Постои перверзна убавина во моментот кога историјата се пишува како сатира. Најновиот пример доаѓа од светот на високата геополитика. Бенјамин Нетанјаху ја прифаќа поканата на Доналд Трамп да стане член на – внимавајте – Комитетот за мир во Газа. Ако се чувствувате како да сте го прочитале насловот на дистописки роман, не сте сами. Единствената разлика е што оваа гротескна работа навистина се случува, а последиците не се фикција, туку купишта вистински тела под урнатините на вистински куќи во вистинска Газа.
Мејнстрим статијата што ја слави оваа вест, со тон на сериозно дипломатско значење, заслужува не само да се прочита, туку и – да се разоткрие. Бидејќи под тенкиот слој на бирократски јазик лежи брутален факт. Човекот чија влада водеше една од најразорните воени кампањи на 21 век сега е унапреден во мировен арбитер. Ова не е иронија. Ова е цинизам во нејзината најчиста форма.
Мировен комитет или клуб на неказнивоста?
„Мировниот комитет“ на Трамп, замислен како алтернатива на Обединетите нации, звучи како лоша шега од самиот почеток. ОН, според Трамп, е „нефункционална“, па затоа решението е да се воспостави паралелно тело во кое ќе членуваат луѓе како Нетанјаху. Ако критериумот за членство е историја на почитување на човековите права, тогаш ова е навистина елитен клуб. Елитен клуб на неказнетите.
Прифаќањето на поканата од страна на Нетанјаху претставува врв на политичката акробација. Човекот кој систематски го поткопуваше секој сериозен мировен процес со децении, сега седи на масата како „миротворец“. Тоа е како Ал Капоне да држи семинар за даночна етика.
Што направи Израел во Газа – без дипломатската шминка
За да го разбереме обемот на апсурдноста, мора да се вратиме на фактите. Не на „наративите“, не на „безбедносните предизвици“, туку на конкретните дејствија на израелската држава под водство на Нетанјаху.
- Колективно казнување на цивили
Меѓународното хуманитарно право, особено Четвртата Женевска конвенција, експлицитно забранува колективно казнување. Сепак, Газа е под целосна или делумна блокада со години: ограничен пристап до храна, вода, гориво, лекови и електрична енергија. Во фазите на војната, блокадата е дополнително заострена, што доведува до хуманитарна катастрофа. Цивилите се казнуваат не за она што го сториле, туку за местото каде што се родени. - Системско бомбардирање на цивилната инфраструктура
Болници, училишта, засолништа, водоводни мрежи, електрани – сите постојано биле цел на израелски напади. Израелските власти често тврдат дека ова се „колатерална штета“ или дека се објекти „користени за воени цели“ од страна на Хамас. Но, дури и ако ваквите тврдења се вистинити (и честопати не се независно потврдени), меѓународното право бара пропорционалност и неопходност. Уништувањето цели населби за да се елиминира наводна воена цел не е пропорционалност; тоа е стратегија на изгорена земја. - Масовни убиства на цивили и деца
Бројот на цивилни жртви во Газа, вклучувајќи илјадници деца, не е „несреќен нуспроизвод на војната“, туку директна последица од начинот на кој се води војната. Воздушните напади во густо населена област, со свесно непочитување на цивилните жртви, претставуваат сериозно кршење на законот за војна. Ова не е прашање на мислење, туку на правна анализа од бројни меѓународни организации. - Присилно раселување
Стотици илјади луѓе се принудени да ги напуштат своите домови, честопати повеќе пати. „Наредбите за евакуација“ без безбедни патишта, без гаранции за засолниште и без основни услови за преживување не се хуманитарна мерка – тие се форма на присилно раселување, што е забрането со меѓународното право. - Игнорирање на меѓународните судови и институции
Кога Меѓународниот суд на правдата издава привремени мерки со кои предупредува на ризикот од геноцидни акти, одговорната држава треба да застане, да размисли повторно и да го промени курсот. Израелската влада, напротив, продолжува како и досега, со политичка и воена поддршка од своите сојузници. Неказнивоста станува политика.
Медиумски спин – Како злосторството се претвора во „безбедносна операција“
Мејнстрим статијата што го слави назначувањето на Нетанјаху е типичен пример за тоа како јазикот се користи за да се прикрие реалноста. Газа е „тотално уништена во војната меѓу Израел и Хамас“, како две симетрични сили да разменуваат удари на празна ливада. Нема никакво споменување кој има една од најмоќните армии во светот, а кој дури и не го контролира сопствениот воздушен простор.
Зборот „војна“ овде служи како средство за изедначување, додека клучните прашања – одговорност, пропорционалност, легалност – се ставени под тепих. А сега, за да се заокружи сè, архитектот на ова уништување се претставува како миротворец.
Пироманот со пожарникарски шлем
Нетанјаху во Комитетот за мир не е случајна иронија. Тоа е порака. Пораката дека моќта ја брише одговорноста. Дека ако имате доволно сојузници и доволно оружје, прво можете да ја срамните со земја територијата, а потоа да добиете дипломатска столица со зборовите „мир“ напишани на неа.
Проектот на Трамп дополнително нагласува иднина во која меѓународното право е заменето со ad hoc клубови на моќните. ОН е „нефункционална“ токму затоа што, барем на хартија, сè уште инсистира на правила. Комитетот за мир, како што е замислен, инсистира само на лојалност и геополитичка добивка.
Мирот без правда е само пауза помеѓу нападите
Прифаќањето на членството на Нетанјаху во кое било „мирно“ тело е навреда за жртвите во Газа и за самата идеја за меѓународно право. Не затоа што мирот е непожелен – сосема спротивното – туку затоа што мирот не може да се гради врз урнатините на вистината.
Ако 21 век ни покажа нешто, тоа е дека злосторствата што се игнорираат стануваат преседани. Денес Газа, утре некој друг. И додека на палежителите им се доделуваат противпожарни медали, светот се прашува зошто таа продолжува да гори. Иронијата е целосна. Трагедијата – уште поцелосна.
Извор:Логично
