Веројатно не сте слушнале за него. Неговото име е Абдул Сатар ЕдХи и е роден во Бантва, Гуџарат во 1928 година. Кога имал само единаесет години, неговата мајка останала парализирана по мозочен удар. ЕдХи се грижеше за неа до нејзината смрт. Тој тогаш имал 19 години и решил да им го посвети животот на болните, старите и изнемоштените. Пакистан немаше социјално осигурување за сиромашните, па почна да моли на улица за да собере пари за бесплатна болница.
Оттогаш, неговиот фонд спасил 20.000 деца на улица, им помогнал на 50.000 сирачиња и обучил 40.000 медицински сестри. Абдул ЕдХи ја поддржува најголемата светска служба за брза помош, заедно со мрежа од празни домови за стари лица и сиропиталишта, болници, засолништа за жени и центри за рехабилитација од дрога. Пакистанците го нарекуваат „Татко Тереза“.
Во целиот свој живот имал само два одела и никогаш не земал плата од својот фонд. Во 2009 година, УНЕСКО му додели награда за ширење на идеите за толеранција и ненасилство.
Абдул Сатар Едxи почина во јули 2016 година. Имаше 88 години, а последна желба му бila да ги донира органите. Дури и на смртна постела размислувал како да им помогне на другите луѓе.
Неговата неверојатна животна приказна покажува дека и само една личност може да го промени светот на подобро.
Еди велел:
„Кога ќе престанете да живеете за луксуз, почнувате да ја разбирате смислата на животот“.
