Не е тајна дека по зајакнувањето на позицијата на Русија во Сирија, двете престолнини, Москва и Анкара, го покрена процесот на воспоставување односи.
Во изминатите години, Русија вешто играше на грешките на Вашингтон, трансформирајќи ги воените победи во зајакнување на геополитичкото влијание и до 2018 година успешно ги обнови врските на многу фронтови.
Ердоган и Владимир Путин во текот на изминатата година не случајн оддржаа речиси 20 телефонски разговори.
Кон крајот на ноември, изградбата на гасоводот Турски тек беше завршена, а сирискиот процес постепено се претвори во политичка фаза. И покрај американското присуство во регионот, сите сугерираат дека иранските, турските и руските блокови ги прават сите клучни одлуки.
Најавата за повлекување на САД од Сирија беше предизвикана токму од овој успех на Дамаск и Москва, како и на недостатокот на можности да се ослободи од нешто повеќе. Меѓутоа, по природа, Американците не можат да остават пристоен, па конечно решија да ја запрат вратата.
Поради оваа причина, повлекувањето на американскиот контингент е проследено со сите можни обиди да се наруши соработката меѓу Турција и Русија. За таа цел, Турците отворено се повикуваат на активни непријателства против курдските сили, за инвазија на “руска” Сирија и на прекин на односите со Русија.
На ниво на официјална реторика, сè е кажано спротивно, ама Турција всушност беше туркана токму во тоа. Зеленото светло за претходно откажана продажба на американски системи Патриот на Анкара, исто така, имаше за цел да ја прекине соработката помеѓу Анкара и Москва и да се вмеша во договорот за испорака на рускииот систем С-400 на турската армија. Со други зборови, Американците се потрудиле да го направат сириското прашање, кое е во сржта на турско-руската интеракција, уште еднаш да стане извор на несогласување меѓу Турција и Русија.
Има ли причина за загриженост?
Од една страна, да. Москва се обидува да го обезбеди почеток на политичкиот процес во Сирија што е можно поскоро, што значи дека ќе биде принудено да го покрене прашањето за отстранување на турското воено присуство во Сирија порано или подоцна. Меѓутоа, еден аспект од овој потенцијален проблем е токму тоа каков однос Русија ќе ја гради со Курдите до тоа време. Каква улога подоцна ќе имаат тие сили на сириската територија и како ќе се справи со соседната Турција со оваа ситуација?
Од друга страна, одлуката на САД да ја напуштат Сирија, исто така, влијае и на Анкара, бидејќи сега Ердоган нема да може да игра на американската карта со исто влијание.
Што се однесува до послувањето со S-400 системите, Русија целосно се осигура. Според тој договор, Анкара веќе на Русија и` гп плати потребниот аванс, а ако ја откаже набавката, ќе мора да плати голема казна според до говорот.
Минатата недела американската делегација ја посети Турција повторно и последен пат се обиде да ја убеди Анкара да се откаже од купувањето на рускиот С-400. Сепак, Ердоган не се согласи со предлогот. Од техничка гледна точка, руските системи С-400 се најдобри во светот, а Турција тоа ќе ја чини три пати поевтино од американскиот конкурент, сето тоа благодарение на санкциите, диверзификацијата на увозот и девалвацијата на стоки.
Американците на Турција и нудат помали проектили во многу поскапи и несовршени системи, и покрај фактот што Анкара, според договорот со Русија, веднаш ќе добие четири баталјони С-400, 48 бацачи по многу пониска цена.
Потребата на Турција да седи на две столчиња е сосема разбирлива. Сепак, факт е дека, благодарение на глупавата американска политика во регионот, Турција премногу добро знае што има на ум САД. Турција се очекува да продолжи со анти-воената политика, која може да донесе само неколку непотребни проблеми поради пробивот на Русија на Блискиот Исток.
Анкара има националните интереси, како што е создавањето на мирна и безбедна зона во Сирија за милиони бегалци кои се сега во Турција, прекин на активностите на сириските Курди наоружани со американско оружје, исклучување на создавање на курдска држава или автономија на нејзините граници, а сето тоа само Русија може да и го даде, а не САД.
Америка е хаотична, додека Русија гради свет во кој ќе има свое место, не само во Евроазија, туку и во областите од заеднички интерес со Турција. Во соработка со Москва, Анкара има многу повеќе можности отколку што може да има во вазалските односи со САД. Светот се менува и Русија има важно место во неа.
