Во објава на социјалната мрежа X, Велајати рече дека „поразот на Америка и ционистичкиот ентитет“ го зајакна верувањето дека странските сили се главниот фактор за несигурност и мора да го напуштат регионот.

Тој ја истакна „упорноста на иранскиот народ“ и „храброста на оската на отпорот“, алудирајќи на мрежата на сојузници поддржани од Техеран низ целиот регион.

Иран ја дава оваа изјава од позиција на оној кој, според сопствено мислење, излезе посилен од неодамнешните конфликти. Сепак, прашањето што се поставува е колку е реално да се очекува САД да се повлечат од регионот каде што имаат клучни воени бази, особено во земјите од Персискиот Залив кои се традиционални ирански соперници.

Безбедност без странско влијание
Велајати тврди дека регионалните земји можат да ја обезбедат сопствената безбедност преку зголемена меѓусебна соработка. Оваа теза не е нова. Иран со години се залага за концептот на „регионална безбедност без странско влијание“, но реалноста на теренот вели поинаку. Државите од Персискиот Залив, како што се Саудиска Арабија и Обединетите Арапски Емирати, продолжуваат да се потпираат на американскиот воен чадор, а Израел ја продлабочи соработката со неколку арапски земји токму поради заедничката перцепција за иранската закана.

Повлекувањето на странските сили, како што го замислува Техеран, не би било неутрален чин, туку значително би го променило балансот на моќта во корист на Иран и неговите сојузници. Без присуството на САД, иранското влијание преку посреднички групи во Ирак, Сирија, Либан и Јемен би останало без противтежа.

Што вели историјата
Техеран и претходно упати слични повици, особено по повлекувањето на САД од Авганистан во 2021 година, кога Иран ја интензивираше својата кампања за отстранување на американските сили од Ирак. Но, реалноста покажа дека секое повлекување на големите сили создава вакуум што го пополнуваат локалните актери, честопати најрадикалните. Примерот на Сирија, каде што делумното повлекување на американските сили отвори простор за турски и руски операции, најдобро ја илустрира оваа динамика.

Останува отворено прашање како би изгледала безбедносната архитектура на Блискиот Исток без присуството на американското воено присуство. Дали земјите од регионот, кои со децении се во меѓусебни спорови, навистина се подготвени за довербата и соработката што ги заговара Велајати? Минатата пракса покажува дека меѓусебната недоверба е често посилна од заедничките интереси, и токму оваа недоверба продолжува да го оправдува присуството на странски сили во очите на многу регионални престолнини.