседател Доналд Трамп, тврдејќи дека групата ги таргетирала христијаните во регионот.
„Вечерва, по моја наредба како врховен командант, САД започнаа моќен и смртоносен удар против терористичката банда на ИСИЛ во северозападна Нигерија, која ги таргетира и брутално убива, првенствено, невини христијани, на нивоа невидени со години, па дури и со векови!“, рече Трамп во објава на Truth Social.
Нигериски власти
„Претходно ги предупредив овие терористи дека ако не го спречат колењето на христијаните, ќе платат висока цена, а вечерва го направија тоа“, рече Трамп.
Африканската команда на САД соопшти дека нападот е извршен на барање на нигериските власти и дека се убиени повеќе милитанти на ИСИЛ.
Кон крајот на октомври, Трамп почна да предупредува дека христијанството се соочува со „егзистенцијална закана“ во Нигерија и се закани со воена интервенција во западноафриканската земја за она што го нарече нејзин неуспех да го спречи насилството насочено кон христијанските заедници.
Нигериската влада изјави дека вооружените групи ги напаѓаат и муслиманите и христијаните, и дека тврдењата на САД дека христијаните се соочуваат со прогон не претставуваат сложена безбедносна ситуација и ги игнорираат напорите за заштита на верските слободи. Но, се согласи да соработува со САД за зајакнување на нивните сили против милитантните групи.
Нападите на САД во Нигерија се претставени како одбрана на ранливите христијани, што силно резонира во западниот религиозен и политички дискурс. Христијаните се јасно прикажани во оваа нарација како жртви на радикално исламистичко насилство, додека Исламската држава е претставена како несомнено зло. Во таква рамка, воената интервенција добива морално оправдување не само во безбедносна, туку и во религиозна смисла, бидејќи се толкува како чин на заштита на невините и прогонуваните.
Тука се поставува клучното прашање зошто сличен морален и религиозен аргумент не важи за Палестина.
Религиозна димензија
И во Палестина, насилството систематски се спроведува врз цивилното население, вклучувајќи ги муслиманите и христијаните. И покрај ова, религиозната димензија на тоа страдање ретко доаѓа до израз. Причината не е во отсуството на религиозен елемент, туку во политичкиот контекст и односите на моќ. Израел е долгорочен и стратешки сојузник на Соединетите Американски Држави, додека Палестинците се политички, воено и дипломатски многу послаби и немаат силна меѓународна заштита. Затоа палестинското страдање најчесто се опишува преку неутрални или технички термини како што се безбедносни операции или конфликти меѓу две страни, што го губи фокусот на конкретни цивилни жртви и нивната ранливост.
Селективната употреба на религиозен јазик е особено забележлива. Кога жртвите се христијани во Африка, религијата е јасно именувана и станува централен елемент на наративот. Кога жртвите се муслимани или христијани во Палестина, религиозната рамка најчесто е изоставена и акцентот се префрла на геополитиката, борбата против тероризмот или правото на државата на самоодбрана. Таквиот пристап создава впечаток дека вредноста на човечкиот живот не е подеднакво признаена во сите контексти, туку зависи од политичките интереси и сојузи.
Во позадина на ова, може да се види поширока историска димензија. Западните сили, свесно или несвесно, честопати дејствуваат низ цивилизациска религиозна леќа во која христијанските заедници се перцепираат како поблиски или наши, додека муслиманските заедници почесто се гледаат низ безбедносната призма на потенцијална закана. Иако политичките одлуки не се исклучиво религиозно мотивирани, религијата се користи селективно. Се нагласува кога помага да се оправда интервенцијата и се занемарува кога би барала критички став кон сопствените сојузници. Таквата селективност на долг рок ја поткопува веродостојноста на западните тврдења за универзалните човекови права и еднаквото достоинство на сите луѓе без оглед на религијата, народот или геополитичкиот контекст.
