Нова студија тврди дека за изградба на египетските пирамиди биле користени древни високотехнолошки машини, фрлајќи нова светлина врз мистеријата за тоа како била изградена првата скалеста пирамида пред 4.650 години. Оваа масивна структура, составена од повеќе од 300.000 кубни метри варовник, со години ги збунува експертите поради совршената прецизност постигната со – наводно – примитивни алатки.
Сепак, новите истражувања сугерираат дека античките Египќани користеле напредна технологија, која денес е сè уште слабо разбрана, за да склопат огромни камени блокови со неверојатна симетрија. Откритието ги оспорува старите претпоставки и навестува постоење на изгубен цивилизациски гениј што го менува нашето разбирање за градењето пирамиди.
Според Earth.com, ново истражување сугерира дека тајната можеби не била во рампите, туку во водата.
Хидрауличен лифт од пред 4.500 години?
Со анализа на античките водотеци видливи преку сателитски радарски слики и споредување со траги врежани во карпата, истражувачите претпоставуваат дека клучот лежи во хидрауличниот систем – еден вид „воден лифт“ што ги крева блоковите кат по кат.
Џосер и Имхотеп: првиот пирамидален експеримент
Во средината на третиот милениум п.н.е., фараонот Џосер го овластил својот архитект Имхотеп да ја изгради Скалестата пирамида во Сакара.
Резултатот беше шесткатен споменик висок околу 60 метри, изграден од големи, делкани варовнички блокови – прв од ваков вид. Знаењето стекнато во таа прилика започна градежен бум низ целиот Египет.
Во близина на Сакара се наоѓа масивна камена структура позната како Гиср ел-Мудир, за која д-р Ксавиер Ландро од Францускиот палеотехнички институт тврди дека има карактеристики на брана. Неговата функција беше да контролира порои и да насочува тежок материјал.
Зад браната, теренот формира природна долина – поранешно езеро. Со пренасочување на вишокот вода во врежан ров околу пирамидата (т.н. Сув ров), античките инженери, според авторите на студијата, создале систем за филтрирање и стартување на „воден лифт“.
Внатре во пирамидата, коридорите се издигаат под агол од централната оска. Обликот и знаците на абење сугерираат дека водата се користела за кревање на каменот со помош на лебдечки платформи или затворени санки. Со длабочина на водата од околу 9 метри, пловноста би можела да елиминира до две третини од тежината на блоковите, што ја олесни работата за работниците.
Без рампа, без проблеми
За разлика од претходните теории за големи рампи кои никогаш не се пронајдени, водоводниот систем би овозможил многу поефикасен транспорт на камења и би го намалил бројот на потребни работници.
Празна гробница — или машина?
И покрај својот сјај, пирамидата на Џосер никогаш не го открила телото на фараонот. Некои археолози шпекулираат дека внатрешноста на пирамидата не била наменета да биде гробница, туку функционирала како техничко срце на воден механизам.
Комплексниот систем од тунели, подвижни врати и стапици наликува на инженерство кое е исто толку софистицирано како денешните системи за наводнување.
Антички умови и модерна инспирација
Знаењето што Египќаните можеби го поседувале за динамиката на флуидите денес се користи во современата градба – од изградба на делти до подигање куќи на хидраулични столбови. Ако навистина користеле вода за да го кренат каменот, нивното разбирање на природните сили било далеку пред нивното време.
Иако студијата не ги решава сите мистерии на пирамидите, таа отвора врата за идни истражувања. Дупчењето низ слоевите на сувиот ров би можело да потврди остатоци од езеро, а дамките на ѕидовите може да откријат траги од циклично навлажнување.
Во секој случај, скалестата пирамида останува инженерско чудо кое сè уште го учи човештвото денес дека дури и античките луѓе биле спремни да решаваат колосални предизвици – користејќи ги силите на природата.
