Сунитско исламиско движење – Талибаните и водечка шиитска држава заедно! Звучи чудно, ама тоа ќе го објасниме под оваа вест – која денес пристигна од Авганистан и Иран. Шефот на талибанската политичка канцеларија Мула Абдул Гани Барадар и неговата придружба разговарале со ирански официјални лица во Техеран, објавија авганистанските медиуми во вторникот (26 јануари).
Талибанците пристигнаа во Техеран претходниот ден. Нивниот портпарол Мохамад Наим објасни дека ќе разговараат за односите меѓу двете земји, проблемот со авганистанските бегалци во Иран и актуелната политичка состојба. Иранското Министерство за надворешни работи исто така ја потврди оваа посета. Портпаролот на Министерството за надворешни работи, Саид Хатибзаде, изјави дека станува збор за претходна планирана посета. Тој рече дека талибанската делегација ќе се состане со ирански официјални лица, вклучувајќи го и министерот за надворешни работи и специјалниот пратеник на Иран за Авганистан, за да разговараат за мировните процеси во земјата. Оваа вест само го потврдува она што до пред неколку години се сметаше за невозможно и еднакво на научната фантастика и треба да се заблагодариме на „далекувидната американска стратегија“ за Авганистан.
Оваа стратегија не доведе ништо помалку или повеќе освен соработка, до не толку одамна заколнати непријатели: радикалното сунитско движење – талибанците и водечката држава на шиитскиот правец на исламот – Иран. Таквите работи обично се случуваат кога оние кои се чувствуваат супериорно и недопирливо во сè, ги игнорираат интересите на клучните регионални играчи (сличен пример е Турција и нејзините интереси во Сирија и поширокиот регион, запоставени од администрацијата на Обама).
Во конкретниот случај, тоа беше Пакистан (кој отворено стои зад движењето на Талибанците), најголемиот американски сојузник во Централна Азија од советската воена интервенција во Авганистан. Тој сојуз, во меѓувреме, се изгуби во лавиринтите на американската надворешна политика и го направи Пакистан најголемиот сојузник на Кина во тој дел од светот, но исто така го приближи до традиционалниот ривал Иран, кој одговори на повикот на Исламабад да им помогне на талибанците во време кога Администрацијата на Обама (и продолжената Трамп) одлучи драстично да ја намали годишната воена помош за Исламабад, поради што тој веќе не можеше воено да им помогне на талибанците до оној степен што тој сметаше дека е неопходен.
Но, затоа Техеран го стори тоа на барање на Исламабад. Од друга страна, Вашингтон постави преседан за започнување на независен процес на преговори со талибанците во Доха (Катар) и покрај тоа што радикалното движење дотогаш беше на американската листа на терористички организации, со кое, како што секогаш беше потенцирано, никогаш не преговара). Покрај тоа, поради талибанците и нивното уништување, САД започнаа широка воена кампања во 2002 година, како дел од бесконечната глобална војна против тероризмот. Притоа, Вашингтон ги класифицираше талибанците во вид на политичка партија, свесни дека без нив никогаш нема да има мирно политичко решение во Авганистан. Но, наивни се сите оние кои мислат дека талибанците веруваат на Запад или дека ќе му свртат грб на Пакистан и неговите интереси, кои веќе подолго време не се компатибилни со САД на авганистанско тло.
