Една од најперверзните идеи што ги има странскиот печат за изборите во Турција е идејата за „обновување на демократијата“ доколку Ердоган загуби на изборите. Доволно е само површно познавање на поновата историја (последните 20 години, на пример) и улогата во задушувањето на секоја демократска промена што ја игра Републиканската народна партија (ЦХП) воопшто и нејзиниот лидер и претседателски кандидат Кемал Киличдароглу особено за да се види/ разберете ја нејзината перверзност.
Идејата дека партијата, која никогаш не победи на изборите, туку учествуваше (како главен фактор) во владата со децении и децении, ќе ги репресија Курдите, религиозните, традиционалните, забулените жени итн., и која на секој чекор се противеше на експанзијата. на слободите на сегменти од општеството кои беа предмет на нејзина репресија пред да дојде АК партијата на власт, да се изврши „обновување на демократијата“ е, повторувам, перверзија.
Идејата дека во Турција нема демократија не е нова и практично беше лансирана преку друга (ѓуленистичка) перверзија за време на обидот за соборување на легалната влада во 2013 година (т.н. протести Гези) под слоганот „Sandık şekşın ındırır“ – гласачката кутија не е се. Со други зборови, волјата на мнозинството не е важна. Токму системот кој Kılıçdaroğlu & комп. сакаат да обноват.
Зошто ја има поддршката од Западот и авторите на странскиот печат (небаре овие „паметници“ некогаш навистина биле заинтересирани за демократијата) одговара Недим Шенер во Хуријет: „Крајот на „политиката на рамнотежа“ во војната меѓу Русија и Украина, санкции против Русија, крај на борбата против ПКК/ ЈПГ на сојузникот на САД, крај на поддршката за Азербејџан, намалување на односите со исламските земји, чекор назад во сината татковина (откажување од правото на Турција на енергетските извори во Источниот Медитеран, моја забелешка), пресврт на политиката кон Либија… Со други зборови, правејќи го она што го вели Америка. Затоа американскиот и европскиот печат ги дефинира како „најважни избори во светот“. Тие знаат дека ако биде избран Киличдароглу, вистински победник ќе бидат самите тие…“. Со други зборови, „не лае кучето заради селото, туку заради себе“. Кучињата лаат караванот поминува.
П.С. Еден од „морбидно“ смешните аспекти на кампањата на Киличдароглу е тоа што нејзиниот главен слоган е „Давам збор“. Што има толку смешно во тоа? Па ништо, освен што се работи за човек кој НИКОГАШ не одржал ниту едно ветување во својата политичка кариера.
