Повеќе од стотина Израелци се собраа во центарот на Лондон на 2 август, протестирајќи против премиерот Бенјамин Нетанјаху (Benjamin Netanyahu), против државната корупција и против, како што сметаат, ерозијата на демократските норми во нивната татковина.
Собраните во близина на израелската амбасада на „Хај Стрит Кенсингтон“ („High Street Kensington“), демонстрантите вееја црни знамиња – истите црни знамиња што станаа симбол на движењето против Нетанјаху (Netanyahu), давајќи знак за предупредување за опасноста со која се соочува израелската демократија во моментов. Демонстрациите беа лесно организирани преку „Фејсбук“ („Facebook“) преку групи израелски иселеници и израелски студенти во Велика Британија (United Kingdom).
Демонстрациите во Лондон (London) не беа први од ваков вид. Слични протести имаше и претходно во Париз (Paris), Њујорк (New York), Сан Франциско (San Francisco) и Берлин (Berlin). Очигледно, со текот на времето, овие демонстрации продолжија да растат, а демонстрациите на 2 август предизвикаа голем интерес и во Велика Британија (United Kingdom) и во Израел (Israel). Причината за зголемениот интерес беше неговиот тајминг – демонстрациите во Лондон (London) се одржаа само неколку часа по масовниот протест против Нетанјаху во Ерусалим (Jerusalem) пред неговата резиденција.
Оттогаш, за време на викендите што следеа, беа организирани сè повеќе демонстрации против Нетанјаху (Netanyahu) надвор од Израел (Israel). На 11 август, педесетина израелски студенти и предавачи протестираа на „Универзитетот во Кембриџ“ („University of Cambridge“) во Велика Британија (United Kingdom). Демонстрантите извикуваа „министер за криминал“ – слоганот на митинзите против Нетанјаху (Netanyahu). Истиот ден, други Израелци протестираа пред израелската амбасада во Вашингтон (Washington), барајќи Нетанјаху да си даде оставка. Ова беше првпат ваков протест да се одржи во Американски капитал.
Овие демонстрации во странство достигнаа врв на 29 август, кога демонстрантите се собраа истовремено на 18 локации низ целиот свет. Израелците се собраа во Амстердам (Amsterdam), Атланта (Atlanta), Базел (Basel), Берлин (Berlim), Бостон (Boston), Кембриџ (Cambridge), Чикаго (Chicago), Копенхаген (Copenhagen), Лос Анџелес (Los Angeles), Мадрид (Madrid), Мајами (Miami), Њујорк (New York), Осло (Oslo), Париз (Paris), Сан Франциско (San Francisco), Торонто (Toronto), Ванкувер (Vancouver) и Вашингтон (Washington). Демонстрациониот ланец беше координиран со активисти во Израел (Israel), кои организираа масовни протести истовремено на улицата Балфур во Ерусалим (Jerusalem). 18-те протести беа пренесени во живо на „Фејсбук“ („Facebook“) и прикажани пред официјалната резиденција на Нетанјаху пред илјадници демонстранти. Организаторите на прекуокеанските демонстрации изјавија дека ова е најголемиот протестен настан досега организиран од Израелци кои живеат во странство против нивната влада.
Талија Де Врис (Talia De Vries), една од организаторите на демонстрациите во Париз (Paris), за ”Ал-Монитор“ (“Al-Monitor“) изјави: “Ние, Израелците кои живееме во Франција, се приклучуваме во битката за демократија, исценирана од земјата. Израелците кои живеат во странство изразуваат невидена солидарност со кампањата против обидите на Израелската влада во изминатите неколку години да го подели и подели нашето општество. Секојдневно се донесуваат нови и заблудени закони за уништување на темелите на демократијата во Израел (Israel). Корупцијата достигна рекордни нивоа. Кнесетот се самоукинува.. Министрите го напаѓаат системот за спроведување на законот Полициската бруталност кон граѓаните расте“.
Де Врис (De Vries) објаснува дека таа и нејзините пријатели во Франција не можеле повеќе да молчат затоа што нивната татковина се распаѓа. “Нашите пријатели, нашите семејства не успеваат под товарот на здравствената и економската криза, додека премиерот, обвинет за мито, корупција и нарушување на довербата, е преокупиран со спасување на сопствената кожа. Тој не заборава дека јавноста плаче за друго раководство. Затоа решивме да застанеме и да ја нашата солидарност со протестот во Балфур (Balfour)“.
Навистина, Израелците што демонстрираат против својата влада надвор од Израел (Israel) не се секојдневен настан. Преовладувачката перцепција е дека Израелците кои живеат во странство треба да ја поддржуваат својата земја и влада. Израелскиот закон дозволува да гласаат само граѓаните што живеат во таа земја. Дипломатите и официјалните емисари се единствените исклучоци од ова правило. Логиката на ова е дека граѓаните што ќе изберат да живеат на друго место, кои не учествуваат во секојдневниот живот на земјата, не плаќаат даноци таму, не служат војска, не се соочуваат со ризици да живеат во воена земја и не се изложени на терористички напади, тие треба да имаат право да одлучуваат кој ќе владее.
Со текот на годините, неколку израелски политичари, вклучително и Нетанјаху (Netanyahu), се обидоа да го променат законот и да им дозволат на Израелците што живеат во странство да гласаат, или во блиската амбасада или преку пошта, но тие сметки никогаш не созреаа во закони и Кнесетот никогаш не ги донесе.
Јони Чараш (Yoni Charash), еден од организаторите на протестот во Вашингтон (Washingtonl), за израелскиот печат изјави: „Иако во моментов живееме надвор од Израел (Israel), Израел (Israel) сè уште е наш дом, наша култура. Оваа година сум ослободен од мојата должност како офицер во резервните сили на [Израелските одбранбени сили] и се приклучувам на протестот од тука, од љубов кон Израел (Israel) и токму затоа што многу се грижам за мене, тоа е најдобрата услуга што можам да ја направам за Израел во моментот“.
Де Врис (De Vries) вели дека сè повеќе Израелци се заинтересирани да се приклучат на демонстрациите во Париз (Paris). Таа и нејзините пријатели немаат намера да запрат – барем додека Израелците продолжат да демонстрираат на улицата Балфур (Balfour) во Ерусалим (Jerusalem).
„Dubai-Portal“
„Al-Monitor“
