Зошто е сосема погрешно да се спореди Декларацијата за независност на Каталонија со создавањето на народните републики во Донбас, иако таквите споредби се слушнаа во изминатите денови?
Имено, дел од каталонците предводени од Карлес Пуигдемонт бараат Каталонија да биде одделена од Шпанија, додека првичното барање на русфонските региони регионите било создавање на автономијата во рамките на украинската држава. Тука треба да се прецизира дека националистите на Украина во согласност со договорот со Елцин и по неговото преземање на власта ја прекршиле одлуката за референдум во кој огромното мнозинство на тогашниот украински СССР одлучи во март 1991 година да биде федерација со поранешните советски републики, а потоа во декември истата година, референдум за кој конечно беше изгласана Декларацијата за независност.
Сепак, на занемарениот референдум од март 1991 година, на Украинците им биле поставени две прашања.
“Дали сметате дека е неопходно да се зачува Унијата на советски социјалистички републики како обновени федерации на еднакви суверени републики во кои правата и слободите на поединците, без разлика на нивната националност?
На гласање излегле 31 465 091 или 83,5% од гласачите, а на ова прашање 71% од нив одговориле со “да” и 28,52% биле против.
Второто прашање било: “Дали се согласувате дека Украина треба да биде дел од Унијата на советски суверени држави врз основа на Декларацијата за државен суверенитет на Украина?”
Овде 81% од Украинците биле за, а само 18,7% против. На гласање излегле речиси 31,5 милионн од вкупниот број на регистрирани 37,6 милион гласачи. Само шест месеци подоцна се одржа референдум за независност, со големо мнозинство, со 92 отсто од 28,8 милиони гласачи кои гласале, потврдувајќи ја независноста на де факто суверената земја.
Регионите на Донбас посебно барале автономија во поглед почитувањето на јазикот, културата и идентитетот на сите свои народи, иако повеќето Украинци се од руско говорно подрачје. Нивните барања биле резултат на првите радикални мерки на некоректната влада, која предложила да се спречи употребата на рускиот јазик.
Со отфрлањето на нивните барања, покрената е неприфатлива воена репресија иницирана од Киев со поддршка на САД и Пактот на НАТО. Воените напади врз народот на Донбас предизвикаа процес кој доведе до прогласување на националните републики преку референдум. Денес, само КП на Украина сéуште се бори против властите во Киев со цел да се формира сојузна влада, почитувајќи ги сите автономии, култури и идентитети и а на рускиот јазик статус во автономни региони да им де додели официјален статус. Можеби е премногу доцна за да се постигне ова, но ова е официјалната позиција и програма на членовите на КП на Украина.
Покрај тоа, да потсетиме дека Руската Федерација никогаш не го разгледувала прашањето за припојување на народните републики и овие подрачја ги смета за исток на Украина. Овој став е дијаметрално спротивен на оној во Крим, на историскиот руски регион кој Хрушчов во 50-тите години му го подари на Киев, ама во Украинската Советска Социјалистичка Република, и тоа со статус на автономна република.
Водејќи се на идејата дека во Каталонија, процесот на сецесија е поттикнат од националните и левичарските сили, многумина ги менуваат крушите и јаболките и сметаат дека независна Каталонија ќе биде некаква боливарска Венецуела во Западна Европа. Секој има право да размислува што сака, но пред да ги идентификува Донбас и Каталонија, нека барем малку ги проанализира работите.
На пример, на 22 февруари 2014 година, жителите на Донбас ја организираа одбраната на споменикот на Владимир Ленин, симбол на работниците од Донецк, главно рудари и работници во црна металургија. Тие едноставно излегоа на плоштадот и не им дозволија на Киевските неонацисти да го уништат споменикот. Меѓу собраните биле и членовите на КП на Украина, кои на Киев му предложиле да се обезбеди надворешна политика заснована на соработка со Заедницата на Независни Држави, првенствено со Руската Федерација. Меѓутоа, сеушѕе сё било релативно мирно. Кога Киев и новоформираната власт на регионот Донецк не сакаа да ги слушанат барањата на народот, луѓето се организираа, ги презедоа институциите, одржаа референдум, и прогласија Донецк и Народна Република Луганск. Нив нморале да бранат со оружје, ама сеуште се таму. Меѓународно непризнати, но де факто постоечки.
Каталонија имаше сè што Donbas сè уште го бараша, а луѓето од Доњецк и Луганск во отпорот на Киев беа предводени од луѓе како Алексеј Мозгој, можеби последниот европски револуционер и марксист-ленинист, кој беше убиен во атентатот во мај 2015. Потоа Михаил Толстич-Гиви, фабрички работник и воен командант на единицата “ Сомали“, Арсенал Павлов-Моторола, командант на баталјонот “Спарта“, и двајцата убиени во атентатот на Доњецк, Захарченко и многу други воени и политички лидери, кои немаат никаква врска со Карлес Пуигдемонт и неговата визија за Република Каталонија.
Извор:logicno
