Светот, до ослободувањето на вештачкиот вирус во американските воени лаборатории, се превртуваше низ децениски вкоренети фрази за демократијата, слободните избори, пазарните слободи, слободата на движење, луѓето и капиталот, Европа без граници, економскиот раст, растот на БДП.
Веројатно не бевме ни свесни дека со распадот на Југославија (и Источниот блок) скокнавме од една реторика, од една стара нормална во нова нормала. Дотогаш ги пробивавме текстовите, јавниот говор низ фразите за работничкото самоуправување, програмата за стабилизација, разликувавме конгреси, средби на млади и борци, првомајски празнувања. Живеевме обични животи, но над нас лебдеше тогашниот вокабулар. А потоа преку ноќ во совладување на новите концепти смислени од други и на крајот да се увериме во профитабилноста на нивната употреба. Нови фрази, и истите луѓе.
Наивно мислевме дека обичните зборови нема да не сменат, дека не можат да бидат оружје и дека масовната хипноза не може долго да трае. Новото време раѓа нови концепти, но и новите концепти раѓаат ново време. Станува збор за проникнување и интеракција на две реалности, реалниот свет и виртуелниот свет. Ако сте одличен на вокабуларот, а универзитетите, образованите интелектуалци се негови носители и пренесувачи, тогаш со време станувате еден вид лидер на реалноста.
Стабилен светски поредок, со неговите меѓународни организации, со институти ова и она, со валидна наука, ослободувањето на вирусот меѓу човештвото пропадна, како и неговите дефиниции на термини. Праговите за епидемијата и пандемијата се намалени, дефинициите на вакцините се сменија, а науката стана курва достапна за оние кои можат да платат повеќе. Повторно дојдовме до возраста на менување на речникот, овојпат се нарекува – наративен. Наративот како рамка низ која не можат да навлезат вистини освен дозволените. А дозволени вистини се само оние преку кои може да се влијае на психата на граѓаните. Сè друго е предмет на проверка на факти и етикетирање.
Колку што противниците на партиските конгресни заклучоци и насоки беа екскомуницирани од јавниот живот во минатото (но во многу помала мера), истото се случи со секој слободоумен ум и секоја вистина што им пркоси на очигледните лаги. Под силата на новиот наратив влеговме во нова нормала, а луѓето, мислејќи дека тоа го прават од патриотски, алтруистички причини, се затворија во себе, излегоа на балконите и аплаудираа на „нашите војници на првата линија на одбраната“, нашите лекари и медицински сестри во единиците за интензивна нега“.
Фактот што тие танцуваа и снимаа видеа за „Тик-Ток“, изгледаше како сочувствителен придонес за националната заедница, во никој случај не затвораа болници за несакани пациенти, за сите оние кои не се заразени со фенси вирусот. Руската превентивна воена акција за самоодбрана, испровоцирана од 30-годишното проширување на НАТО и туркање на Русија во аголот од кој не може да избега, се случи во моментот на готовиот експеримент со готовиот наратив. Пандемскиот наратив веќе имаше своја војска во сите медиуми, портали, телевизии
Требаше само да се исфрлат како непријатели невакцинираните, сладолевците(Сречко Сладолјев), Лидијанците (Лидија Гајски), антимаскерите и да се продолжи со нови наративни рафали врз свеста на граѓаните. Наместо налепницата „Вакцинирај се“ – помислете на другите, сега е пожелно украинското знаме. Веројатно во целиот западен свет со еднаква брзина се заменуваат непријателите, не вирусите, туку Русите, не Садам Хитлер, туку Путин Хитлер. Оние кои на првиот напад паднаа на пропаганда на КОВИД, а подоцна се вразумија благодарение на сладолевците(Сречко Сладолјев), Лидијанците (Лидија Гајски) и логичните луѓе и ја прогледаа играта, денес повторно паѓаат како жртви на психо-нападот на новиот наратив.
Во Хрватска уште побрзо, уште повеќе. Сè е подредено „во наративно“ така што за мнозинството кое еднаш забележало измама со Ковид, темнината го засени разумот, особено вистината. Сега Украина е всушност Хрватска 91, Русите се ЈНА, а Србите, Доњецк и Луганск се CAO KPAJIHA, така што секој глас на вистината за вистинската природа на конфликтот во Украина е замолчен. Дури и бегалците! Како кога половина БиХ и половина Хрватска мораа да ги напуштат своите домови. Наративот си го направи своето. Жртвите паднале. Антирускиот наратив го заменува наративот за КОВИД, жртвите паѓаат сами.
Како тогашните старци од Бергамо. Затоа е важно и денес, како и пред две години, да се избере животот во вистината, каква и да е таа. Емоциите на страна, емпатија и сочувство за сите жртви кои се резултат на налудничавата украинска политика на распродажба на сопствената земја и денационализација на украинските елити е човечко и природно. Но, ние сме изложени на манипулации со нашите чувства и емпатија и инструментализација на човештвото во интерес на злото и злите групи. Денеска да се биде патриот значи да се разберат причините за руската интервенција, да се повикаат украинските елити да постигнат договор во интерес на својот народ, во интерес на Европа и човештвото. Да не бидеме на погрешната страна на историјата. Секој збор е важен, вистината не е мрачна, без разлика колку црнила тресат медиумите на неа.
