За помалку од еден месец, две јавни палење на Мусафот (Куранот) се случија во Стокхолм (Шведска) и Копенхаген (Данска). Во Стокхолм беше најавено уште едно,ама не се случи. Го запали Салван Момика, 37-годишен ирачки бегалец кој се декларира како атеист со христијанско потекло и има намера да се кандидира за функцијата во оваа скандинавска земја.
Сквернавењето извршено на 28 јуни до Централната џамија во Стокхолм среде Бајрамските празници. Ставајќи парче сланина во книгата, кинејќи ги страниците, газејќи го запали. Се е направено со дозвола на шведската полиција, која тоа го смета за протест. Моминка најави дека ќе ја повтори акцијата на 20 јули, но не го направи тоа.
Палењето на Мусафот е се почеста појава во Европа. На почетокот на 2023 година, во Стокхолм, Расмус Палудан, 41-годишен политичар и новинар со двојно шведско и данско државјанство, запали мусаф во близина на турската амбасада. Палудан веќе го стори истото во шведскиот замок Малме во август 2020 година. Немирите што ги предизвика со својата акција ги претворија улиците во бојно поле со повеќе од триста млади муслимани кои фрлаат камења кон полицијата, мавајќи со метални прачки и кршеа урбан мебел. Инаку, партијата на Палуда не се премолчува во парламентот.
Палењето на Мусафот во последните недели претставува многу повеќе од опасноста – која е веќе многу голема – од избувнување на урбано насилство во двете скандинавски земји, како оние што се случија во Шведска во 2020 и 2022 година. Засега, Ирак се закани со прекин на дипломатските односи со Шведска го повлече својот амбасадор и го протера шведскиот амбасадор од земјата.
Толпата упадна во шведската амбасада во Багдад. Турскиот претседател Реџеп Таип Ердоган изјави дека „ќе го научиме арогантниот западен народ дека навредувањето на светите вредности на муслиманот не е слобода на изразување“. Мароко го покани својот амбасадор во Шведска на консултации на неопределен период. Исламската Република Иран, преку портпаролот на Министерството за надворешни работи, она што се случи во Шведска го смета за „злонамерна и неприфатлива провокација“. Во исто време, Министерството во Саудиска Арабија изјави дека „овие акции полни со омраза и повторување не можат да бидат прифатени под никакви околности“.
Египетската влада го смета палењето на Мусаф во Шведска за „срамно“. Хашемитското Кралство Јордан го повика шведскиот амбасадор за да му го пренесе протестот на владата. Кувајтското Министерство за надворешни работи го прогласи горењето за „опасна провокација што ги разгорува чувствата на муслиманите ширум светот“. Слични осуди упатија и владите на Јемен, Сирија, Обединетите Арапски Емирати, Катар и Индонезија, како и палестинската управа.
Советот за човекови права на Обединетите нации донесе резолуција за верска омраза промовирана од Пакистан во име на 57-те земји од Организацијата за исламска соработка. Не е вообичаено земјите како Шведска и Данска да се срамат од институциите за човекови права.
Проблеми имаше и Данска. Иранското Министерство за надворешни работи го повика данскиот амбасадор да протестира против сквернавењето на Мусаф во Копенхаген. Во Ирак околу илјада демонстранти се обидоа да упаднат во Зелената зона, каде што се наоѓаат амбасадата и седиштето на ирачката влада. Интервенцијата на ирачките безбедносни сили ги спречи да стигнат до данската амбасада. Во Басра група демонстранти запалија три каравани на Данскиот совет за бегалци, но немаше жртви.
Ако некој сакаше да дестабилизира две скандинавски земји, не можеше да најде поефикасен начин. Преку дејствување на поединец или мала група, тие создадоа дипломатски инциденти и посрамотија две земји кои се гордеат со одбраната и промовирањето на правата на луѓето.
Палењето на Мусаф не придонесува за дебатата за имиграцијата, правата на жените, сексуалниот и родовиот идентитет и многу други прашања кои често се споменуваат во врска со исламот. Тешко е овде, во изборот на место, време и осквернавен предмет, да не се види желба да се навредат верниците наместо да се изрази порака во корист на некоја од овие причини.
Ќе се каже дека „протестите“ не треба да се забрануваат или тогаш ќе мора да се прифатат истите критериуми кога се сквернават места и фестивали од други религии, како кога се реагира на сквернавењето на католичките светилишта или еврејските споменици и гробишта.
Јасно е дека ова не е протест туку непотребна провокација, палењето на муслиманската света книга е намерно избрано пред амбасадите на исламските земји и пред Централната џамија во Стокхолм. Не е тешко да се заклучи дека тоа што ни се допаѓа нема никаква врска со демократијата или демократското право да протестираме против феномен што не ви се допаѓа.
Исто така, неопходно е да се преиспитаат ограничувањата на тоа што може или не може да прави наводен бегалец во земјата што го прима и до кој степен може да придонесе за дестабилизација на неговото општество или да ги земе предвид неговите национални интереси. Несомнено, неопходно е да се испита како децениската неодговорна и самосвесна политика создаде многу сериозни социјални, економски и јавна безбедност проблеми во Европа. Неизбежно е да се зборува за тоа како социјалната кохезија се влошува поради преправањето дека националниот идентитет и култура не постојат.
