Ерусалим по име не е спомнат во Куранот, но има голем број на ајети кои традиционалните коментатори на Куранот ги откриле дека се однесуваат на него или, поопшто, на земјата Палестина во која се наоѓа.
Во секоја од овие референци, пишува професорот на Факултетот за исламски науки Алмир Фатиќ, постои импликација дека градот Ерусалим или неговата околина се разликуваат како нешто свето, или затоа што добиле посебен божествен благослов или затоа што биле, или ќе биде, сцена на големи настани во светата историја. Следното е список на тие референци со кратки коментари.
Славен нека е Оној кој во еден час од ноќта го одведе Својот роб од чесниот Храм во далечниот Храм (Масџид-л-Акса), чија околина ја благословивме за да му покажеме некои од знаците Наши! (ал-Исра’, 1)
Овој ајет зборува за ноќното патување (исра’) на Мухаммед, а.с. од Каба во Мека до планината на храмот во Ерусалим („Храмот на Далечниот“), кој беше наречен така затоа што беше најдалечното место за богослужба на запад, познато на Арапите во времето на објавувањето на Кур. ‘ан. „Некои од нашите знаци“, кои му беа дадени на Пратеникот, с.а.в.с. прикажани беа доказите и лекциите што ги видел на тоа патување. Зборовите „чие опкружување го благословивме“ се гледа како потврда на локацијата на „Храмот на далечните“ бидејќи секогаш во Куранот оваа и слични формулации се чини дека се однесуваат на Палестина. Оттука, некои коментатори сметаат дека „благословената околина“ значи Палестина и Јордан, кои се благословени со нивните реки, овошје, зеленчук, гласници и добродетели.
А меѓу нив и градовите што ги благословивме, изградивме поврзани населби и им ја одредивме потребната дистанца. (Себе’, 18)
Ајетот зборува за луѓето од Саба во Јемен и оттука има јасна референца за древниот пат за зачини што водел од Јемен преку западна Арабија преку Медаин Салих и Петра до Аман и Дамаск. Овој пат стана главен пат за аџилак до Мека. Затоа се чини дека „градовите што ги благословивме“ се оние градови што лежат на северниот крај на овој пат во Палестина и Сирија. Затоа, Јусуф Али вели: „Сирија беше земјата што Алах ја „благослови“, а поранешната плодна земја, каде што живееше Ибрахим, ја вклучуваше и светата земја Палестина“. Ибн Абас уште повеќе прецизира: „градовите што ги благословивме“ значи Бејтул-Макдис, т.е. Ерусалим.
[Муса рече:] “О народе мој! Влезете во Светата земја (ердул-мукаддеса), која Аллах ви ја одредил и не вртете се назад, за да не се вратите изгубени.” (Ал-Маида, 21-22)
„Светата земја што Алах ви ја додели“ може да биде планината Синај и нејзината околина, Шам и Ерусалим. Во најширока смисла, Шам значи Палестина, Сирија, Јордан и Либан.
А Во Зебур, после Зикр, напишавме дека Земјата ќе ја наследат Моите добри робови! (Ел-Анбија, 105)
Зебур (Псалми) за кој овде зборуваме е книга во издание на Давуд а.с. Зикр се однесува на Тора објавена на Муса а.с. Така, во Давудов а.с. Во Зебур е напишано дека „Земјата“ ќе ја наследат добрите Божји слуги. За која „земја“ зборуваме овде? Некои коментатори веруваат дека се мисли на Земјата воопшто, на нејзините источни и западни региони. Други, пак, велат дека тоа значи блажената земја, т.е. Палестина.
Посакувам смокви и маслинки, и планината Синај, и овој безбеден град! (ет-Тин, 1-4)
Што се подразбира под смоква и маслинка? Коментаторите на Куранот ја толкуваат маслинката (зајтун) како алузија на Ерусалим или џамијата во Ерусалим, односно ридот на кој се наоѓа Бејтул-Макдис. „Планината Синај“ е планината Синај, местото каде што Тора му била дадена на Муса а.с., а „безбедниот град“ е Мека, каде што започнала Куранската објава.
Извор: Islam.ba
