Израелските доселеници планираат да се населат во јужна Сирија, повикувајќи на протерување на локалното население и реализација на проектот „Голем Израел“. Група израелски доселенички активисти се собраа во мај покрај оградата што ги одделува окупираните Голански Висорамнини од јужна Сирија. Некои се врзаа за бариерата, а најмалку десет преминаа на сириска територија во близина на населбата Мајдал Шамс, во подножјето на планината Хермон. Организирано од движењето Халуцеи ХаБашан (Пионери на Башан), чинот беше најновиот во низата провокации со кои се бараше Израел да одобри еврејски населби надвор од линијата за прекин на огнот од 1974 година. Од своето основање, Халуцеи ХаБашан стана едно од најистакнатите движења што се залагаат за трајно населување во Сирија. Движењето е основано во април 2025 година, неколку месеци откако израелските сили побрзаа да заземат земја во јужна Сирија, искористувајќи го падот на режимот на Башар ал-Асад во декември 2024 година. Го добива името од библискиот регион Башан, кој според хебрејската Библија се протегал од планината Хермон на север до Галад на југ.
Според проектот „Голем Израел“, државата Израел нема дефинирани граници, а според религиозните ционисти, ветените граници се протегаат од Нил во Египет до Еуфрат во Ирак, па сè до Хатај во Турција и Хеџаз во Саудиска Арабија. Затоа, движењето не ја гледа Сирија како туѓа територија, туку како дел од татковината на прадедовците, со јужна Сирија како нејзина непосредна цел.
Јавната идеологија на групата често ескалира во директни повици за етничко чистење на локалното население. Во објава на Фејсбук од април, прегледана од Middle East Eye, тие повикаа на протерување на сите сунити и шиити од регионот Башан, изјавувајќи дека областа ќе „процвета“ само под израелска власт. Објавата гласеше: „Сите синови на сунитите и шиитите што се во регионот Башан ќе бидат протерани и уништени сè додека не станат безвредни и моќни како прашината на земјата, а линијата на Башан ќе процвета и ќе се реализира под режимот на синовите на Израел во нивната земја!“
Водечка јавна личност на движењето е Амос Азарија, израелски академик, религиозно-националистички активист и долгогодишен застапник на еврејското населување надвор од меѓународно признатите граници на Израел. Азарија, исто така, служи како клучен идеолошки мост помеѓу различните радикални експанзионистички движења. Неговите амбиции не се ограничени само на сириската граница; тој е исто така истакнат лидер во Ури Цафон, крајно десничарско религиозно ционистичко движење кое се залага за еврејско населување во јужен Либан.
Движењето ужива поддршка од министри и членови на израелскиот парламент. Министерот за национална безбедност Итамар Бен Гвир потпиша посебни пофални писма за движењето, сигнализирајќи ново ниво на државна поддршка. Министерот за дијаспора Амихај Чикли објави видео во февруари во кое изјави: „Ова е наша земја и враќањето во Басан е неопходно“.
И покрај растечкиот домашен моментум, движењето се наоѓа во незгодна дипломатска позиција. „Досега нема декларирана меѓународна поддршка или официјално признавање на државно ниво од страна на израелската влада како целина“, забележува новинарот Мурад Мохамед ал-Хамви. Наместо тоа, движењето функционира преку децентрализирана мрежа на сојузници на високо ниво. „Нивната сила лежи во поддршката на одредени министри кои обезбедуваат политичка заштита, дури и ако државата сè уште официјално не ја преминала таа линија.“
Од падот на режимот на Асад, централните власти во Дамаск се борат да воспостават контрола врз немирните јужни провинции, оставајќи безбедносен вакуум што израелската војска и доселеничките движења брзо го искористија. За жителите на Дараа и Кунеитра, доселеничките упади не се само политички апстракции; тие се директна закана за нивната земја и нивните животи.
-logicno
