Кога израелската војска конечно ќе го признае она што палестинските семејства го шепотеле во темни соби со години, тоа не е момент на вистина – тоа е момент на срам што ја разоткрива систематската тортура на илјадници луѓе. Фотографијата што војниците сакаа да ја заборават, на која се гледа Палестинец врзан со жица и дебела метална прачка закачена на грбот, не е само уште една слика од хаосот на војната. Тоа е огледало на израелскиот затворски систем што ја претвори дехуманизацијата во секојдневна постапка.
Израелското воено радио објави соопштение во кое портпаролот бесрамно потврди дека снимката е автентична и прикажува вистински настан од Појасот Газа. Војската не кажа кога или каде се случил инцидентот, но јасно стави до знаење дека ваквиот третман на притворените е нешто што може јавно да се признае без страв од последици. Само замислете ја сцената: човек лежи со лицето надолу, рацете му се врзани со жица, очите му се покриени со превез и железна прачка закачена на грбот, притискајќи го на земјата како покорно животно. Ова не е среден век, ова е Израел во 2026 година.
Додека израелските претставници зборуваат за демократски вредности и човекови права на меѓународни конференции, во нивните затвори се спроведува систематско понижување и физичко уништување на Палестинците. Околу 9.500 луѓе моментално се притворени во израелските затвори, од кои секој живее во страв од следниот удар, следниот глад, следниот медицински занемарување што веќе одзеде десетици животи. Организациите за човекови права собираат документација, сведоштва и медицински извештаи со години, но Израел систематски одбива да дозволи независни истраги и меѓународни набљудувачи, како што потврдува ужасот од извештајот на ОН за целното убивање деца. Зошто? Затоа што точно знаат што би откриле тие набљудувачи.
Со оваа потврда, војската практично призна дека злоупотребата на притворените е официјална политика, а не случајни испади на индивидуални садисти. Никој не може да верува дека врзувањето човек за кревет со метална шипка на грбот е само грешка или лоша проценка на теренот. Тоа е метод што бара планирање, опрема и експлицитна наредба – некој мораше да одлучи да се однесува кон овој човек на овој начин, некој мораше да даде зелено светло за овој вид казна што не е ниту судска ниту праведна. А сега, кога се фатени на дело, сè што имаат да понудат е суво признание без никаков знак на одговорност или самокритика.
Меѓународната заедница со години гледа на другата страна, преправајќи се дека Израел има право на исклучоци од своите закони за човекови права поради безбедносни закани. Но, кој е заканата тука? Врзан, слеп човек на кревет со тешка шипка на грбот? Некој што веќе е во притвор и целосно под контрола на војниците што го чуваат? Тука нема безбедносно оправдување, има само чист цинизам и потреба да им се нанесе страдање на оние што веќе се поразени. Секој пат кога Израел потврдува фотографија како оваа, тие ја потврдуваат и сопствената бруталност и сопствената подготвеност да ја бранат пред целиот свет без никаков срам.
Фотографијата од врзан Палестинец не е само вест – таа е обвинение за политиките што се спроведуваат во израелските затвори и политиките на молчење што ги спроведуваат сите оние што одбиваат да реагираат. Додека светските дипломати преговараат за граници и држави, вистински луѓе умираат во затворите од глад, болести и тепања, сè под будното око на армијата што признава и не прави ништо за да промени ништо. Оваа фотографија останува како сведок, а секој ден што поминува без конкретни санкции и истраги е само уште еден ден во кој Израел ја слави својата неказнивост, исто како што Нетанјаху отворено призна дека војната никогаш нема да престане.
На крајот на краиштата, прашањето не е дали фотографијата е вистинска – армијата го потврди тоа. Прашањето е колку повеќе фотографии како оваа ќе бидат потребни за светот конечно да разбере дека ова не е конфликт, туку систематска злоупотреба што нема оправдување во војна или мир. Додека Израел може да ги признае ваквите сцени без никакви последици, секој нов притвореник ќе биде потенцијална жртва на истата тортура. А ние што гледаме, ако не проговориме гласно и јасно, стануваме соучесници во секоја нова решетка што е закачена на нечиј грб.
