Знаеме дека државите се организирани главно така што со нив управуваат оние кои се избрани од народот. Понекогаш е навистина така, а понекогаш е само илузија.
Сепак, сега сме сведоци, не само во нашата земја, дека за многу од нашите животни прашања одлучуваат оние кои не беа избрани. Точно, тие се избрани претежно од оние кои се избрани, но на нешто чуден начин и со давање на овластувања што се сомнителни, а понекогаш дури и апсурдни.
Ова е особено видливо во неодамнешниот пример на Барање за кризен штаб на КЦУС (Клинички центар на Универзитетот во Сараево) упатен до: Федералниот премиер Новалиќ, Премиерот на Сараевскиот кантон Ненадиќ, министерот за здравство Мандиќ, како и Министерството за здравство на Сараево кантон и Кризните штабови на БиХ и Кантон Сараево, што буквално гласи: „На состанокот на Кризниот штаб, одржан на 30 октомври 2020 година, ги усвоивме следниве заклучоци, за кои е потребно ВЕДНАШ да се спроведе!“ Во него понатаму се наведува што се бара: https://depo.ba/media / слики / 2020/10/30/5f9c7dc1-c7d4-4f80-9024-12e60a0a0a78-kcus-naredba.pdf
Значи, Кризниот штаб на Клиничкиот центар бара од Владата на Федерацијата да стори нешто?! Не треба ли некој што е хиерархиски постар да го бара тоа? И, само се прашувам што би се случило ако премиерот не го исполни барањето? Дали кризниот штаб ќе го разрешеше или ќе го прекори, ќе му дадеше предупредување за пред-исклучување или нешто друго…? Зарем ова не е апсурдна ситуација?
Понатаму, се поставува прашањето, ако кризните штабови навистина имаат таква моќ да командуваат со владите, која е тајната на таа моќ? Прашањето е дали има некој навистина над сите нив, и од централата и од владата, и кој е тоа? Прашањето е, повторно, и дали и владите и персоналот воопшто се некаков вид овластување, или тие се исто така само мали, неважни изведувачи за некој невидлив ? Или подобро би било да сите овие прашања не се поставуваат?
Автор: Иво Кобаш
