Албанецот од Бујановац, Миљазим Гегулај, веќе неколку години секојдневно обезбедува ужина за дваесетина болни деца од Врање. Родителите на Миљазим се родени во Призрен кога во 1970-тите се преселиле во Бујановац и таму започнале бизнис. Братот на Миљазим денес има пекара во Бујановац, а пред четири години еден од браќата Гегулај отворил пекара во Врање. Миљазим и неговата сопруга Сада важат за големи хуманисти, но не сакаат да зборуваат за тоа.
Бидејќи пекарата се наоѓа во близина на просториите во кои престојуваат деца од Здружението за помош на недоволно ментално развиени лица, меѓу ова Албанско и болните деца почна да се појавува необично пријателство. – Побараа од Здружението за помош на недоволно ментално развиени лица некако да им помогне. Во пекарата решивме да им обезбедуваме грицки секој ден. Некогаш бурек, следниот пат мафини, кифлички, солени и слатки пити… Имам три деца и тие си играат со децата од Здружението, станавме големи пријатели.
Од децата од Здружението за Нова Година секогаш добивам честитка напишана на албански јазик со најубави желби за мене и моето семејство. Насмевките на болните деца, нивната искрена радост, за мене се најголемата награда – додава Миљазим. Тој е еден од ретките Албанци кои имаат работа во Врање. Тој вели дека досега немал никакви проблеми, особено не на национална основа. – Татко ми е од Призрен и секогаш не учеше дека има само добри и лоши луѓе и дека така ги делиме, а не по нација, вера или раса. Имам голем број клиенти овде, сите се задоволни.
Во Врање имам голем број пријатели, а меѓу вработените има и Срби и Албанци. Албанците патуваат од Бујановац, а Србите од Врање и Врањска Бања. На сите треба да му се помогне ако сте во можност, бидејќи тоа е прекрасно чувство. Мислам дека не правам ништо посебно помагајќи им на другите, како и дека секој човек има потреба да направи нешто добро – вели Миљазим. Навистина нема што да се додаде на овие зборови, освен секоја чест.
