Навистина ја ценам Кејтлин Џонстон и нејзините стихови. Едноставно не можев да одолеам и да го поминам ова, а да не ги споделам со вас драги читатели. Кога ќе ја разбереме целата генијалност на текстот подолу, неговата едноставност и ефективност – тогаш сме на пат навистина да промениме нешто.
Цивилизацијата е игра. Како и секоја друга игра, постојат правила на игра и систем за бодување поставен за да се утврди како напредуваат поединечните играчи. Како и во секоја друга игра, има луѓе кои се снаоѓаат подобро и добиваат повеќе поени од другите. И, како и во секоја друга игра, правилата се целосно измислени.
Правилата се состојат од измислени финансиски и економски системи кои го сочинуваат системот „точка“ на играта, заедно со измислените закони и владините политики, како и измислените културни норми и општествените очекувања.
Една голема разлика помеѓу измислената „цивилизациска игра“ и другите измислени игри е тоа што играчите на кои не им оди најдобро трпат последици од реалниот свет поради тоа. Тие можат да гладуваат или да станат бездомници ако не добијат доволно измислени поени. Може да завршам во затвор ако се обидам да добијам некои поени на начини што се против правилата. Дури и другите играчи можат да фрлат бомба на нивниот дом ако случајно живеат во погрешен дел од светот.
И ова и покрај фактот што сè е направено со помош на јазикот – целата игра е составена од зборови. Цела цивилизација е само збирка на сведоци за кои сите се согласивме да се преправаме дека се вистинити. Сведоштво за тоа како функционираат парите. Како работи продавницата. Како сака да функционира. Како функционира општеството. Како сите ние треба да се движиме, организираме и трошиме на оваа планета на која сме родени. Како треба да размислуваме, да се радуваме и да сакаме.
Добрата вест е дека, како и секоја друга игра, имаме слобода да ги промениме правилата доколку доволно играчи одлучат дека тоа е она што сакаат да го прават. Сето ова е направено од наратив, но наративите се толку реални колку што се согласуваме да се преправаме дека се. Ако тековните договорени сведоци не работат за нас, можеме колективно да се договориме да почнеме да играме според различен сет на правила, но ако доволно од нас одлучи да го стори тоа, никој навистина не може да направи ништо за да не спречи.
Оние кои имаат корист од сегашните правила на игра го разбираат ова и прават се што можат за да се осигураат дека ќе продолжиме да играме според сегашните правила. Ова е причината зошто голем дел од нашите медиуми се посветени на нормализирање на политиката на статус кво и производство на согласност за активностите неопходни за одржување на сегашниот ред на нештата. Нашиот информативен екосистем е постојано заситен со наративи за луѓе кои добиваат најмногу поени во оваа игра што ја играме, но дека најмногу поени добиваат со мамење.
Или пак, сето тоа е само нарација. Сето ова е само сведок. Тие вложија толку многу напор во производството на нашето слетување затоа што знаат дека апсолутно им треба нашето слетување затоа што колективно можеме да одлучиме да ги промениме правилата на играта во секој момент.
Значи, лошата вест е што сме во наместена игра која е насочена против нас во корист на неколку манипулативни играчки. Добрата вест е што не мора повеќе да играме и можеме да избереме да играме нешто друго секогаш кога ќе ни се допадне.
