Сузан (21), Саја (15) и Сама Хатаб (10) се три сестри од Деир ал Балах, во централниот дел на Појасот Газа, на сите им биле дијагностицирани состојби кои предизвикуваат неповратно оштетување на бубрезите. Бидејќи здравствениот систем во Газа не може да го обезбеди потребниот третман, сестрите мора да патуваат во болниците на Западниот Брег (вклучувајќи го и Источен Ерусалим) за да го добијат третманот.
На Саја за прв пат му била дијагностицирана во 2012 година, на петгодишна возраст. Таа беше оперирана во Газа, но и беше дијагностицирано откажување на десниот бубрег во 2015 година. Во 2019 година, лекарите и дијагностицирале слични проблеми на нејзината постара сестра Сузан. Семејството поднело неколку барања за дозволи за Саја и Сузан да отпатуваат за да го добијат потребниот третман, но Израел одби да и дозволи на нивната мајка да го напушти Појасот Газа за да оди со нив, а нивната состојба не дозволува да патуваат сами.
Дури во декември 2019 година, откако интервенираше организацијата за човекови права, на двете сестри им беше дозволено да ја напуштат Газа со нивната мајка и беа хоспитализирани во Источен Ерусалим и на Западниот Брег. Саја се вратила во Газа во јули 2020 година, додека Сузан останала во болница со нивната мајка до 1 август 2021 година.
Оттогаш, двете сестри повторно се упатени на лекување во болниците во источен Ерусалим. Повеќепати аплицирале за дозволи, но не ги добиле.
Годинава со истата состојба и била дијагностицирана нивната помлада сестра Сама. И нејзе и беше закажано преглед во болница во источен Ерусалим. Првото барање за дозвола на нејзино име остана без одговор. По второто барање, таа беше известена дека ќе и биде дозволен влез во Израел, но нејзината мајка нема да смее да оди со неа. Трите сестри сега чекаат Израел да им дозволи да отпатуваат во Источен Ерусалим со нивната мајка за да го добијат потребниот третман. Одењето без него е опасно за нивните бубрези и може да резултира со целосна инсуфициенција.
Израел не пропушта прилика да тврди дека има контрола над Појасот Газа со „откачувањето“ во 2005 година. Сепак, овој случај, како и илјадници други, илустрира колку оваа изјава е одвоена од реалноста. Израел сè уште ја одредува судбината на жителите на Газа; до денес, моќта е таа што одлучува кој ќе живее – а кој ќе умре.
Теренскиот истражувач на Олфат ал-Курд, дојде до сведоштва од Сузан и нејзината мајка:
Во 2019 година, кога бев 12-то одделение, наеднаш почнаа да добивам остри стомачни болки. Бев прегледана во болницата „Al-Aqsa“ во Деир ал Балах и лекарите ми дадоа инекција против болки. Отидов дома, но острите болки продолжија и почнав да повраќам. Следниот ден, отидов во болницата „A-Shifaa“ во Газа со мајка ми. Ми дадоа лекови против болки, парацетамол и антибиотици. Лекарите рекоа дека морам да направам КТ скен на моите бубрези што не беше достапен во Газа. Ми беше даден упат за скенирање во болницата „Al-Ahli“ во Хеброн и обврска за финансиска покриеност од Палестинската Управа (PA). Бев закажано за скенирање на 19 февруари 2019 година.
Патував со мајка ми и бев хоспитализиран таму околу 10 дена. Скенирањето покажа атрофија на двата бубрези. Се вратив во Појасот Газа и оттогаш, поголемиот дел од моето време го поминуваv во болница и не можev редовно да одам на училиште. Направив повеќе тестови и ме упатија во болницата „St.Joseph“ во Ерусалим. Аплициравме за дозволи за патување во Ерусалим, за мене и за мајка ми како придружник, но окупационите власти одбија да и дадат дозвола на мајка ми. Се обидовме да добиеме дозвола за татко ми и тој беше одбиен. Не можам да патувам и да се подложувам на тие третмани сам.
Повторно аплициравме за дозволи, два пати. И двата пати ми издадоа дозвола за патување, но без придружба. Одбив да патувам самa. Контактиравме со организациите за човекови права, но тоа не помогна. На крајот, контактирав со организацијата за човекови права и тие успеаја да добијат дозвола за мене, за сестра ми Саја, која сега има 15 години и ја има истата состојба, и за мајка ми. Заминавме на 22 декември 2019 година. Бев хоспитализиранa во „St.Joseph“ и Саја во болницата „Al-Makassed“ во Источен Ерусалим. Оттаму, таа е префрлена во болницата „A-Najah“ во Наблус. Нашата хоспитализација беше исклучително тешка за нас и за нашата мајка, бидејќи таа беше нашата единствена придружничка и мораше да трча напред-назад меѓу болниците. Во јули 2020 година, Саја се врати дома со друг пациент од Газа. Јас и мајка ми останавме во болница до август 2021 година. Мојот престој во болницата постојано се продолжуваше бидејќи, и покрај третманот, имав тешко воспаление и бев исцрпена. За време на моето време во болница, избувна пандемијата на коронавирус и се плашев дека ако се вратам во Газа, ќе се заразам. Исто така, се плашев дека Израел нема да ми издаде друга дозвола да се вратам во St.Joseph.
Четири месеци откако се вратив во Појасот Газа, добив нови симптоми, вклучувајќи висока температура, повраќање и вртоглавица. Бев примена во болницата Аl-Aqsa, пет дена. Во текот на 2021 година бев хоспитализирана неколку пати, од една недела до 10 дена во исто време. На крајот, ми закажаа термин во St.Joseph во Ерусалим на 12 декември 2021 година. Аплициравме за дозвола за мене и за мојата сестра Сундус (19) да дојде како моја придружба. Ден пред закажувањето добивме СМС-порака дека барањето сè уште се разгледува. Закажав нов термин за 13 февруари 2022 година и повторно добивме одговор дека барањето е на разгледување. Закажав уште еден термин за 10 април 2022 година, и повторно се случи истото.
Фрустрирана сум и очајна. Се што сакам е да добијам третман. Навистина страдам, а третманот постојано се одложува. Контактирав со многу организации, како и адвокати во Израел, но никој не можеше да ни помогне. Здравјето ми се влошува. Ако не ми дозволат да се лекувам, ќе ми се влоши и левиот бубрег кој некако сеуште функционира. Сите врати ми се затворени во лице и јас сум во ужасна психичка состојба. Не разбирам што чекаат – да умрам?
Поради мојата состојба едвај излегувам од дома. Болниците во Газа не можат да ми го обезбедат потребниот третман, а окупационите власти нема да ми дозволат да патувам во Ерусалим за да го добијам. Сакам да водам нормален живот, како и секоја друга жена. Но, мојата состојба само се влошува и се влошува.
Во нејзиното сведочење, Лејла Хатаб (44), мајка на трите сестри и на уште четири други браќа и сестри, изјави:
Саја, психички е во лоша состојба, а здравјето и е многу лошо. Многу брзо се заморува и не може многу. Таа само повремено оди на училиште, а и тогаш обично ни вика директорот да дојдеме да ја земеме среде бел ден. Оваа година и мојата најмлада ќерка Сама почна да боледува од стомачни болки и ѝ беше дијагностицирана истата состојба. Добивме обврска за финансиско покривање и за неа, а сега се обидуваме да и закажеме термин. Откако и беше дијагностицирана, исто така, моите стравови се влошија.
Оттогаш, постојано се обидувавме да добиеме дозволи за влез на девојките и за мене или нивната сестра Сундус (19) како придружник. Но, Израелците одбиваат да ми дадат дозвола на Сундус или мене, и во нивната состојба не можат сами да патуваат без придружба.
Ве молам; ве молам спасете ги моите ќерки од смрт. Дали се тие виновни што се болни? Зошто им се одбива медицински третман?
Тешко ми е да живеам со фактот дека три од моите ќерки ја имаат истата болест. Тоа е катастрофа. Ве молиме, нека патуваат на лекување во болниците на Западниот Брег и во Источен Ерусалим.
„IICHROT“
„Dubai-Portal“
