Како што претходно напишаа РТС, Политика и официјалната веб-страница на Народното собрание на Србија, муслиманите од тогашна Србија, особено од Санџак и други региони, исто така учествувале во одбраната на Белград во 1915 година. Ова е историјата што многумина денес или не ја знаат или не сакаат да ја споменат, бидејќи не одговара на денешните поделби и отровни приказни.
А вистината е едноставна: кога Белград беше нападнат, луѓе од различни вери стоеја рамо до рамо. Во тоа време, тие не прашуваа кој како се моли, туку кој има срце да остане кога е најтешко.
ЕДНА ОД ПОСЛЕДНИТЕ БАРИКАДИ
Таканаречениот „Мухамедански баталјон“, или 4-тиот баталјон на 10-тиот персонален полк, е особено споменат. Според достапните податоци, со оваа единица командувал капларот Шемсо Мидовиќ од Сјеница. Неговите луѓе држеле една од последните барикади во центарот на Белград, на просторот помеѓу денешниот Народен музеј и Народниот театар.
Тоа не е мала работа. Тоа не е фуснота. Ова е доказ дека историјата на Балканот никогаш не била толку црно-бела како што многу луѓе ја претставуваат денес. Честопати имало повеќе човечност во рововите и на барикадите отколку во денешните политички говори.
ДЕНЕС БИ ГИ СКАРАЛЕ, А ТОГАШ ГИНЕА ЗАЕДНО
Само замислете ја оваа слика: Белград во 1915 година, непријателот напаѓа, градот гори, а меѓу бранителите има православни и муслимани. Еден по еден. Не како непријатели, туку како другари.
И потоа доаѓаме до денес, каде што луѓето се поделени поради нивните имиња, религија, нација и начинот на кој ги кажуваат своите молитви. Затоа е важна оваа приказна. Не за некој да може да се докаже пред некој друг, туку за да можат луѓето да се потсетат дека обичните луѓе честопати биле подобри од политиката што подоцна ги поделила.
ИСТОРИЈА КОЈА ТРЕБА ДА СЕ ЗАПАМТИ
Малку е кажано за Шемша Мидовиќ и муслиманските бранители на Белград. И треба да биде. Бидејќи ако се паметат големите говори и големите битки, тогаш мора да се паметат и луѓето што стоеле на последните линии на одбраната.
Оваа приказна не уништува ничија историја. Напротив, ја прави почесна. Во 1915 година, Белград го бранеле храбри луѓе, а меѓу нив биле и муслимани. И тоа треба да се каже јасно, без страв и без омраза.
Затоа што кога вистината им пречи на денешните поделби, токму затоа треба да се повтори.
