Огромни пространства со дини и рамнини, и ретка вегетација. Западна Сахара е претежно пустинска и сушна територија. За Обединетите нации, ова е несамоуправен регион, но во суштина – остаток од поранешна колонија.
Или, под тврдото тло се наоѓаат изобилство залихи на фосфат, витална компонента во производството на вештачко ѓубриво, кое, поради војната во Украина, стана стратешки важна стока. Но, има и води богати со риби долж брегот на Атлантскиот Океан.
Мароко смета дека Западна Сахара е составен дел од нејзината територија и де факто го контролира поголемиот дел од овој регион со децении. Сепак, повеќето земји, како и Обединетите нации, не ја прифаќаат таквата позиција на Мароко.
Заедно со Генералното собрание на ОН, неколку меѓународни судови, вклучително и Меѓународниот суд на правдата, донесоа одлука дека колонизацијата на Западна Сахара сè уште е на сила и дека напорите на Мароко да ја анектира се незаконски.
На 17 јули, израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху официјално го призна суверенитетот на Мароко над Западна Сахара, со што Израел стана втората земја (по Соединетите Држави под администрацијата на Трамп) што ги поддржува тврдењата на властите во Рабат.
Ова предизвикува загриженост, се стравува дека ситуацијата во Западна Сахара се оддалечува од „мирот и стабилноста“ и дека оваа територија може повторно да стане сцена на вооружен конфликт меѓу мароканската армија, фронтот Полисарио, кој се залага за независност и соседен Алжир.
Како започна конфликтот во Западна Сахара?
Спорот за Западна Сахара започна во 1975 година кога Шпанија, чија колонија беше, се повлече од ригидната територија и ја остави на неизвесна иднина. По заминувањето на Шпанија, Мароко организираше т.н „Зелен марш“. Илјадници марокански цивили избегаа во Западна Сахара со цел да го наметнат мароканскиот суверенитет над оваа територија. Ова предизвика отпор од Арапската Демократска Република Сахрави (САДР) и нејзиното воено крило, фронтот Полисарио. Тие тврдеа дека се легитимни претставници на автохтониот народ на Западна Сахара и бараа целосна независност.
Истата година избувна вооружен конфликт меѓу Мароко и фронтот Полисарио, кој траеше се додека не беше постигнат прекин на огнот со интервенција на Обединетите нации. ОН го поддржаа и референдумот за самоопределување, кој сега треба да се одржи поради спорот за прашања како: кој би имал право да гласа на таков референдум.
Конфликтот избувна повторно во ноември 2020 година, кога Мароко ја распореди својата војска за да ги задуши протестите, но како одговор, фронтот Полисарио објави дека прекинот на огнот повеќе не важи.
Огромни пространства со дини и рамнини, и ретка вегетација. Западна Сахара е претежно пустинска и сушна територија. За Обединетите нации, ова е несамоуправен регион, но во суштина – остаток од поранешна колонија.
Или, под тврдото тло се наоѓаат изобилство залихи на фосфат, витална компонента во производството на вештачко ѓубриво, кое, поради војната во Украина, стана стратешки важна стока. Но, има и води богати со риби долж брегот на Атлантскиот Океан.
Мароко смета дека Западна Сахара е составен дел од нејзината територија и де факто го контролира поголемиот дел од овој регион со децении. Сепак, повеќето земји, како и Обединетите нации, не ја прифаќаат таквата позиција на Мароко.
Заедно со Генералното собрание на ОН, неколку меѓународни судови, вклучително и Меѓународниот суд на правдата, донесоа одлука дека колонизацијата на Западна Сахара сè уште е на сила и дека напорите на Мароко да ја анектира се незаконски.
На 17 јули, израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху официјално го призна суверенитетот на Мароко над Западна Сахара, со што Израел стана втората земја (по Соединетите Држави под администрацијата на Трамп) што ги поддржува тврдењата на властите во Рабат.
Ова предизвикува загриженост, се стравува дека ситуацијата во Западна Сахара се оддалечува од „мирот и стабилноста“ и дека оваа територија може повторно да стане сцена на вооружен конфликт меѓу мароканската армија, фронтот Полисарио, кој се залага за независност и соседен Алжир.
Како започна конфликтот во Западна Сахара?
Спорот за Западна Сахара започна во 1975 година кога Шпанија, чија колонија беше, се повлече од ригидната територија и ја остави на неизвесна иднина. По заминувањето на Шпанија, Мароко организираше т.н „Зелен марш“. Илјадници марокански цивили избегаа во Западна Сахара со цел да го наметнат мароканскиот суверенитет над оваа територија. Ова предизвика отпор од Арапската Демократска Република Сахрави (САДР) и нејзиното воено крило, фронтот Полисарио. Тие тврдеа дека се легитимни претставници на автохтониот народ на Западна Сахара и бараа целосна независност.
Истата година избувна вооружен конфликт меѓу Мароко и фронтот Полисарио, кој траеше се додека не беше постигнат прекин на огнот со интервенција на Обединетите нации. ОН го поддржаа и референдумот за самоопределување, кој сега треба да се одржи поради спорот за прашања како: кој би имал право да гласа на таков референдум.
Конфликтот избувна повторно во ноември 2020 година, кога Мароко ја распореди својата војска за да ги задуши протестите, но како одговор, фронтот Полисарио објави дека прекинот на огнот повеќе не важи.
