Турската влада има докази дека САД подготвуваат „планови за атентат“ за лидерите на тјавното урското мислење, изјавил Исмаил Хаки Пекин, поранешен шеф на турското разузнавање во Генералштабот на турската армија (2007-2012), и приврзаник на претседателот Реџеп Таип Ердоган. Ова тој го изјави за време на минатонеделната дискусија во програмата на турската телевизија Улусал, а неговите зборови во вторникот, на 26 јануари ги пренесе локалниот аналитички медиум Ахвал.
Владата на Ердоган има „извештаи“ од специјалните служби на земјата за наводните напади и „ги презема потребните мерки на претпазливост“. На прашањето кој е на американската листа за „одстрел“, поранешниот разузнавач одговори дека „има лидери на јавното мислење“ и дека, доколку се обиде со нив, тогаш (турското) општество (негативно) ќе реагира на државата. Турските медиуми објавија дека односите меѓу Анкара и Вашингтон ескалирале по обидот за воен удар во Турција во јули 2016 година, за кој сегашните турски власти за делување со неговата организација го обвинија Фетулах Ѓулен, исламски проповедник кој престојува во САД.
Тужбата на САД во 2018 година против еден од лидерите на турската државна банка Халкбанк за кршење на американските санкции против Иран, дополнително ги влоши билатералните односи. Ердоган тогаш го нарече случајот „обид за политички удар“ и „заедничка операција на ЦИА и ФБИ“ за поткопување на позицијата на Анкара.
„Оние кои не успеаја во обидот за воен удар во Турција на 15 јули 2016 година, сега бараат нов обид во нашата земја“, изјавил турскиот лидер по пресудата на американскиот суд против извршниот директор на Халкбанк, истакна Ахвал. Тука би додале дека новата администрација на САД предводена од Џо Бајден и клучните државни институции на САД вклучија значителен број персонал од поранешната администрација на Обама кои имаа негативен став кон Турција и нејзините национални интереси, како во Сирија, така и кај Курдите. Актуелните американско-турски односи, покрај горенаведеното, се сериозно оптеретени со турската политичка, воена и воено-техничка соработка со Русија, особено по купувањето на руски антиракетни системи С-400 Триумф од страна на Турција.
Постојат, исто така, како што верува Западот, турски „маневрирања“ во Источен Медитеран, Либија и Јужен Кавказ, поради што Анкара честопати се судира со своите сојузници во земјите на НАТО и ЕУ (чија членка сè уште формално сака да стане) – такви како Франција, Грција и / или Кипар. Овие се сите многу сериозни проблеми со кои ќе треба да се соочи новата американска администрација, која, очигледно, со назначување на „тврд“ и испробан персонал, сакаше на некој начин да ја исплаши Анкара и да ја присили да се повлече. Сепак, како што стојат работите сега, и со оглед на сигналите испратени од турскиот државен врв (и не помалку важен, турските мејнстрим медиуми), нема да има ништо од едноставното „пацифирање“ на Турција од страна на САД.
Единственото нешто што може да му помогне на Вашингтон во врска со ова е внатрешната дестабилизација на Турција, или со општа мобилизација на опозицијата поддржана од Вашингтон, или со драматично влошување на економската и социјалната состојба во земјата (што ќе биде тешко без САД санкции). Сепак, и двете претставуваат голем ризик за администрацијата на Бајден во случај на неуспех, бидејќи само Турција дополнително ќе ја оддалечи од сферата на американското влијание и американските национални интереси и ќе ја принуди да направи уште поголем пресврт кон Истокот – Кина и Русија.
Некои германски политичари предупредуваат на нешто слично во последните денови кога зборуваат за дополнителен притисок на САД и ЕУ врз Русија, што во тој случај би било уште побрзо и посеопфатно поврзано со Кина. Создавањето голем азиски „сојуз на незадоволни“ од (американска политика), како Кина-Русија-Иран-Турција, би било многу опасно за целокупните американски глобални интереси, како и за интересите на ЕУ. Нема друг „рецепт“ за нејзино спречување, освен „кога се случува народ“ во овие „одметнати“ земји, Вашингтон и нема како ,со оглед на тоа дека, барем засега, администрацијата на Бајден не се откажува од американската стратегија на „сојуз на светски демократии“ што ја исклучува можноста за иницирање дијалог „на еднаква основа“. Покрај тоа, таа и се чини дури поверна од онаа на Трамп, за што сведочи и обидот да се „запали“ нова револуција во Русија преку „Операција Навални“ – лансирана, веројатно не случајно – скоро истовремено со почетокот на новиот тим на Бајден.
Во секој случај, живееме во драматични времиња, во кои односите на моќта на големите сили се расипуваат на таков начин што никој не знае што на крајот ќе резултира. Бидејќи има многу опции и сценарија, но за жал – најмалку позитивни.
Извор:geopolitikanews
