За тоа колку е „сиромашна“ преговарачката позиција на Франција (и на ЕУ), доволно е да се потсетиме на следната хронологија: Ле Мер уште во август го детектира проблемот со високата цена на американскиот гас и контроверзниот антиинфлациски закон во францускиот парламент. , за да го изрази своето незадоволство со формирање работна комисија во октомври(!) кога им се закануваше на САД со тужба во рамките на СТО, а денес конечно стигна „под нозете“ на Бајден и го молеше за „трошки“ како делумно би ги заштитил француските интереси.
Енергетската криза ја тресе Европа. Зимата е се поблиску и климатолошки (почнува утре) и речиси секаде достигна максимални нивоа.
Меѓутоа, во случај на сурова зима, ова е доволно само до февруари, па се воведени дополнителни мерки за штедење на сите нивоа – од индустријата до општите потрошувачи, односно домаќинствата. Ова, покрај високата, често рекордна инфлација, ги иритира граѓаните со оглед на тоа што треба да плаќаат енормно зголемени сметки за комуналии (дури и во услови на заштеда на енергија, односно помалку греење), па растечкото незадоволство се повеќе се канализира преку масовни протести на улици и плоштади големи европски градови.
Луѓето се борат за егзистенција, живеат во страв за зачувување на работните места во услови на иницирана масовна деиндустријализација во рамките на ЕУ, пред сè во нејзините клучни земји. Индустријата е најпогодена од енергетската криза, а поради високата цена на струјата, се поголем број компании беа принудени целосно да го затворат производството или да го сведат на минимум, а сè поголем број од нив како опција ја избираат можност за префрлање на производството во САД, каде што е цената на струјата енергија многу помала.
Во исто време, администрацијата на Бајден, со својот антиинфлациски закон кој стапува на сила на Нова Година, планира субвенции и даночни олеснувања за високотехнолошките компании кои го пренесуваат производството на територијата на САД.
Овој крајно контроверзен закон од гледна точка на ЕУ, кој дополнително го претпочита мотото „ајде да купиме американски“, предизвикува растечки спор меѓу трансатлантските сојузници и партнери, што ќе биде главна тема на посетата на Макрон на САД, која започна денес и ќе трае до 2 декември. Сепак, прагматичните Американци редовно ги вадат работите од контрола. Имаат доволно простор да го опуштат споменатиот закон, но секако ќе можат да платат за таков можен компромис со Европската унија. И тоа токму во сегментот што во моментов најмногу ја тресе самата Унија – во сферата на енергетиката.
Тоа, пак, дополнително ќе го зголеми и онака големото американско политичко и одбранбено влијание врз ЕУ, односно нејзината целосна зависност од нејзиниот голем прекуокеански брат, што сега ќе биде така во сите клучни сегменти. Имено, не е тајна дека струјата во САД е многу поевтина отколку што е сега во ЕУ (пред енергетската криза, кога редовно пристигнуваа евтини енергенси од Русија, беше еднакво). Заслугата за ова е главно на американскиот евтин течен гас – ЛНГ, кој, сепак, се испорачува во ЕУ по значително повисоки цени – дури и меѓу 4 и 7 пати, во споредба со американскиот пазар! Токму тоа е фрустрирачко за Французите, чиј министер за енергетика Бруно Ле Мер често зборува за тоа како целосно неприфатливо, и затоа тој е главната политичка фигура која заедно со претседателот Емануел Макрон денеска замина преку вознемирениот Атлантик за да се спаси. Американските пристаништа.
За тоа колку е „сиромашна“ преговарачката позиција на Франција (и на ЕУ), доволно е да се потсетиме на следната хронологија: Ле Мер уште во август го детектира проблемот со високата цена на американскиот гас и контроверзниот антиинфлациски закон во францускиот парламент. , за да го изрази своето незадоволство со формирање работна комисија во октомври(!) кога исто така им се закани на САД со тужба во рамките на СТО, и дека денеска конечно стигна „пред нозете“ на Бајден и го молеше за „трошки“ тоа само делумно би ги заштитило француските интереси (евентуално ЕУ).
А за тоа дека Американците навистина би можеле да профитираат – не само во делот на бизнисот, туку и во однос на дополнителната политичка контрола врз Европската Унија – сведочи и текстот на влијателниот американски медиум Форбс.
Правилно ја детектира моменталната, како што се наведува, неодржлива енергетска ситуација во Европа поради високите цени на електричната енергија (предизвикани од високите цени на гасот и нестабилното снабдување со таа енергија во контекст на нарушените односи со Русија). Во исто време, се вели дека многу Европејци бараат решение за проблемот од Норвешка и дека, всушност, „производството на течен природен гас (LNG) во САД е она што најверојатно ќе ги диктира идните цени на енергијата. во Европа”.
Во текстот се потсетува дека пред војната во Украина, „голем дел од снабдувањето со енергија во Европа што ја овозможи нејзината стабилност, меѓу другите фактори, се засноваше на прифатливи, безбедни испораки од Русија“, кои веќе не постојат.
Како се произведува електрична енергија во електрани на гас (кој сега е негов главен извор со оглед на недоволните количини на енергија од обновливи извори, како што се ветерниците, соларните фарми и хидроцентралите, како и познатите контроверзии и технички проблеми поврзани со нуклеарни централи во Германија и Франција) и ја диктира неговата цена, јасно е колку е важен природниот гас како клучен енергенс, кој ќе биде уште некое време – како замена до реализација на т.н. зелени транзиции, т.е. целосно напуштање на употребата на фосилни горива, според Форбс.
Во исто време, тој потсетува како, како најважен елемент во таа приказна, „експлозиите во Балтичкото Море“ ги направија бескорисни гасоводите Северен тек I и Северен тек II, што дополнително ја зајакнува „потребата на Европа да најде трајно решение и „ја зацементира политиката засекогаш независна од рускиот гас“.
Бидејќи норвешките количества природен гас што се доставуваат преку гасоводот до ЕУ не се доволни – се наметнува логично решение: спас од САД во форма на испораки на течен гас.
ЛНГ може да се купи на светскиот пазар, но тој е поскап од гасот со цевки и има ограничено снабдување, вели Форбс, истакнувајќи дека во моментот сепак е најдобрата опција.
Постројките за ЛНГ се сложени и не можат да се инсталираат преку ноќ. Неговата изградба обично трае до 10 години. Откако ќе се течни, ЛНГ може да се транспортира со брод и да се претвори во гас во постројка за регасификација. Тие се многу поедноставни за изградба.
Имајќи предвид дека увозот на ЛНГ од САД би резултирал со цената на електричната енергија под сегашното енормно високо ниво, се чини дека е изводливо привремено решение за Европа, според Форбс. „Се разбира, тоа зависи и од континуираното прифаќање на гас од шкрилци и фракинг во САД. Тоа во никој случај не е загарантирано бидејќи зголемувањето на производството на гас од шкрилци не е одржлива практика и покрај безбедносната ситуација во снабдувањето“, продолжуваат американските медиуми.
А епилогот, како и секогаш, оди во насока на неопходноста од спроведување на енергетската транзиција во ЕУ, за која, како што се смета, моментот е токму сега со оглед на високите цени на фосилните горива. Така Форбс го завршува својот текст со следнава изјава: „Успехот на таквата стратегија за Европа зависи од тоа колку брзо обновливите извори на енергија можат да се прилагодат за да се намали зависноста од гас… Моментумот зад Зелениот договор расте“. И додека тоа не се случи, американскиот бизнис со гас (ЛНГ), како наводен спас, затоа што сè уште дозволува поблаги цени на струјата во ЕУ од оние што се актуелни и неодржливи (но никогаш повеќе како што беа пред оваа енергетска криза). ќе оствари огромен профит. Ќе имаат нов загарантиран голем пазар, а Европската унија ќе може да опстане и веројатно да опстане додека еден ден не огрее сите „зелено сонце“.
И додека тоа не се случи, американскиот бизнис со гас (ЛНГ), како наводен спас, затоа што сè уште дозволува поблаги цени на струјата во ЕУ од оние што се актуелни и неодржливи (но никогаш повеќе како што беа пред оваа енергетска криза). ќе оствари огромен профит. Ќе имаат нов загарантиран голем пазар, а Европската унија ќе може да опстане и веројатно да опстане додека еден ден не огрее сите „зелено сонце“. Меѓутоа, проблемот ќе биде што зелената технологија секогаш ќе биде скапа, па оние кои преку нив ја добиваат целата потребна енергија (т.е. од обновливите извори на енергија) би можеле да станат неконкурентни во споредба со оние земји кои нема да се откажат толку брзо. стари“ фосилни горива – нафта и гас.
Барем не додека не му пристапат на индустриски развиениот Запад во однос на развојот. Пред се мислам на Индија и африканските земји. Кина и Русија очигледно ќе продолжат да ги комбинираат двата извора на енергија – односно да ја приспособат енергетската транзиција во ритам што им одговара во однос на развојот. Дотогаш ќе ја интензивираат соработката токму за користење на фосилните горива, за што сведочат изјавите од Руско-кинескиот енергетски форум што е во тек. Дополнително, и САД и Кина и Русија ќе ја извршат таа транзиција (или ќе чекаат со неа) со значително поповолна цена на енергија отколку што ќе биде достапна за ЕУ - целосно енергетски зависна од странски извори на клучни (заменски) фосилни горива. , нафта и гас.
Извор: geopolitikanews
