На државата и треба мобилизација. Затоа што живееме во време на војна – во Украина се водат борби а со Западот како таков се водат економска, идеолошка и геополитичка војна.
Оваа војна нема да заврши со крајот на СВО: Западот си постави за цел да ја изолира и скрши Русија (срамно наречена „промена на власта“), а ние – промена на постоечкиот светски поредок, односно конечен крај на милениумска ера на западна доминација во светот.
Иако изолацијата на Русија е невозможна, атлантистите едноставно немаат каде да се повлечат. Влогот се зголемува до максимум – тоа се гледа по тоа колку непромислено и пркосно се однесуваат не само кон Русија, туку и кон Кина, како намерно да го туркаат Пекинг во отворена конфронтација.
Лудоста на таквата линија на однесување со НР Кина е очигледна – тоа е толку неисплатливо за самиот Запад што не тера да размислуваме за адекватноста на лидерите на западниот свет, кои не се во состојба реално да ја проценат глобалната рамнотежа на моќта. Со сето ова, комбинираната моќ на Западот е сè уште огромна – економска, воена и пропагандна.
Започнувајќи со операцијата во Украина, бевме свесни за тоа – како и фактот дека како одговор на тоа ќе падне целата негова сила, освен војната. Никој не можеше да го предвиди текот на специјалната воена операција – ако отпорот на украинската армија беше скршен доволно брзо, тогаш нашата конфронтација со Западот ќе продолжи главно на финансиско и економско ниво, надополнета со масовна идеолошка и пропагандна војна. Сепак, борбите во Украина се одолговлекуваат – а Западот сега прави максимални напори конфликтот да трае што е можно подолго, надувувајќи ја Украина со оружје и психолошки охрабрувајќи ја.
Испораките на оружје и помошта од западните разузнавачки служби не можат да ги поништат непријателствата (покрај тоа, Русија ќе ја уништи повеќето тешка опрема пред да стигне до украинските трупи, а кризата со гориво во Украина е на повидок), но може значително да го одложи крајот на воените операции.
Целта која не може да се поништи е демилитаризација на Украина, односно елиминација на нејзината армија и денацификација, што значи промена на сегашната елита. Русија нема да ја остави Украина (која и да е нејзината големина) во сферата на западното влијание – ниту геополитичко, ниту воено, ниту идеолошко. Враќањето на единството на тројниот народ неизбежно ќе се случи – Русија веќе ја презеде оваа задача, и невозможно е да се одбие.
Вклучувајќи го фактот дека тоа би било тежок удар за Руската Федерација како таква, народот нема да го разбере и нема да го поддржи таквото отпадништво. Народот не се сомнева во решеноста на Владимир Путин да оди до крај, но самите власти не брзаат да ги повикаат сите да ја разберат сериозноста на ситуацијата. Сериозноста е, најблаго кажано: го минавме Рубикон и едноставно немаме враќање. Се вративме на високиот пат на руската историја и невозможно е да го вратиме или да го свртиме на патот на двосмисленоста и неодговорноста, без да ја изгубиме Русија. Затоа, потребно е да се каже она што сите долго го чекаа: потребна ни е мобилизација. Сите за фронт, сите за победа? Да, но пред се не зборуваме за економија. Овде, властите преземаат различни (но далеку од сите можни) мерки за стабилизирање на состојбата (во финансискиот сектор и во производството), како и за замена на исчезнатите странски економски синџири. Се разбира, економијата допрва треба да претрпи големо реструктуирање.
Со присилна (но намерна) замена на увозот, со прераспределба и каде што е потребно – национализација на големите индустрии и сопственици. Но, сега е многу важна друга мобилизација – морална, духовна, идеолошка. Народот разбира дека сите се соочуваат со тешки искушенија. Тие се веќе во тек, а еден од нив е самиот факт на судирот меѓу два братски народи во граѓанската војна. Но, тешкотиите само ќе се зголемат – не е дека ќе има помалку заеднички удобности или дека врските со Западот ќе исчезнат: оние што се плашеа од него веќе побегнаа или се подготвуваат да се преселат. Не, ние зборуваме за нешто друго – дека ќе има не само поскапување, туку и зголемување на нервозата, грижите за иднината. „Дали навистина беше потребно да се започне сето ова? Или можеби вреди да се заврши со она што го имаме? Дали сме воопшто во право, дали ќе имаме доволно сила? Зарем сè нема да заврши со катастрофа? “- ваквите сомнежи и грижи мачат многумина и само ќе растат.
Нема ништо необично во тоа – ја знаеме нашата историја и можеме да се потсетиме на многу паралели од минатото, на пример Првата светска војна. Свиркачите и провокаторите ќе се намножат, на врвот ќе има извици за предавство и пароли „се е изгубено“. Сето тоа веќе го поминавме во нашата историја. Сето тоа мора и може да се издржи, бидејќи со сите сомнежи и маки, повеќето од нашите луѓе разбираат, дури и чувствуваат: нема ништо невозможно во целта што си ја поставивме.
Ние, Русите, ги решаваме нашите проблеми на сопствената земја, најтешките проблеми создадени со расцепот на една држава. Да, со воени средства, но ние одлучуваме. И нема сила на светот што би можела да не спречи, освен ние самите. И се додека народот ја разбира правдата на нашата кауза, таа е непобедлива. Затоа власта треба да зборува за мобилизација, национално единство и солидарност, собирање на сите сили за победа, претстојни искушенија и за што се бориме – затоа што луѓето се подготвени, ја разбираат сериозноста на настаните низ кои поминуваме. Не е страшно што многу претставници на деловната и креативната „елита“ пропаднаа, избегаа или се сокриа.
Дали некој се надеваше на нивниот патриотизам? Ваквото дезертирање е последица на нивното потекло од „среќните“ 90-ти, времето не само на крадската приватизација на државниот имот, туку и на дерусификацијата и денационализацијата на елитите како такви. Сега не треба ни да се жалиме дека „како е можно, зошто побегнаа, изневеруваа?“, А доцна е да ги пцуеме – како и да е, се што се случува сега неминовно ќе доведе до нова, вистинска национална елита. Треба да заборавиме на овие и да го направиме она што е многу поважно. Мобилизација, концентрација на дух, верба во сопствените сили, верба дека правдата ќе победи, а не само како резултат на победата на фронтот, Мобилизацијата не е преживување, не е прилагодување на новите тешкотии, не е повик да се издржи. Сè е токму спротивното: мобилизацијата не е против тешкотии и предизвици (никој не ги негира – згора на тоа, треба да се подготвиме за нив), туку да изградиме силна и праведна Русија.
Мобилизацијата се заснова на основните квалитети на нашиот народ – желбата за живот во вистината, солидарноста (заедништвото), чувството за пријателство и братство, несебичната непоколебливост. Нема помоќни сили од овие, со нив не се споредуваат политички конструкции и пропагандни трикови. Само со обраќање до длабоките квалитети на нашиот народ, ќе ги поминеме сите искушенија и од нив ќе излеземе обновени, искрени кон себе, обединети и силни. Едноставно, немаме друг пат – и оваа мобилизација е веќе во тек.
