Конечно! Светот чекаше некој со насмевка и целосно отсуство на срам да предложи „генијално“ решение за деценискиот конфликт – преселување (читај: протерување) на цел народ. И кој друг би можел да го направи тоа подобро од политичарите кои мислат дека „целосрдната грижа за Палестинците“ е всушност кодно име за – па, отстранување на Палестинците од лицето на земјата. Секако, сето ова под покровителство на хуманоста, безбедноста и други благородни термини што можат да се злоупотребат кога вашите тенкови веќе ги уништуваат населбите со полн капацитет.
Министерот за одбрана на Израел, Израел Кац – човек чие име толку соодветно се римува со зборот „циркус“ – решително предлага „хуманитарен град“ во кој, би можело да се каже, Палестинците конечно ќе се чувствуваат безбедно. Во оградена област. По безбедносна проверка. Без излез. Значи, нешто помеѓу концентрационен логор и одморалиште со се вклучено… секако, без храна, електрична енергија, вода и какви било права. Па кој вели дека Израел не знае како да инвестира во иднината?
Бидејќи знаете како оди тоа – кога бомба ќе ви ја уништи куќата, бизнисот, училиштето и болницата, крајно време е државата што го организирала тоа „љубезно“ да ви понуди да се преселите во „поубав“ дел од урнатините, подалеку од очите на јавноста. И сето тоа додека „примирјето“ е сè уште на сила. Бидејќи што е подобро од изградба на нов камп за време на примирје кое самите постојано го саботирате?
Целата оваа операција ја претставува со отворени раце Бенјамин Нетанјаху – познат и како мајстор за односи со јавноста во произволните толкувања на меѓународното право – како визија за иднината. И не би било шоу ако неговиот стар пријател, Доналд „заштитник на човековите права“ Трамп, не се вмешаше. Г-дин Трамп, во својот препознатлив стил на балансирање на незнаењето и ароганцијата, предлага САД „да го преземат проектот Газа“ и да најдат некоја среќна земја на планетата што би била среќна да увезе неколку милиони луѓе раселени против нивна волја. Можеби Марс?
Трамп го нарекува ова злосторство „слободен избор“. Бидејќи знаеме дека луѓето под урнатините, без вода и храна, навистина имаат луксуз на избор – да останат во пеколот или да одат некаде каде што никој не ве сака. Боже, каква брилијантна идеја! Ако некој предложеше нешто слично на Евреите од Европа во 1940-тите, денес ќе го наречевме злосторство. И интересно, сега кога Израел се обидува со нешто слично – тоа се нарекува „хуманитарно решение“.
Секако, меѓународно право, ОН, човекови права? Кој се замара со тоа повеќе! ОН е само група ситни луѓе со изјави како „етничкото чистење е забрането“ и „присилното преместување на цивили е злосторство против човештвото“. Старомодно, нели? Кој би ги слушал тие инертни бирократи кога имате покровители како Сад… извинете, Трамп – со него сте на вистинскиот пат, дури и ако тој пат води директно до Меѓународниот кривичен суд во Хаг.
Во меѓувреме, додека арапските земји (па дури и Египет!) јасно ставија до знаење дека не сакаат да учествуваат во колективното злосторство на раселување – затоа што, имајте предвид, тие сè уште веруваат дека Палестинците, како и сите луѓе, заслужуваат право на дом – САД и Израел елегантно ги отфрлија овие опции. Затоа што, знаете, ако не е ваш план да ја исчистите областа за летно одморалиште, тогаш тоа не е доволно „конструктивно“.
И потоа тука е „Накба“, историска траума што Палестинците не можат да ја заборават и која сега се репродуцира во HD, со беспилотни летала над глава. Но, да не го расипуваме големото отворање на нов камп каде што „секој може да живее среќно засекогаш“ – под услов да заборави кои се, што се и каде ја наводнувале својата градина до вчера.
Па што научивме од оваа брилијантна стратегија? Дека етничкото чистење и колонизацијата денес доаѓаат спакувани како „хуманитарен урбанизам“. Со бетонски ѕидови високи четири метри, безбедносни контролни пунктови и шестмесечна дозвола за дишење.
Но, не грижете се. Сè е под контрола. Трамп вели дека „нешто добро ќе произлезе од тоа“. Ако ништо друго, историјата ќе има уште еден монументален пример за тоа како цинизмот, насилниот апартхејд и ПР триковите можат да се претстават како државна дипломатија.
Израел создава иднина. Само не за Палестинците. Тие треба да одат. И каде, не е важно. Се додека совеста е смирена со зборови како „човештво“, „безбедност“ и „визија за слобода“.
Затоа што во овој театар на апсурдот, кои сме ние да се сомневаме во добрите намери на оние што бомбардираат – но со емоции?
Крај на претставата. Завесата паѓа. А под неа – уште едно дете бегалец, уште едно срамнето училиште и уште еден министер кој тврди дека сè е – за нивно добро.
