Кога револуцијата потпомогната со нападите на НАТИ, крваво го заврши владеењето на режимот на Гадафи во 2011 година, производството паднало на нула. На изненадување на голем број аналитичари, производството набрзина се опорави-стабилизира, досегнувајќи го нивото од 1,4 милиони барели нафта дневно, притоа достигнувајќи го и предреволуционерното производство на нафта. Меѓутоа, таа бројка не се поклопува со растечката политичка поделба која наскоро на колена ја стави на колена либиската нафтена индустрија и либиската економија.
Бидејќи коалицијата која го собори Гадафи започна да се распаѓа, жалбите од локалното население заради распределбата на приходите доведоа до протести, за затварање на нафтените полиња и нафтоводи како и пристаништата за товар на истата, барајќи поголема автономија и поголем удел во приходите во својот регион.
Обидот да се продаде нафта во странство без согласност на Владата пропадна кога командосите на американската морнарица нападнаа танкер кој се обидувал да извезе нафта. Во меѓувреме, паравоени формации на запад затворија две најважни нафтени полиња, а несигурноста растела. Во меѓувреме нафтените компании ја напуштија Либија која безбедносната ситуација се влошила.
Либиско производство на нафта
Es Sidra
Ras Lanuf Export Refinery
Zueitina
Brega Refinery
Marsa al-Hariga
Sarir Refinery
Tobruk Refinery
TRIPOLI
BENGHAZI
Marsa al-Brega
Az Zawiya Refinery
Sarir oil field
Al-Sharara and Al-Feel oil fields
El Bouri oil and gas field
Waha oil field
Greenstream
(to Italy)
најголеми резерви
393.420 луѓе
80%
48 милијарди
нафта во Африка.
Либија поседува
Во Либија е пронајдено
резерви на барели на сурова нафта
Нафтени полиња
Sarir (nafta)
420.000 bdAl-Sharara (нафта)
300.000 bd
Al-Feel (нафта)
125.700 bd
Waha (nafta)
345.000 bd
El Bouri (нафта и плин)
44.500 bd
Во 2014 година Либија била повеќе од разединета. Во борбите со ривалските паравоени формации раселни се стотици илјади луѓе. Меѓународно признатата влада побегнала од главниот град Триполи во источниот град Тобрук, а ривалската власт се појави во главниот град- двете страни ги подржуваат надворешни играчи.
Иако националната нафтена компанија воглавном се држела надвор од политиката, сепак контролата на нафтените постројки станале клучно средство за преговори на паравоените формации и нивните приврзаници.Падот на приходите од продажбата на нафтата значи дека Централната банка морала да ги искористи либиските девизни резерви за исплата на плати. Многу работници од јавниот сектор со месеци не зеле плати.
Меѓународната цена на нафтата падна кон крајот на 2014 година и било се повеќе јасно кој ја контролира либискаѕа нафта. Безбдносните ризици и нејасни законски рамки направија странските нафтени компании да станат внимателни во врска со работењето со Либија, или дури и со купувањето на либиската нафта. Во меѓувреме, финансиската ситуација на земјата изгледа се послаба отколку некогаш порано и тука паравоените формации и понатаму се борат за контрола на нафтената ифраструктура. Обединетите народи се обидуваат да го завршат крвавиот застој кој ја парализира земјата. Но, се додека не биде постигнат договорот кој ќе управува со нафтениот сектор и како да се раподелат приходите од продажбата, изгледите за Либија ќе бидат дополнително мрачни.
