Во деновите по очајната евакуација на американските војници од Авганистан, корпоративниот печат започна меѓународна пропагандна кампања во која се изразува загриженост за „човековите права“ на луѓето од централноазиската земја.
Во последните 20 години, корпоративните медиуми и империјалистичките сили во светот немаа забелешки, каде САД (USA) убија над 100.000 луѓе, формираа комори за мачење на црните локации, уништуваа беспилотни летала и ги ограбуваа нивните ресурси. Големите империјалистички сили им се придружија на САД во инвазија и окупација. Корпоративниот печат го олесни извршувањето на ужасни злосторства со промовирање на војната како „праведна причина“, неопходен одговор на 11 септември 2001 година. Оние кои ја разоткрија вистинската природа на војната во Авганистан – вклучувајќи ги и Џулијан Асанж (Julian Assange), Челзи Менинг (Chelsea Manning) и Даниел Хел (Daniel Hale) – беа затворени.
Но, сега, сите тропи што ги користат корпоративните медиуми за да „продадат“ на светското јавно мислење, инвазијата и окупацијата на Авганистан во 2001 година, без разлика колку е изедена и излитена од молци, се обновуваат.
Ова служи за две цели: да се анализираат воените злосторства извршени од САД во минатото и да се подготви јавното мислење за да се зголеми империјалистичкиот притисок врз населението зафатено од војна.
Извештаите за задушување на неколку мали протести против новата влада, даваат неколку детали за природата на „опозицијата“, вклучително и дали инволвираните во протестите поттикнуваат илјадници агенти на ЦИА (CIA) и „изведувачи“ што ги остави во Авганистан од страна на американската влада
Медиумската кампања за репресија, сепак, е целосно цинична и дволична. Ништо што е направено оваа недела во Исламабад или Кабул, не е ниту блиску до масакрот што САД го правеа неделно во последните 20 години.
Медиумите не се вооружени поради египетскиот воен диктатор Абдел Фатах ел-Сиси (Abdel Fattah el-Sisi), чии војници и полицајци убија повеќе од илјада демонстранти на единствените антивладини демонстрации одржани по неговиот воен удар во 2013 година. Ел-Сиси, со десетици илјади затворени, илјадници од нив под смртни казни, сега е еден од столбовите на надворешната политика на САД на Блискиот Исток (Middle East).
Демократските и републиканските партии и целиот корпоративен медиум се преполни со побожни осуди за третманот кон Авганистанките. Истиот политички естаблишмент не обрна внимание бидејќи десетици илјади Авганистанки беа убиени од американски војници во американски напади со беспилотни летала или преку разорниот општествен колапс предизвикан од инвазијата и окупацијата.
„Њујорк тајмс“ („Newyork times“), гласноговорник на Демократската партија и политиката на идентитетот, го презеде водството по ова прашање, објавувајќи колумна од Малала Јусефзаи, еднократна тинејџерка поборничка за образование за девојчиња и преживеана од обид за убиство пакистанските талибанци. Таа ги повикува Американците „да ги слушаат гласовите на авганистанските жени и девојки. Тие бараат заштита, образование, слобода и иднина што им била ветена… “
Ниту една од овие варварски практики не ја загрози тесната соработка на Пентагон што ја овозможува тековната војна на Саудиска Арабија во Јемен, која го користи масовното гладување како главно оружје, спроведено со поморска блокада и воздушни напади водени од американско сателитско разузнавање.
Медиумите и воено-политичкиот естаблишмент, исто така, ја повторуваат загриженоста дека Авганистан ќе стане „безбедно засолниште“ за Ал Каеда. Ова го слушнавме и порано. Впрочем, ова беше главниот изговор за американската инвазија во октомври 2001 година, еден месец по терористичките напади на 11 септември.
Бајден направи значителна отстапка за притисокот да ја смени својата политика кога во текот на неговото интервју за „Еј -Би -Си“ („ABC“), емитувано во четвртокот наутро, изјави дека рокот од 31 август за завршување на американските операции за евакуација од аеродромот е флексибилен. „Ако останат американски граѓани, ние ќе останеме да ги извлечеме сите“, рече тој.
Оваа формулација е толку еластична што може да послужи како оправдување за речиси неограничено продолжување на американската окупација на аеродромот во Кабул, па дури и обновена американска воена агресија против земјата.
Посуштинската пречка за обновување на американската агресија против Авганистан, сепак, не е во таа измачена земја. Тоа е опозиција во самите Соединетите држави. Анкетата спроведена од „Асошиејтед прес“ („Associated press“) во последната недела од колапсот на авганистанскиот марионетски режим покажа дека речиси две третини од интервјуираните сметаат дека војната во Авганистан не вреди да се води.
Американскиот народ категорично се противи на понатамошна интервенција во Авганистан. Тоа е една од причините за хистеричниот карактер на медиумската кампања за војна. Американската владејачка елита го чувствува ова и преку своите медиуми изразува страв дека ќе го изгуби политичкиот стисок врз мнозинството американско население. Американскиот народ, а пред сe американската работничка класа, доаѓа до свои заклучоци за виталните прашања за војната и мирот и ги доведува во прашање социјалните, економските и политичките структури на американскиот капитализам.
„Dubai-Portal“
Patrick, Martin – „World Socialist“
