Русија страотно го шири своето влијание, благодарение на агресивноста на САД

Русија не сака никаков конфликт. Повеќе од една деценија, е во остар економски пораст, и ако го исклучиме ефектот од санкциите, овој тренд сигурно ќе продолжи, се уште постои простор за економски раст. Покрај тоа, во остварувањето на своите геополитички цели, Москва не користи сила – ако сила употребува во Сирија, таа не е насочена кон притисокот на локалните власти, туку напротив, таму се присутни заради тоа што се повикани од властите. Источна Украина и Крим се посебен случај, и многу помалку и помали земји би се ангажирале во заштитата на своето население (бидејќи има многу Руси кои живеат таму).

Сè што посакува Русија е опстанокот на меѓународното право (што значи поголема елиминација на силите од меѓународните односи), бидејќи тие се најдобри услови за продолжување и забрзување на нејзиниот напредок. Се разбира, дека сака да го прошири своето влијание, бидејќи на тој начин создава услови за понатамошен напредок во развојот, ама не со конфронтација било кого, и како што гледаме Русија најбрзо го шири своето влијание благодарение на агресивноста на САД. Од ова е важно е да се заклучи дека Русија не е “витез на бел коњ”, таа не е алтруистички спасител на човештвото, туку првенствено се бори за свои интереси, а тоа што во таа борба за интереси им помага директно на загрозените е “колатерална корист”, а не правило кое ја обврзува на помош на сите загрозени ентитети. Да ја базираш својата иднина на руската помош е сосема нереално, ризично ама и нечесно.

Од друга страна, развојот на Русија не и`одговара на САД. Не затоа што станува закана за безбедноста како што сакаат да го прикажат, туку заради тоа што станува пречка што тоа е пречка за неолибералниот капитализам кој им овозможи просперитет на владејачката класа на Западот, значи не на населението на САД или Западот, туку на оние кои малкубројните кои ја искористија таа популација заедно со остатокот од светот (ограничувајќу се на ваквата дефиниција да дополнително не го закомплицирам и онака веќе компликуваното прашање). Русија, заедно со Кина, ја сопира доминацијата на доларот, која беше основа за просперитетот на  споменатата владејачката класа на Западот, им помага на отпорот на одредени држави кои сакаат да се извлечат од канџите на неолиберализмот, “разградува” пропагандна машинерија со која владејачката класа на Западот ја држела во незнаење, имагинарната реалност – па дури и на покорност на поголемиот дел од населението во светот, конкуренцијата се на таа владејачка класа, и`сè затвара поголем дел од пазарот …

Новиот светски поредок веќе не е остварлив на начинот на кој е замислен, а тоа беше основниот услов Западот да функционира на вообичаен начин. И ако системот не функционира на нормален начин, тогаш влегува во вонредна, кризна ситуација. Ова е одговорот на тоа кој и зошто сака конфронтација.

 

ФОТО: Мапа на светот

Владејачката класа на Западот не дека сака конфронтација, туку таа и`неопходна. Се поставува прашањето каква ќе биде таа и што точно сакаат да го постигнат со неа?

Како и во многу други работи, и тука мора да се направи рамнотежа помеѓу желбата и можноста. Западните моќници сосема сигурно сакаат воено да ја прегазат присвојат суровинската база, а остатокот од населението да го претворат во полуробски пазар. За спроведување на таков план би им требало оружје кое целосно ќе ја спречи руската и апсолутната подготвеност на населението да го поддржат (и учествуваат) во таквиот потфат.

За оружјето не можеме да бидеме до крај сигурни, бидејќи најновите достигнувања се чуваат во најстрога тајност, но можеме да бидеме сигурни дека населението на Запад не е воодушевено од идејата да се покрене конфликт против противник кој целосно може да го промени нивниот до сегашен начин на живеење па дури да го загрози физичкиот опстанок. Оној кој е нападнат нема ништо да изгуби, ама оној кој треба да нападне внимателно проценува што со тој напад загрозува. Покрај тоа, населението на Запад не е нација составена од западните народи, има голем број Руси, Кинези, Иранци … кои не сакаат таков конфликт дури и ако победата би била веројатна. Практично е невозможно да се добие широк согласност на населението од Западот за воен напад врз Русија, а без таква поддршка, нападот нема никаква цел бидејќи веројатноста за успех е еднаква на нула.

Оние кои одлучуваат за таков напад сето ова го знаат подобро од нас. Сепак, она што го гледаме неодоливо потсетува на подготовки за војна. Русија се демонизира што да направи или не направи. Кога таа ги убива фанатиците во Сирија, таа ја “убива умерената опозиција”, кога Украинците ќе соборат патнички авион “тоа го направија Русите” кога ќе победи кандидат што не го сакаа и за тоа “Русите се виновни”. Русите “емитуваат лажни вести-fake news”, “ги поткопуваат темелите на западната демократија” – “јадат мали деца”. Се поставува ракетен штит, довлекува војска и вооружување … зошто ако не мислат да нападнат? Што заклучивме досега?

1. Западните мочници не можат да го контролираат целиот свет. Се обидоа со глобализацијата, ама така повеќе себе си, си нанесоа штета отколку профит – “непријателот” е посилен од кога и да било досега. Нивното очекување дека Елцин ќе биде заменет со некој некои од магнатите (тајкуни) кои ќе бидат “на нивна услуга” било прилично реално – тоа го постигнаа во многу други земји, ама ја потценија способноста на руските Моќници.

2. Западот, нема големи шанси воено да ја порази Русија па дури и кога таа не би користела нуклеарно оружје, бидејќи нема поддршка од своето (Запад) население.

3. Русија секојдневно напредува се повеќе и повеќе, што ја прави повеќе тежок противник. Доколку Западот не направи ништо, Русија наскоро ќе биде во можност да ја прошири својата сфера на интерес и на териториите кои Западот исклучиво ги смета за свои. Самата идеја за “да ќе биде во можност” е неприфатлива за западните Моќници.

4. Дури и трката за вооружување не може да го запре развојот на Русија, бидејќи измислила модел за брза модернизација на вооружените сили со неспоредливо пониски трошоци од САД.

 

Мирољубивата (поточно не-агресивна) коегзистенција би можело да биде можна ако Русија останеше барем на нивото на кое е денес, ама таа нема намера да се согласи на тоа (јасно се гледа во изјавите на Путин и другите руски лидери). Единственото нешто што им останува на западните сили е да ги консолидираат позициите каде што веќе владеат и да не дозволат Русија и Кина да навлезат понатаму. Ако ја разгледаме сегашната ситуација од тој агол тогаш демонизацијата на Русија е сосема разбирлива. Таа мора да се прикаже дека е агресивна, опасна – и зла за да ги оправдаат следните чекори.

За дополнително да се убеди населението дека Русија е опасна, ќе се нападнат државите кои имаат руска поддршка од разно-разни причини, и тука ќе дојде до директен судир меѓу руските и американските воени сили. Тогаш на Западот нема да има дилеми за “руската опасност”, и сите средства ќе бидат оправдани. Кога че се земе во предвид што можат и што смеат најверојатно е воспоставување на јасни и цврсти линија на разграничување кои ќе ја запрат целата економска соработка. “Железната завеса”, идеолошка поделба, воена закана – сите работи за кои мислевме дека се дел од минатото полека стануваат наша сегашност и иднина.

“Присуството на силна воена закана” дава голем број поволности:

1. Сите земји кои се “загрозени” (што значи сите оние кои се од нивната страна на граница) мора да се обединат во заеднички напори за спречување на “руската агресија”. Ова првенствено ќе се одрази на значителното зголемувањето на овластувањата на НАТО (можеби и создавање на нова воена организација), така што САД, која и сега го контролира НАТО, ќе имаат поголемо влијание врз земјите-членки отколку денес.

2. Оваа “загрозеност” има значајна економска компонента. Од суштинско значење е да се елиминира опасноста од преживување на доларот како главно средство за плаќање (освен само за западниот свет, бидејќи за источниот тој ќе биде целосно потиснато). Русија повеќе не би го снабдевала Западот со енергенти и други суровини, што ќе му овозможи на САД да продаваат нафта и гас добиени од нафтени шкрилци (сега станува јасно зошто ја форсираа оваа скапа и еколошки катастрофална технологија).

3. (Можеби најважно за Западен Моќници) Дали се сеќавате на Студената војна и прогон на “црвени вештерки”? “Сегашната закана е многу полоша и бара поостар пристап. Ќе бидат преземени сите потребни мерки за запирање на непријателската активност и нејзината инфилтрација. Ние сме отворено општествени и добивме многумина кои дошле со непријателски намери … “-  Мислам дека нема потреба да се објасни што се ќе се превземе за да се постигне” запирањето на непријателот “. Западните Моќници тогаш ќе имаат и цивилни и воени структури како заштита, секој напад врз државата (врз нив) ќе биде запрен дури и од обичните жители кои искрено ќе веруваат дека тоа е нивна должност. Иако ова сега ни изгледа невозможно, претерано, токму оваа е нормална психолошка состојба во случај на закана (од каде да се информираат дека заканата не е реална?).

 

Целта е максимална контрола (максимална контрола = максимална моќност) – отсекогаш и била. Глобализацијата беше дел од тој план и да успееше повторно би се нашол некој друг непријател заради кои мерките за максимална контрола би “биле неопходни”. Единствената надеж да ситуацијата не биде толку црна е идеолошкиот конфликт – неопходно е да му се покаже на својата популација дека овде е подобро отколку таму, ама што доколку на тоа и мислеле при креацијата на “лажните вести-„fake news“?”

Единствената надеж е да сметаме на нашите сили, на време да разбереме што се подготвува и тоа да го спречиме. Со војната не може да се постигне ништо, особено кога противниците се изедначени – и после војната, би се морало да преговара, зошто тоа да не се направи претходно, односно прво? Тотална нуклеарна војна речиси сигурно нема да има, но дали е тоа утеха доколку нашето секојдневие постане перманентна воена закана?

Конфликтот меѓу САД и Русија веќе постои и неопходно е да се запре нејзиниот понатамошен развој. Придобивките од овој конфликт може да имаат само мал број на членови на елитата, а губитник ќе биде остатокот од светската популација – сите ние.

Извор:logicno