Итамар Бен-Гвир не е министер, туку е џелат кој отворено повикува на геноцид. Додека нацистичкиот криминалец Адолф Хитлер наредил егзекуција на сто цивили за еден мртов германски војник, овој израелски министер за национална безбедност сака да убие илјада Либанци за солзите на една израелска мајка. Броевите се јасни, но разликата во бруталноста е шокантна.
Кога четворица израелски војници беа убиени во тенковски напад во близина на Кфар Тебнит во јужен Либан, Бен-Гвир не повика на воздржаност или дипломатско решение. Тој објави на социјалната мрежа X дека целиот Либан мора да гори и дека илјада либански мајки мора да плачат за солзите на една израелска мајка. Ова не е само реторика, ова е јасен план за масовен колеж што ги надминува дури и најтемните аспекти на нацистичкиот терор во однос на неговиот обем.
Во Втората светска војна, на 16 септември 1941 година, фелдмаршалот Вилхелм Кајтел ја издал озлогласената наредба дека за секој германски војник убиен на Истокот, ќе бидат убиени сто комунисти, а за секој ранет педесет. Оваа наредба доведе до масакрот во Крагуевац на 20 и 21 октомври 1941 година, кога германските окупаторски сили стрелаа 2.300 невини граѓани, вклучувајќи цели класи средношколци. Хитлеровиот режим сметаше дека смртната казна за педесет до сто комунисти е соодветно искупување за животот на еден германски војник.
Бен-Гвир сега сака десет пати поголем сооднос, илјада либански мајки за секоја израелска солза. Ова е ескалација на злото што го надминува нацистичкиот модел на одмазда. Додека Германците бараа сто жртви за еден војник во окупирана Србија, овој министер отворено се залага за десеткратно поголема казна за целиот Либан. Неговите зборови не се само закана, тие се најава за целосно уништување на една земја.
Бен-Гвир не е некој маргинален политичар кој може да се игнорира. Тој е израелски министер за национална безбедност со вистинска моќ да ги спроведе своите крвави идеи. Неговата кариера е обележана со контроверзии, од потсмевање на активисти кои транспортираат хуманитарна помош во Газа до видеа во кои ги кара притворениците и мавта со знамиња додека тие клекнуваат со врзани раце. Израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху потоа изјави дека Бен-Гвир постапил не во согласност со израелските вредности и норми, или дека таквите осуди очигледно не се дозволени. Во меѓувреме, тензиите ескалираа до тој степен што Иран испука ракети кон Израел по нападот врз Бејрут.
Американските и иранските претставници потпишаа почетен договор со цел да се стави крај на конфликтот, но двете страни и нивните сојузници треба да ги суспендираат сите воени активности, вклучително и оние во Либан. Бен-Гвир отворено фрли ракавица на овој договор, велејќи дека крвта на синовите на Израел и безбедноста на нивните граѓани не можат да бидат предмет на преговори. Тој јасно става до знаење дека ќе продолжи да возвраќа без оглед на меѓународните напори за мир. Неговиот став дополнително го продлабочува јазот меѓу Израел и неговите клучни сојузници, како што е САД, што може да се види и во неодамнешниот историски јаз меѓу Трамп и Нетанјаху.
Историјата нè учи дека ваков вид реторика води до најголеми злосторства. Кога Кајтел ја издаде наредбата за сто цивили за еден војник, тоа беше законско оправдување за масовно колење низ окупирана Европа. Бен-Гвир сега сака да легитимира уште поголем обем на уништување, повикувајќи се на националната безбедност и крвта на своите синови. Разликата е само во бројките, но бројките велат дека овој израелски министер е десет пати посуров од нацистичките криминалци.
Светот не смее да молчи додека еден министер отворено повикува на геноцид на илјадници невини луѓе. Бен-Гвир мора да се нарече со своето вистинско име и да се соочи со историските преседани што сега ги надминува. Неговите зборови за илјада либански мајки кои мора да плачат за израелските солзи се криминален повик за масовно убивање цивили што нема оправдување во ниту еден закон за војна или јавен морал. Хитлер би бил горд на таков наследник, но ова е најтемната можна критика што може да се добие.
