Пишува: Gideon Levy
Во Израел има многу политичари и јавни личности кои повикуваат на прекин на војната. Има многумина кои се борат за ослободување на заложниците. Уште повеќе има на кои им е грижа за падот на оваа влада. Исто така, постојат и такви кои се загрижени за статусот на Израел како отпадничка држава. Многумина се загрижени и за цената што ќе ја платат израелската економија и општество за ова.
Но, во јавната сфера, речиси никој не се грижи за судбината на луѓето од Газа. Нема ниту една јавна личност која губи сон поради деца што врескаат од ужас и болка во болниците, поради стари луѓе згрчени на колички со магариња и цели семејства што исчезнуваат. Болката од Газа е секундарен глас во јавниот простор, бучава во позадина во еден сосема поинаков дискурс. Дури и најдобрите меѓу нас се грижат само за последиците што оваа војна ќе ги има врз Израел.
Гласот на човештвото исчезна, хуманизмот умре, исчезна од политичката сцена. Повеќето интелектуалци молчат за оваа војна, а да не зборуваме за медиумите. Нема Јешајаху Лајбовиќ, Јанус Корчак или Бертранд Расел кои ќе викаат: доста по секоја цена, доволно за Газа. Ова е општество без хуманитарна основа кое би било потресено од страдањето на жртвите од Газа.
Оправданиот шок од она што се случи на 7 октомври минатата година во Израел нема да биде заменет со шокот од она што го правиме во Газа. Зошто? Затоа што ние сме Евреи, а тие не се? Нели хуманизмот ги преминува сите граници и не признава националност? Ве молиме не нè вознемирувајте, сè уште сме на 7-ми октомври. Но оттогаш се случија илјада 7-ми октомври, и ниту еден не ги допре срцата на Израелците. Точно е дека провладините медиуми прават сè што можат за да ги спречат граѓаните да ја видат вистината, но дури и без нив, на сите им е јасно дека во Газа се случува катастрофа што ние ја предизвикавме. И нема никаков глас на протест против тоа. Постојат многу причини за ова, но нема оправдување. Секоја нација прво се грижи за своите сонародници. Но, вака? И колку долго? Кога ѝ покажав на братучетка ми едно од ужасните видеа од Газа пред неколку дена, таа механички ме праша: „Дали си сигурна дека не е лажно?“ Израелците изградија непробоен заштитен ѕид околу нив. Нема никакви вести од Газа што би ги натерале да се чувствуваат виновни. Нема антивоени протести како старите американски против Виетнамската војна.
Земете ја за пример одличната статија напишана од Орна Ринат (Хаарец, 23 мај), можеби најстрашниот текст за војната објавен во Израел. Дали тоа предизвика некакви реакции? Каде е човекот што ќе излезе и ќе каже по ѓаволите со сите пресметки, овие ужаси мора да престанат пред сè заради страдањето на луѓето од Газа. Поранешниот премиер Ехуд Барак, еден од гласните противници на оваа војна, објави уште еден остра статија во „Хаарец“ за потребата од прекин на овој конфликт. Го прочитав двапати. Не најдов ни трошка сочувство за страдањето на Газа. Тој не е заинтересиран за тоа. Тој наведува бројни причини за завршување на војната, дури и ја споменува потребата од обезбедување „хуманитарна помош“ за смирување на светот. Статијата на друг поранешен премиер, Ехуд Олмерт, во истиот број е донекаде похрабра и похумана. Тој нè потсетува како белите Евреи се бореле рамо до рамо со црнците против јужноафриканскиот апартхејд. Тие беа убиени, ранети, затворени. И во Израел денес, никој не пролева солза за жртвите од Газа. Војната мора да престане пред сè затоа што ова е војна на уништување што предизвикува нечовечко страдање во Газа. Но, нема никој во Израел што би го кажал тоа гласно и јасно.
(ТБТ, Хаарец)
