Скопје одбележува 60 години од земјотресот на 26 јули 1963 година. Визијата по катастрофата беше да биде модерен, но пред се безбеден град. Но, за многумина Скопје одамна не е на тој пат. Архитектот Мишко Ралев смета дека Скопје ја напуштил „модерноста“ и сега е соочен со нова катастрофа – архитектонска и урбанистичка.
Кобното утро на 26 јули 1963 година, скопјанецот Љубомир Дрнковски имал 23 години и бил кај негов другар кој живеел на улица Илинденска, во тоа време една од поголемите улици.
Неговата помала сестра била во нивниот дом кај скопската Пошта, додека неговите родители биле во Охрид на одмор. Веднаш по силниот потрес, Дрнковски во шок, тргнал да ја бара сестра си, која останала дома, и за среќа ја нашол неповредена.
„Језива беше глетката кога дојдов во паркчето пред Пошта. Тоа беше целото разурнато и имаше многу жртви. Луѓето беа извадени надвор, имаше рушевини. Луѓето беа, што се вели народски, стаписани од тоа што се случи. Но, некои веднаш почнаа да помагаат. Се сеќавам дека се качуваа врз рушевините и извлекоа едно дете од урната станбена зграда кај пазарчето“, раскажува Дрнковски.
Повеќе на РСЕ
